Tuesday, July 16, 2024
Homeஇதழ்கள்2023 இதழ்கள்பெர்காமோவில் கொள்ளை நோய்

பெர்காமோவில் கொள்ளை நோய்

ஜென்ஸ் பீட்டர் ஜேக்கப்ஸன்

தமிழில் – நரேன் (ஓவியம் : சீராளன் ஜெயந்தன்)

ஜென்ஸ் பீட்டர் ஜேக்கப்ஸன் (7 ஏப்ரல் 1847-30 ஏப்ரல் 1885) டென்மார்க்கில் பிறந்த எழுத்தாளர், அறிவியலாளர். சொற்பமான நாவல்களும், சிறுகதைகளும் கவிதைகளும்தான் படைத்திருக்கிறார் என்றாலும் டேனிஷ் இலக்கியத்தின் உச்ச எழுத்தாளர்களில் ஒருவராகக் கொண்டாடப்படுகிறார். இயல்புவாதத்தை டேனிஷ் இலக்கியத்திற்கு அறிமுகப்படுத்தியவர். இரண்டு நாவல்களும், ஏழு சிறுகதைகளும் எழுதியிருக்கிறார். இவரின் மரணத்திற்குப் பிறகு கவிதைத் தொகுப்பு வெளியானது. இளம் வயதிலேயே காசநோயால் பீடிக்கப்பட்டிருந்தார். தன் விருப்பத்திற்கேற்ப பயணங்களை மேற்கொள்ள முடியாததினாலும் அறிவியல் ஆய்வுகளில் கவனம் செலுத்தமுடியாததினாலும் இலக்கியத்தின்பால் ஈர்க்கப்பட்டார். புகழ் பெற்ற ஜெர்மானிய எழுத்தாளரான தாமஸ் மன், தன்னை அதிகம் பாதித்த எழுத்தாளர்களில் ஒருவராக ஜேக்கப்ஸனை குறிப்பிடுகிறார்.

1882ல் வெளிவந்த ‘பெர்காமோவில் கொள்ளை நோய்’ என்ற சிறுகதையின் மீது அதன் எதிர்மறைத்தன்மைக்காகவும் இறைநம்பிக்கைக்கு எதிராகக் குரல் கொடுப்பதாகவும் விமர்சனங்கள் எழுந்தன. தீவிர நாத்திகரான ஜேக்கப்பஸன், சொந்த நாட்டிலும் வெளிநாட்டிலிருந்தும் எழுந்த கண்டனக் குரல்களை மென்மையாகவே அணுகினார். பெரும் துன்பத்திற்கும் அவதிகளுக்கும் உள்ளாகும் மனிதர்கள், வாய்ப்பு கிடைத்தாலும் தன்னைக் கட்டுப்படுத்தும் தளைகளிலிருந்து விடுவித்துக்கொள்ளத் தயங்குவது ஏன் என்ற விசாரணையை இச்சிறுகதையில் எழுப்புகிறார். நோய்களையும் மரணங்களையும் எந்த விண்ணுலகமும் தடுக்காது என்பதை உணரும்போது எழும் கொந்தளிப்பு இக்கதையில் மிக இருண்மையாகக் கையாளப்பட்டிருக்கிறது. மனிதனை ஒரு பாவப்பிறவியாக கருதுவதற்கு எதிராகப் பல கேள்விகளை இச்சிறுகதை எழுப்புகிறது.

மனிதனின் பாவங்கள்தான் கொள்ளை நோய்க்கான காரணமா? இப்பாவங்களை இனி ஏற்றுக்கொள்ள ஒருவரும் இல்லையா? இறைவனுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான தூதர் தன் கடமையை நிறைவேற்றாமல் திடீரென மறைந்துவிட்டால் அது கடவுளை நேரடியாக அணுகுவதற்கான வாய்ப்பென்றா அல்லது மீண்டும் அத்தூதரை உருவாக்க வேண்டும் என்ற தவிப்பா, எது எளிய மானுடனின் உணர்வாக இருக்க வேண்டும்?

பெர்காமோவில் கொள்ளை நோய்

ழைய பெர்காமோ நகரம் ஒரு தாழ்வான மலையின் உச்சியில் மதிற்சுவர்களும் வாயிற்கதவுகளும் சூழ வேலியிடப்பட்டு அமைந்திருந்தது. புதிய பெர்காமோ நகரம் அதே மலையடிவாரத்தில் நாற்புறமும் சுழன்றடிக்கும் காற்றுக்குத் தன்னை வெளிக்காட்டியபடி இருந்தது.

ஒரு நாள் புதிய நகரத்தில் கொள்ளை நோய் தோன்றி அச்சந்தரும் வேகத்தில் பரவத் தொடங்கியது; பேரெண்ணிக்கையில் மக்கள் மாண்டனர், பலர் சமவெளிகளைக் கடந்து உலகின் நான்முனைகளுக்கும் தப்பித்தோடினர். பழைய பெர்காமோ நகரின் குடிமக்கள் காற்று வெளியைச் சுத்தம் செய்யும் நோக்கில் கைவிடப்பட்ட இந்நகரின் மீது தீ மூட்டினர். ஆனால் அதனால் நன்மையென ஏதும் விளையவில்லை. மலை மீதிருந்த நகரத்திலும் மக்களின் மரணங்கள் தொடங்கியது; முதல் நாளில் ஒருவர், பின்னர் ஐந்து, அதன் பின்னர் இருபது… கொள்ளை நோய் அதன் உச்சத்தைத் தொட்டதும் மேலும்மேலுமென மரிப்பவர்களின் எண்ணிக்கை பெருகியது.

புதிய நகரத்தில் வாழ்ந்த மக்கள் தப்பிப் பறந்தோடியதைப் போல இவர்களால் வெளியேற இயலவில்லை.

அதையும் முயன்ற சிலர் இருந்தனர், ஆனால் அவர்கள் வேட்டையாடப்பட்ட ஒரு விலங்கின் எஞ்சிய முடமான வாழ்வினை மேற்கொள்ளும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார்கள்; கழிவுக் குழிகளிலும் ஓடைகளிலும், வேலிகளின் அடியிலும், பச்சை வயல் வெளிகளிலும் பதுங்கி வாழவேண்டியிருந்தது. குறு நிலக்கிழார்களின் வீடுகளுக்குள் கொள்ளை நோயினை முதலில் பரப்பியவர்கள் தப்பியோடி வந்தவர்கள்தான் என்பதால், காணும் அந்நியர்கள் அனைவரின் மீதும் கற்கள் எறியப்பட்டன. நிலங்களின் மீது கால் வைத்திராதபடி அவர்கள் விரட்டியடிக்கப்பட்டார்கள். அல்லது சற்றும் இரக்கமும் கருணையுமின்றி ஒரு பித்தேறிய நாயைப் போல அடித்து வீழ்த்தப்பட்டார்கள். அது நியாயமான தற்காப்பு செயல்தான் என்றும் இரக்கமற்றவர்கள் நம்பினார்கள்.

பழைய பெர்காமோ நகரத்து மக்கள் எங்கும் வெளியேறிட முடியாமல் இருக்கும் இடத்திலேயே தங்கிட நேர்ந்தது. நாளுக்கு நாள் நோயின் தீவிரமும் கூடி வளர்ந்தது; இக்கொடூரமான நோய் வேகமாகப் பற்றிப் பரவும் தன்மையுடையதாகவும் பெரு வேட்கை கொண்டதாகவும் மாறியது. பேரச்சம் தன்னிலை மறக்கும் பித்தாக வளர்ந்தது. ஒழுக்கம் நல்வாழ்வு என்பவற்றையெல்லாம் பூமி வாய் பிளந்து முழுங்கிவிட்டதைப் போல மனித இயல்பின் ஆகப் பெரும் கேடுகள் அவற்றுக்குப் பதிலாக மேலெழத் தொடங்கின.

கொள்ளை நோய் முதன்முதலில் தோன்றிப் பரவத் தொடங்கிய நாட்களில் மக்கள் அனைவரும் ஒற்றுமையுடனும் இணக்கத்துடனும் அதை எதிர்த்துப் போராடினர். சடலங்கள் குறித்த நேரத்தில் முறைப்படி அடக்கம் செய்யப்படுவதை உறுதிசெய்தனர். ஒவ்வொரு நாளும் நகரச் சதுக்கங்களில் பெருந்தீயெழுப்பி தெருக்களினூடாக நற்புகை வழிந்தோடச் செய்தனர். ஜூனிபர் தழைகளும் புளிங்காடி நீரும் மக்களுக்கு விநியோகிக்கப்பட்டது. இவையனைத்திற்கும் மேலாக மக்கள் பெருங்கூட்டமாகவும் தனித்தும் அதிகாலையிலும் பின்னிரவிலும் தேவாலயத்தை நாடிச்சென்றனர். ஒவ்வொரு நாளும் அவர்கள் தங்கள் பிரார்த்தனைகளுடன் இறைவனின் முன்னால் வந்து நின்றனர். ஒவ்வொரு நாளும் கதிரவன் மலைகளின் பின்னால் மறையும்போது தேவாலயத்தின் அத்தனை மணிகளும் சொர்க்கத்தை நோக்கி அலையாடும் தன் நூற்றுக்கணக்கான குரல்வளைகளிலிருந்து ஓலமிட்டு அழைப்பொலிகளை எழுப்பின. நோன்புகள் ஒருங்கமைக்கப்பட்டன, அன்றாடம் புனித திருச்சின்னங்கள் ஆல்டரின் மீது எழுந்தருளின.

இறுதியாக ஒரு நாள் இதற்குமேல் செய்வதற்கு வேறொன்றுமில்லை என்றானபோது, நகர் மண்டபத்தின் மாடங்களில் ஏறி, ஊதுகுழலிலும் இசைக்கொம்புகளாலும் பெருஞ்சப்தத்தினை எழுப்பி, கன்னி மாதாவோ, நடுவர் நீதிமானோ அல்லது நகரத் தலைவரோ இப்போதே இங்கு தங்களைக் காக்க உடனே இங்கு வரவேண்டும் என்று கட்டளை இயற்றினர்.

ஆனால் இவையெதுவுமேகூட உதவவில்லை; உதவக்கூடிய ஒன்றென அங்கு எதுவுமேயில்லை.

மக்கள் இதை உணர்ந்தபோது, விண்ணுலகம் தங்களைக் காக்காது, காக்கவும் இயலாது என்ற நம்பிக்கை வலுப்பெற்றபோது, வெற்றுக் கைகளை மடிமீது வெறுமையில் விரித்துப் போட்டு, ‘இனி வருவது வரட்டும்” என்றும் கூறத்தொடங்கினர். இல்லையில்லை… உண்மையில், ஒரு இரகசிய வஞ்சகமான நோயெனப் பதுங்கியிருந்த ‘பாவம்’ தற்போது வெளிப்படையாகவே கொடூரமான சீற்றங்கொண்ட கொள்ளை நோயாக மாறிவிட்டதைப் போலத் தோன்றியது. இது உடல் நோயோடு கை கோர்த்துக்கொண்டது. ஒன்று உடலை அழிக்க முயன்றுகொண்டிருந்தபோது மற்றொன்று ஆன்மாவைத் தேடி வேட்டையாடி அழித்துக்கொண்டிருந்தது. அவ்வளவு நம்புதற்கரியது அவற்றின் செயல்கள், அவ்வளவு பெரியது அவை உண்டாக்கிய பேரழிவுகள்! பெருந்தீனிக்காரர்களின் புலம்பல்களோடும் குடிகாரர்களின் அலறலோடும் தெய்வ நிந்தனையும் இறை வெறுப்பும் காற்றில் நிறைந்தது. பகலிலேயே நடந்தேறிய மட்டற்ற ஒழுக்கக்கேடுகளை விட பெரியதாக எதையும் தறிகெட்ட இரவுகள் ஒளித்துவிடவில்லை. “நாளையே மரிக்கப்போகிறவர்கள் நாம், இன்றே உண்டு தீர்ப்போம்!” – ஏதோ இவ்வரிகளை அவர்கள் சந்தத்திற்கேற்ப இயற்றி பல்கருவிகள் கொண்டு முடிவிலாத ஒரு இசையரங்கில் தொடர்ந்து இசைத்ததைப் போலிருந்தது. ஆம், அத்தனை பாவச்செயல்களும் அரங்கேறின. அதுவரை கண்டுபிடிக்கப்படாத ஒன்றென ஏதுமிருந்தால், அவை அங்கே புனைந்துருவாக்கப்பட்டது. ஏனென்றால், அவர்கள் தங்கள் துர்மார்க்கத்தை பின்பற்றுவதற்கு ஏதுவான அத்தனை வழிகளையும் கைக்கொண்டனர். விண்ணுலகம் உறுதியளிக்காத பாதுகாப்பை அவர்கள் தீய சக்திகளின் பேராற்றலினால் பெற்றுவிடலாம் என்று நம்பியதால் இயற்கைக்கு மிக முரணான தீயொழுக்கங்கள் அவர்களிடையே செழித்தோங்கின. மேலும், பில்லி சூனியம், மாயமந்திர வித்தைகள், பேயோட்டுதல் போன்ற தீச்செயல்களைக்கூட அவர்கள் நன்கு கைவரப்பெற்றனர்.

அடுத்தவர்க்கு இரங்குதல், உதவிகள் பரிமாறுதல் என்பதெல்லாம் அவர்களின் மனங்களிலிருந்து முற்றாக மறைந்துவிட்டிருந்தது; ஒவ்வொருவரும் தம்மைப் பற்றிய எண்ணங்களை மட்டுமே கொண்டிருந்தனர். நோயில் விழுந்தவன் பொது எதிரியாகக் கருதப்பட்டான். யாராவது கொள்ளை நோயின் முதல் தாக்குதலான முதற் காய்ச்சலால் சோர்வுற்று துர்பாக்கியமாக தெருவில் விழ நேர்ந்தால் அவனுக்கென ஒரு கதவும் அங்கே திறக்கவில்லை. ஆனால், அவன் மீது கற்களை வீசியும், ஈட்டியால் குத்தியும், ஆரோக்கியமானவர்களின் பாதையிலிருந்து வலிந்து வெளியேறும்படி நிர்பந்திக்கப்பட்டான்.

நாளுக்கு நாள் கொள்ளை நோயின் தீவிரம் அதிகரித்தது, நகரத்தின் மீது கோடை வெயில் அழல் வீசியது. ஒரு துளி மழையும் பொழியவில்லை, மெல்லிய இளங்காற்றுகூட சுழன்றசையவில்லை. வீடுகளில் அழுகிக் கிடக்கும் சடலங்களிலிருந்தும், பூமியில் பாதி புதைக்கப்பட்டிருந்த பிணங்களிலிருந்தும் உண்டாகிய மூச்சடைக்கும் துர்நாற்றம் தெருக்களில் அசைவற்று தேங்கி நிற்கும் காற்றுடன் கலந்து வீசியது. கருங்காகங்களை அது பெருங்கூட்டமாக ஈர்த்ததில், கூரைகளும் சுவர்களும் கருமையைப் போர்த்திக்கொண்டன. வெகுதூரத்திலிருந்து வந்திருந்த விசித்திரமான, அருவருப்பான பெரிய பெரிய பறவைகள் அழுகிய உடல்களைக் கொத்தும் ஆர்வமுடைய அலகுகளுடனும், வாய்ப்பை எதிர்நோக்கியிருக்கும் கூரிய நகங்களுடனும் நகரைச் சுற்றியிருக்கும் சுவர்களைச் சூழ்ந்து அமர்ந்திருந்தன; அவை பேராசை மிகுந்த உளைவற்ற கண்களால் நோக்கியபடி காத்திருந்தன. இந்த துர்பாக்கியம் பீடித்த நகரம் சவக்குழியாக மாறுவதற்குக் காத்திருப்பதைப் போல.

கொள்ளை நோய் பரவத் தொடங்கி பதினோரு வாரங்கள் ஆகியிருந்தபோது, சமவெளியிலிருந்து புது நகரத்துத் தெருக்களினுள் புகை பூசிய கற்சுவர்களுக்கும் மரவீடுகளின் கருஞ்சாம்பல் குவியல்களுக்கும் இடையே காற்றைப் போல மக்கள் ஊர்வலம் ஒன்று புகுவதைக் காவல் கோபுரத்தின் மீதிருந்த காவல்காரனும், உயரமான இடங்களில் நின்று கொண்டிருந்த மற்றவர்களும் கண்டனர். பேரெண்ணிக்கையில் மக்கள் திரள்! ஆண்களும் பெண்களும் வயதானவர்களும் இளைஞர்களுமென குறைந்தது அறுநூறு அல்லது அதற்கும் மேற்பட்டவர்கள். பெரிய கறுப்புச் சிலுவைகளை அவர்கள் சுமந்து வந்தனர். அவர்களின் தலைக்கு மேல் நெருப்பைப் போல தீ சிவப்பில் பரந்த பதாகைகள் மிதந்துகொண்டிருந்தன. அவர்கள் பாடல்களைப் பாடியபடி முன்னோக்கி நகர்ந்து வந்தனர். மனக்கசப்பின் வெந்துயரளிக்கும் சுரங்கள் சலனமற்ற வெப்பக்காற்றில் மேலெழுந்தன.

பழுப்பு, சாம்பல் மற்றும் கறுப்பு நிறங்களில் இருந்தன அவர்களின் ஆடைகள், ஆனால் அவர்களனைவரும் சிவப்பு நிற சின்னமொன்றை மார்பில் அணிந்திருந்தனர். அவர்கள் நெருங்கி வருகையில்தான் அது சிலுவை என்று தெளிவானது. அவர்கள் அருகில் வருவதற்கே வெகு நேரமானது. பழைய நகரத்திற்கு இட்டுச் செல்லும், சுவர்களால் சூழப்பட்ட செங்குத்தான சாலையில் அழுந்த நடைபோட்டு மேலேறி வந்தனர். அது வெள்ளை முகங்களின் மொய்திரள்; அவர்கள் தங்கள் கைகளில் சாட்டையை ஏந்தியிருந்தனர். அவர்களின் சிவப்பு பதாகைகளில் தீ மழை காட்சியாக இருந்தது. கறுப்புச் சிலுவைகள் கூட்டத்தில் அங்கும் இங்கும் ஆடிக்கொண்டிருந்தன.

அடர்த்தியான அத்திரளிலிருந்து வியர்வையின், சாம்பலின், சாலைத் தூசியின், பழைய தூபத்தின் நாற்றமெழுந்தது.

அவர்கள் பாடுவதை நிறுத்திவிட்டனர், பேசுவதைக் கூட. மந்தையின் வெற்றுக் காலடிச் சப்தங்களைப் போன்ற மிதியொலிகளைத் தவிர வேறொன்றும் கேட்கவில்லை.

முகங்களுக்குப் பின் முகங்களாகக் கோபுர வாயிலின் இருளுக்குள் அமிழ்ந்து மறுபக்கத்தில் வெளிச்சத்தில், கலங்கிய சோர்வுற்ற உணர்வுகளுடனும் பாதி மூடிய இமைகளுடனும் வெளிப்பட்டன.

பின்னர் பாடுவது மீண்டும் தொடங்கியது; மன்னிப்பு கோரும் ஒரு இரங்கற் பாடல்; தங்கள் கைகளிலிருந்த சாட்டைகளை மேலும் உறுதியாக இறுகப் பற்றிக்கொண்டு போர் கூவலுக்கு நடை போடுவதைப் போல வீறுகொண்டு நடந்தனர்.

கடும் பஞ்சத்தில் வீழ்ந்த நகரத்திலிருந்து வந்தவர்கள் போல அவர்கள் காணப்பட்டார்கள். அவர்கள் கன்னங்கள் உள்ளொடுங்கி இருந்தன, எலும்புகள் துருத்தி வெளியே நின்றன. இரத்தம் இலாது உலர்ந்த உதடுகளும், கண்களுக்குக் கீழே கருவளையங்களும் கொண்டிருந்தனர்.

பெர்காமோ நகரத்து மக்கள் ஒன்று திரண்டு அவர்களை மலைப்புடன் வேடிக்கை பார்த்தனர் – சற்று அச்சத்துடனும். மது உச்சத்தில் சிவந்த முகங்கள் இவ்வெளிறிய வெள்ளைப் புதுமுகங்களை நேரில் எதிர்கொண்டு நின்றன; தீயெரியும் கண்களுக்கு எதிரில் மட்டுமீறிய குடியில் தொய்வடைந்திருந்த மந்தப் பார்வைகள் தாழ்ந்து போயின. இவ்வளவு காலம் தெய்வ நிந்தனை செய்தவர்கள் இக்கூட்டத்தின் பாடல்களுக்கு முன்னால் வாய் பிளந்து நின்றனர்.

அவர்கள் வைத்திருந்த சாட்டையின் மீது குருதி படிந்திருந்தது.

இந்த அந்நியக் கூட்டத்தினரைக் கண்டதும் விசித்திரமான மனக்குலைவிற்கு ஆளானார்கள் மக்கள்.

ஆனால் இவ்வுணர்வுகளை உதிர்த்து தெளிவடைய அவர்களுக்கு நீண்ட நேரம் பிடிக்கவில்லை. சற்று நேரத்திலேயே சிலுவையைத் தாங்கிய கும்பலில் ஒருவன் ப்ரெஸியாவைச் சேர்ந்த காலணிகள் செப்பனிடும் அரைப் பைத்தியக்காரன் என்பதைச் சிலர் கண்டுகொண்டனர். உடனடியாக அவன் சார்ந்த மொத்தக் கும்பலுமே மக்களின் பார்வையில் கேலிக்குரியவர்களானார்கள். ஆனாலும், அங்கே புதியதாக ஏதோவொன்று நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது, அன்றாடத்திலிருந்து ஒரு கவனச் சிதறல்; கரடி வித்தைக்காரனையோ ஒரு கூத்தாடியையோ பின்தொடர்வது போல கதீட்ரலை நோக்கி அணிவகுத்துச் சென்ற அந்நியர்களை மக்களும் பின்தொடர்ந்தனர்.

ஓவியம்: சீராளன் ஜெயந்தன்

ஆனால் தங்களை உந்தி முன்னேறிச் செல்கையில் அவர்கள் சற்று மனக்கசப்புற்றனர்; இந்த அந்நியர்களின் உணர்வுக் கொப்பளிப்புடன் ஒப்பிடுகையில் தங்களின் இறை வெளிப்பாடு மிகத் தட்டையானது என்று உணர்ந்தனர். அந்நியர்களான இந்த செருப்பு தைப்பவர்களும், தையல்காரர்களும் தங்களை மதமாற்றவும், தங்களுக்காகப் பிரார்த்திக்கவும், தாங்கள் கேட்க விரும்பாத வார்த்தைகளைச் சொல்லவும்தான் இங்கு வந்திருக்கிறார்கள் என்பதை நன்றாகப் புரிந்துகொண்டார்கள். மெலிந்த, தலை நரைத்த இரண்டு தத்துவவாதிகள் இறைக்கு எதிரான நிலையை விவரித்து ஒரு முறைமையை பெர்காமோவில் ஏற்கனவே உருவாக்கியிருந்தனர். அவர்கள் குடிபோதை கும்பலைத் தூண்டிவிட்டனர், இதயங்களினுள் உறைந்திருக்கும் தீமையைக் கிளர்ந்தெழச்செய்தனர். இதனால் தேவாலயத்தை நெருங்கும் ஒவ்வொரு காலடிக்கும் கூட்டத்தின் கொந்தளிப்பு அச்சுறுத்துவதாக மாறியது, கோபத்தில் கதறல்கள் காட்டுத்தனமாக எழுந்தன. அந்நியர்களின் மீது இவர்கள் வன்முறையைப் பிரயோகிக்க அதிக நேரம் பிடித்திருக்காது. தேவாலய நுழைவாயிலுக்கு இன்னும் நூறு அடிகளே இருந்தபோது, மதுவிடுதிகளின் கதவுகள் திறந்துகொண்டன. அதற்குள்ளிருந்து மதுவெறியர்கள் தட்டுத்தடுமாறி ஒருவர்மீது ஒருவர் விழுந்தடித்து ஒடி வந்தனர். ஊர்வலத்தை தாங்களே தலைமை தாங்குவதைப் போல முன்னால் ஓடிச் சென்று ஓங்காரக்குரல் எடுத்து கோஷமிட்டனர் – ஒருவனைத் தவிர. அவன் தேவாலயத்தின் புற்கள் மண்டிய கற் படிகளில் தலைகீழாக கைகளால் நடை போட்டு ஏறிச்சென்றான். இது அங்கே சிரிப்பலைகளை ஏற்படுத்தியதால் எந்த வன்முறைச் சம்பவமும் நிகழாமல் திருக்கோயிலுள்ளே அந்நியர்கள் நுழைந்தனர்.

மீண்டும் இங்கே வருவது, பிரம்மாண்டமான இக்குளிர்ந்த வெளிக்குள் பிரவேசிப்பது, விசித்திரமாகத் தோன்றியது பெர்காமோ மக்களுக்கு. மெழுகுவர்த்திகளிலிருந்து உருகிய பழைய சொட்டுக்களின் மூக்கைத் துளைக்கும் வாசம் நிறைந்த இச்சூழலில் – அவர்களின் பாதங்களுக்கு நன்கு பரிச்சயமான கற்தரையின் முழுதும் தேய்ந்து போன வடிவங்களும் தடிமனாகச் செதுக்கப்பட்ட எழுத்துகளும் அவர்களின் எண்ணங்களைப் பலமுறை சோர்வடையச் செய்திருக்கின்றன. அவர்களின் பார்வைகள் பாதி ஆர்வத்துடனும் மீதி விருப்பமின்றியும் பெட்டகங்களின் அடியில் படர்ந்திருந்த மங்கலான வெளிச்சத்தின் மீது விழுந்தன. பன்மடிப்புகளாய் ஒளிரும் தங்கத் தூசியிலும் புகை மூட்ட வண்ணங்களிலும் நழுவிச் சென்றன. ஆல்டரின் விசித்திரமான நிழல்களில் தங்களையே தொலைத்தனர். அவர்களின் இதயங்களிலிருந்து என்றென்றும் அடக்கவியலாத ஏக்கங்கள் கிளர்ந்தெழுந்தன.

இதற்கிடையில் மதுவிடுதியிலிருந்து வந்தவர்கள் உயரிய பலிபீடத்தில் நின்றபடி இழிவான செயல்களைச் செய்தவண்ணம் இருந்தனர். ஒரு கசாப்பு கடைக்காரன், உருவம் பெருத்த இளையவன், தனது வெள்ளை பனிக்கவச உடையை எடுத்து கழுத்தில் கட்டிக்கொண்டான். அது குருமார்களின் வெண்ணிற அங்கியைப் போல அவன் முதுகில் தொங்கியது. அருவருப்பும் தெய்வப்பழியும் நிரம்பிய, வெறித்தனமும் ஆபாசமுமான வார்த்தைகளால் ஜெபக் கூட்டத்தை நிகழ்த்தினான். சற்றே வயதான பருத்த தொப்பையுடன் இருந்த ஒருவன், அவன் உடல் எடையையும் மீறி சுறுசுறுப்புடனும் விரைந்தும் செயல்பட்டான். தோலுரித்த பூசணிக்காய் போல முகமுடைய அவன்தான் வழிபாட்டுச் சொற்களுக்குக் கேலியான மறுமொழி சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். வழிபாட்டுக்கு மண்டியிடுவதைப் போல அவன் முழந்தாளிட்டு பலிபீடத்திற்கு முதுகைக் காட்டி கோமாளியைப் போல மணியடித்தான், தூபக்கலத்தை சக்கரம் போலச் சுண்டிவிட்டான். மற்ற குடிகாரர்கள் உரக்கச் சிரித்தபடி குடிபோதையில் விக்கலெடுத்து நன்றாக நீட்டி படிக்கட்டுகளில் படுத்து கிடந்தார்கள்.

அந்நியர்களைப் பார்த்து முழு தேவாலயமும் கேலி செய்து சிரித்தது. பழைய பெர்காமோவின் மக்களாகிய தாங்கள் கடவுளைப் பற்றி எத்தகைய எண்ணம் கொண்டிருக்கிறோம் என்று தங்கள் நடவடிக்கைகளைக் கூர்ந்து பார்த்து அறிந்துகொள்ளும்படி கூவல் விடுத்தனர். அவர்கள் கடவுளை அவமதிக்க வேண்டும் என்பதற்காக ஆவேசமாக களிக்கூச்சலிடவில்லை. மாறாக, தங்களின் ஒவ்வொரு தெய்வ நிந்தனையும் இந்த அந்நியப் புனிதர்களின் மனங்களில் கூர்மையாகக் குத்த வேண்டும் என்பதற்காகத்தான்.

ஆனால் அவர்களோ தேவாலயத்தின் மையத்தில் வந்து நின்று வேதனையில் முணுமுணுத்தனர். அவர்களின் இதயங்கள் வெறுப்பினாலும் பழி வேகத்தினாலும் கொதித்தன. அவர்கள் தங்கள் கைகளையும் கண்களையும் கடவுளை நோக்கி உயர்த்தி அவருடைய இல்லத்திலேயே அவரை நோக்கிச் செய்யப்படும் கேலிக்கூத்துகளுக்கு எதிராகக் கடவுளின் பழி இவர்கள் மீது விழ வேண்டுமென வேண்டினார்கள். இவர்கள் அத்தனை பேரையும் அழித்துவிடவும் அவர்கள் தயாராக இருந்தார்கள், ஆனால் முதலில் கடவுள் தன்னுடைய வல்லமையைக் காட்ட வேண்டும் என்று வேண்டினார்கள். இறைவனை நோக்கி எழும் இந்த கொடூரக் கூச்சல்களையும், அவநம்பிக்கைகளையும், போலியான உதடுகளிலிருந்து பிற்பாடு வெளிப்படக் காத்திருக்கும் வேதனைக் குரல்கள் அனைத்தையும் மொத்தமாகக் கடவுள் வெல்வாரென்றால் அவர் காலடியிலேயே நொறுங்கி மடிவதற்கும் தயாராகவே இருந்தார்கள் அந்நியர்கள்.

பின்பு மன்னிப்பு கோரும் இரங்கற்பாடலை பாடத் தொடங்கினார்கள். அதன் ஒவ்வொரு இசைக் குறிப்பும் சோதோமை மூழ்கடித்த தீ மழை வேண்டியும் எதிரிகள் வீட்டின் தூண்களை உருக்குலைக்கும்போது சாம்சனை ஆட்கொண்ட வலிமையையும் வேண்டுவதாக ஒலித்தது. அவர்கள் இசையாலும் சொற்களாலும் பிரார்த்தனை செய்தார்கள்; தங்கள் தோள்களிலிருந்த ஆடைகளை விடுத்து கசைகளால் ஜெபித்தார்கள். அவர்கள் வரிசை வரிசையாக மண்டியிட்டார்கள், இடுப்பு வரை துணிகளைக் களைந்து கூர்மையான முனைகளைக் கொண்ட, இழை இழையாகப் பின்னப்பட்ட கயிற்றை தங்கள் முதுகின் மீது சுழற்றினார்கள். வெறித்தனமாகவும் தன்னிலை மறந்தும் சீறும் சாட்டையிலிருந்து இரத்தத் துளிகள் இடுப்பில் வழிந்து உடம்பில் ஒட்டுமளவிற்குச் சாட்டையால் தங்களைத் தாங்களே அடித்துக்கொண்டார்கள். ஒவ்வொரு அடியும் கடவுளுக்கான படையல். இன்னும் வேறு வேறு வழிகளில் அவர்கள் இப்படியே தொடர்ந்து அடித்துக்கொள்வார்கள் என்றால் இறைவனின் கண் முன்னாலேயே குருதி தோய்ந்த சதைத் துண்டுகளாக அவர்கள் உடைந்துவிடுவார்கள். இறைவனின் கட்டளைகளை எதிர்த்து பாவம் செய்த இவ்வுடல் தண்டிக்கப்பட வேண்டும், சித்திரவதை செய்யப்பட வேண்டும், அழிக்கப்பட வேண்டும். இவ்வுடல் எவ்வளவு வெறுக்கத்தக்கது என்பதை இறைவன் பார்க்க வேண்டும். இறைவனை மகிழ்விப்பதற்காக அவர்கள் எப்படி நாயைப் போல ஆனார்கள் என்பதை அவர் காண வேண்டும். அவரின் ஆற்றலின் முன்னால் அவர்கள் நாயை விடவும் கீழானவர்கள், அவர் பாதத்தின் அடியில் உழலும் தூசியை உண்ணும் பூச்சிகள்! அவர்களின் கைகள் வலுவிழந்து போகும்வரை, சதைப் பிடிப்புகளால் சுருண்டு வீழும்வரை அடி மேல் அடி விழுந்தபடி இருந்தது. பித்தேறிய கண்களுடன், வாயில் நுரை பொங்க, சதையை விட்டு இரத்தம் சொட்டு சொட்டாக வெளியேற அவர்கள் ஒவ்வொருவராய் வரிசையில் சரிந்தனர்.

இதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவர்கள் திடீரென தங்கள் இதயம் அதிர்வதை உணர்ந்தனர், கன்னங்களில் வெப்பம் மேலேறுவதையும் மூச்சு விடக் கடினம் கூடுவதையும் கவனித்தனர். உச்சந்தலையின் அடியில் குளிர்ச்சியான ஏதோவொன்று வளர்வதைப் போலத் தோன்றியது, அவர்களின் முழங்கால்கள் வலுவிழந்தன. அது அவர்களையும் ஆட்கொண்டுவிட்டது; அவர்கள் மூளையில் இருந்த பைத்தியக்காரத்தனத்தின் ஒரு சிறு புள்ளி இந்தக் கொந்தளிப்பை புரிந்துகொண்டது.

மிகக் கடுமையானதும், பெரும் சக்தி கொண்ட ஒரு தெய்வத்தின் அடிமைகளாக தங்களை உணர, அக்கடவுளின் முன்னால் தாழப் பணிய, அவருடன் ஒன்றெனக் கலக்க, மென்மையான பக்தியில் அல்லாமல் – மெளனமான ஜெபத்தின் செயலற்ற தன்மையின் ஊடாக அல்லாமல் – பித்துப்பிடித்ததைப் போல, அவமானத்தின் விளைவான வெறித்தனத்தாலும், இரத்தத்தாலும், கதறலினாலும், ஈரம் பளபளக்கும் சாட்டையின் அடியில் விழுந்து இறையுடன் கலப்பதை மக்களால் இப்போது புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. அந்த கசாப்பு கடைக்காரன் கூட அமைதியாகிவிட்டான். பல்லில்லாத தத்துவவாதிகள் தங்கள் நரைத்த தலையை அலையும் கண்களுக்கு முன்னால் தாழ்த்திக்கொண்டார்கள்.

தேவாலயம் இப்போது முற்றிலும் அமைதியாகிவிட்டது; அலையைப் போன்ற ஒரு அசைவு மட்டுமே கூட்டத்தினிடையே வீசிச் சென்றது.

அப்போது அந்நியக் கூட்டத்திலிருந்து ஒரு இளம் துறவி எழுந்து பேசினார். அவர் புத்தம்புதிதாக நெய்யப்பட்ட நாரிழைத்துண்டைப் போல வெளிர் நிறத்தில் இருந்தார். நிலக்கரியைப் போல அவரது கருமையான கண்கள் ஒளிர்ந்தன, அவரது வாயைச் சுற்றி தடிமனான முகக் கோடுகள் ஒரு மனித முகத்தின் மடிப்புகளைப் போல அல்லாமல் கத்தியால் மரத்தில் செதுக்கப்பட்டவை போல இருந்தன.

அவர் தனது மெலிந்த நடுங்கும் கரங்களை வானை நோக்கிப் பிரார்த்திப்பதற்காக உயர்த்தினார், அவரது அங்கியின் மேற்கைகள் சுருண்டு கீழிறங்கியது.

பின்னர் அவர் பேசினார்.

நரகத்தைப் பற்றிப் பேசினார், சொர்க்கம் எல்லையற்றது என்பதனால் நரகமும் எல்லையற்றதுதான் என்றார். தனிமையான இவ்வுலகத்தின் குற்றவாளிகள் ஒவ்வொருவரும் சகித்துக்கொள்ள வேண்டிய வேதனைகளைப் பற்றியும் அழுகுரல்களால் அதை நிறைப்பதைப் பற்றியும் உரைத்தார். கந்தகக் கடல்களும், தேள்கள் நிறைந்த நிலப்பரப்புகளும், மேலாடையைப் போல ஒரு மனிதனைப் பற்றிச் சூழ்ந்துகொள்ளும் தீப்பிழம்புகளும், காயத்தைக் குத்தி ஊடுருவும் ஈட்டியைப் போல உடலைத் துளைக்கும் கடுமையான மௌன தீக்கதிர்களும் அங்கே உள்ளன.

இன்னமும் தேவாலயத்தில் அமைதி நிலவியது; மூச்சற்று அவருடைய சொற்களைக் கேட்டார்கள். அவர் ஏதோ தன் கண்களாலேயே நரகத்தைக் கண்டவர் போலப் பேசினார். அவர்கள் தங்களைத் தாங்களே கேட்டுக் கொண்டார்கள்: அவர் தண்டனை விதிக்கப்பட்டவர்களில் ஒருவரா அல்லது நரகக் குழிகளிலிருந்து சாட்சி சொல்வதற்காக அனுப்பப்பட்டவர்களில் ஒருவரா?

பின்னர் நீண்ட நேரம் நீதியைப் பற்றியும் நீதியின் வலிமையைப் பற்றியும் பிரச்சாரம் செய்தார். நீதியமைப்பின் ஒவ்வொரு அங்கமும் முழுமையாகச் செயல்படவேண்டும் என்றும் ஒவ்வொரு மீறலும் குற்றமென்றாகி அவர்களுக்கு எதிராக ஒவ்வொரு பருக்கையும் கணக்கிடப்படும் என்றார். “ஆனால் கிறிஸ்து நம்முடைய பாவங்களுக்காகத்தானே மரித்தார்? ஆம் என்றால் நாம் இனி சட்டத்திற்கு உட்பட்டவர்கள் அல்லர். ஆனால் நான் உங்களிடம் உறுதியாக ஒன்றைச் சொல்கிறேன், உங்களில் ஒருவராலும் நரகத்தை ஏமாற்றிவிடமுடியாது. சித்திரவதை பல்சக்கரத்தின் ஒரேயொரு பல் கூட உங்களின் சதையைக் கிழிக்காமல் கடந்துவிடாது. நீங்கள் கோல்கோத்தா சிலுவைக் கதையை அடிப்படையாகக் கொண்டு நம்பிக்கையை வளர்த்துக்கொண்டீர்கள், அல்லவா?. வாருங்கள், வாருங்கள். வந்து பாருங்கள்! நான் அதன் அடிவாரத்திற்கே உங்களை அழைத்துச் செல்கிறேன். உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா, வெள்ளிக்கிழமை ஒன்றில்தான் கதவுகளைத் திறந்து ‘அவரை’ வெளியே தள்ளி மிகக் கனமான சிலுவையை அவர் தோள்களின் மீது வைத்தார்கள். அதைச் சுமந்து குடியிருப்புகள் அற்ற, வறண்ட ஒரு பாழ் குன்றின் மீது ‘அவரை’ ஏற வைத்தார்கள். கூட்டம் அவரைப் பின்தொடர்ந்து சென்றது, அவர்களின் பாதங்கள் மிதித்து சுழன்றெழுந்த தூசிப் படலம் அவ்விடத்தை நிறைக்கும் செம்மேகங்கள் போலக் காட்சியளித்தன. ஒரு குற்றவாளியை முற்றிலுமாக அம்பலப்படுத்த வேண்டும் என்பதனால், சித்திரவதைக்கு உள்ளாக்கப்படும் தசைகளை அத்தனை கண்களும் காண வேண்டும் என்பதனால், நீதியின் அதிபதிகள் ‘அவரின்’ ஆடையைக் கிழித்தெறிந்தார்கள். சிலுவையின் மீது அவரைக் கிடத்தி, அவரது கை கால்களை நீட்டி, கைகள் ஒவ்வொன்றிலும் ஒரு இரும்பு ஆணியையும், குறுக்கு பாதங்களின் மீது ஒரு ஆணியையும் அடித்தனர். முழுவதுமாக உள்ளிறங்கும் வரை ஆணியின் தலைகளில் ஓங்கி அடித்தார்கள். தரையில் ஒரு குழியிட்டு சிலுவையை அதில் இருத்தி நிமிர்த்து உயர்த்தினார்கள், ஆனால் அது நேராக உறுதியாக நிற்கவில்லை. ஆகவே அசைத்து நகர்த்தி பக்கவாட்டில் தூண்களையும் ஆப்புகளையும் முட்டுக் கொடுத்து அதைத் தாங்குமாறு செய்தனர். இதைச் செய்யும்போது, ‘அவரின்’ இரத்தத் துளிகள் கண்களின் உள்ளே விழுந்துவிடாமல் தடுப்பதற்குத் தொப்பிகளைச் சற்று கீழிறக்கி மறைத்துக்கொண்டார்கள். ‘அவர்’ சிலுவையில் இருந்தபடி தன்னுடைய கிழிந்த ஆடைகளை வீசியெறிந்து கொண்டிருந்த வீரர்களைப் பார்த்தார், கொந்தளிப்பான மக்கள் கூட்டத்தைப் பார்த்தார். யாரைக் காக்கும்பொருட்டு அத்தனை துன்பங்களையும் ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறாரோ அவர்கள் ஒருவரின் கண்களிலும் இரக்கம் தென்படவில்லை.

கீழே இருந்தவர்கள், பலவீனமாகியும் துடிதுடித்துக்கொண்டும் இருந்த ‘அவரை’ மேல் நோக்கிப் பார்த்தார்கள். தலைக்கு மேலே ‘யூதர்களின் ராஜா’ என்று எழுதியிருந்த பலகையைப் பார்த்தார்கள். ‘அவரை’ நிந்தித்து குரலை எழுப்பினார்கள்: “ஆலயத்தை இடித்து மூன்றே நாட்களில் அதைத் திரும்பக் கட்டுகிறவரே, உன்னை நீயே காப்பாற்றிக்கொள். நீ தேவனுடைய குமாரனாயிருந்தால் சிலுவையிலிருந்து இறங்கி வா.” அதன் பின்னர், தேவனின் ஒரே குமாரனாகிய ‘அவரை’ கோபம் ஆட்கொண்டது. பூமியை நிறைக்கும் இந்த வெற்றுக் கும்பல் இரட்சிப்புக்குத் தகுதியற்றவர்கள் என்பதை உணர்ந்தார். ஆணித் தலையினூடாக தனது கால்களைக் கிழித்து விடுவித்தார். தனது கைகளை இறுக மூடி ஆணியோடு பிய்த்து வெளியே எடுத்தார், சிலுவையின் கரங்கள் வில் போல வளைந்தன. தரையில் குதித்து தன்னுடைய ஆடைகளைப் பிடுங்கிக்கொண்டார். அதை ஒரு அரசனைப் போலத் தன்னைச் சுற்றி போர்த்திக்கொண்டு பரலோகத்திற்கு உயரப் பறந்து சென்றார். சிலுவை காலியாக நின்றது, மீட்பு எனும் மகத்தான பணி நிறைவேறவேயில்லை. நமக்கும் இறைவனுக்கும் இடையில் இடையீட்டாளரென ஒருவரும் இல்லை; சிலுவையில் நமக்காக மரித்த ஏசு இல்லை; சிலுவையில் நமக்காக மரித்த ஏசு இல்லை; சிலுவையில் நமக்காக மரித்த ஏசு இல்லை!”

அவர் அமைதியானார்.

அவர் தனது கடைசி வார்த்தைகளை உச்சரித்தபோது, கூட்டத்தை நோக்கி முன்னோக்கிச் சாய்ந்து தனது கைகளாலும் உதடுகளாலும் அச்சொற்களைக் கூட்டத்தின் தலைகளை நோக்கிப் பரப்பினார். வேதனையின் முனகல் சப்தம் தேவாலயத்தினுள் ஊர்ந்து பரந்தது, ஆங்காங்கே மூலையில் அழத் தொடங்கினர்.

உடனே கசாப்பு கடைக்காரன் பிணத்தைப் போல வெளிறியிருந்த கைகளை அச்சுறுத்தும் வகையில் மேலே உயர்த்தி உரக்கக் கத்தினான்: “துறவியே, துறவியே… நீங்கள் ‘அவரை’ மீண்டும் சிலுவையில் அறைய வேண்டும். கட்டாயம் செய்ய வேண்டும்.” அவனுக்குப் பின்னால் சீற்றத்துடன் கரகரப்பான குரல்கள் எழுந்தன: “ஆமாம், ஆமாம், சிலுவையில் அறையுங்கள்! சிலுவையில் அறையுங்கள்!”

தெளிவாகவும் தீர்க்கமாகவும் நடுங்கும் ஒற்றைக் குரல் எழுந்தது: “ஆம், சிலுவையில் அறைய வேண்டும்.”

ஆனால் அத்துறவி, உயர நீட்டியிருக்கும் கைகளின் அலைகளைப் பார்த்தார், கத்தும் உதடுகளின் இடையே விரிந்த இருளையும், வேட்டை விலங்கைப் போல வெண்மையாக ஒளிரும் பற்களையும் கண்டு ஆனந்த பரவசத்தில் பரலோகத்தை நோக்கி கைகளை உயர்த்தி ஆர்ப்பாட்டமாகச் சிரித்தார். பின்னர் அவர் கீழிறங்கினார். அவருடைய கூட்டத்தினர் தீ மழை தாங்கிய பதாகைகளையும் வெற்று கருப்புச் சிலுவைகளையும் உயரப் பிடித்தபடி தேவாலயத்தை விட்டு வெளியேறினர். பாடல்களைப் பாடிக்கொண்டு மீண்டும் சதுக்கத்தைக் கடந்து கோபுர வாயிலின் திறப்பு வழியே வெளியே சென்றனர்.

மலையிலிருந்து கீழிறங்கிச் சென்ற இக்கூட்டத்தினரைப் பழைய பெர்காமோவினர் வெறித்து நோக்கினர். நீண்ட சுவர்களால் ஆன செங்குத்தான சாலை, சமவெளிக்கு அப்பால் மறையும் சூரியனின் ஒளியினால் மங்கலாகத் தெரிந்தது. ஆனால் நகரத்தை வட்டமிட்டுச் சூழ்ந்திருக்கும் சிவந்த சுவரின் மீது கூட்டத்தில் அங்குமிங்கும் அசையும் சிலுவைகள் நிழலுருக்களாகத் தெளிவாகப் பதிந்தன.

***

நரேன் – ராணிப்பேட்டையைச் சேர்ந்த இவர் தற்போது கோவையில் வசித்து வருகிறார். சமீபத்தில் கவனம் பெற்ற இவரது மொழிபெயர்ப்பில் வெளியான சமகால புலம்பெயர் எழுத்தாளர்களின் சிறுகதைகள் தொகுப்பு “இந்தக் கதையை சரியாகச் சொல்வோம்” மின்னஞ்சல்: Narendiran.m@gmail.com

RELATED ARTICLES

1 COMMENT

  1. மொழிபெயர்ப்பின் தேவையை உணர்த்தும் கதை. தனது எளிமையான, சிறப்பான மொழிபெயர்ப்பினால் கதையை உயிர்ப்புடன் வாசகனுக்கு கடத்திவிட நரேனால் முடிந்திருக்கிறது.
    நன்றி நரேன்.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

Most Popular