கனவு மெய்ப்படும் கதை – 3

சென்ற பதிவில் தமிழில் இது முதல் முயற்சி என்று சொல்லிவிட்டேன். எந்தவித Claiming அல்லது தலைக்கணத்திலிருந்து சொல்லாமல், ஒன்றை உருவாக்குகின்ற excitementல் இருந்துதான் சொல்லிச்சென்றாலும், அதற்கான கருத்து ஒன்றாக அமேசானில் கிடைக்கின்ற கிராஃபிக் நாவல்கள் குறித்த பட்டியல் ஒன்றினைப் பட்டியலிட்டுக் கருத்திட்டத் தோழமை தான் இந்தப் பகுதி எழுதுவதற்கான காரணம். இப்படி தொடர்ந்து கேள்விகள் எழுப்பியும், விவாதம் நடத்தினால். அந்தப் பக்கம் கிராஃபிக் நாவல் உருவாகும் பொழுது இந்தப் பக்கம் நல்லதொரு supplementary ஒன்றை உருவாக்கிவிடலாம்.

நாங்கள் கொண்டு வரும் முயற்சி, தமிழில் வருகின்ற முதல் மாங்கா வடிவம். மாங்காவைப் புரிந்து கொள்ள கிராஃபிக் நாவலைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். கிராஃபிக் நாவலைப் புரிந்து கொள்ள அவற்றை மற்ற காமிக்ஸ்களுடன் பிரித்துப் பார்க்க தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

காமிக்ஸ் VS கிராபிக் நாவல்

ட்ராட்ஸ்கி மருது, கிங் விஷ்வா போன்றோர்கள் பல சந்தர்ப்பங்களில் பல்வேறு இடங்களில் இதற்கான விளக்கங்கள் அளித்து வந்திருக்கின்றனர். இருந்தாலும் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இருக்கிறது.

காமிக்ஸ் எனும் சித்திரக்கதைகள் – பெரும்பாலும் ஒரு கதையை வரைவது என்கிற நோக்கத்தில் அல்ல, ஒரு கதாப்பாத்திரத்திற்கான கதையை என்று எடுத்துக் கொள்ளலாம். பேட்மேன், ஸ்பைடர்மேன், மாயாவி, மாடஸ்டி, இரும்புக்கை மாயாவி, டெக்ஸ்வில்லர், லக்கி லுக், மாண்ட்ரேக், சிக்பில் இப்படி யாரோ ஒரு கதாப்பாத்திரத்தின் சாகசங்களை அத்தியாயங்களாக பகுதிகளாகப் பிரித்துச் சொல்வது என்பது காமிக்ஸ் ஆகும்.

கிராஃபிக் நாவல் என்பது கதாப்பாத்திரத்தை முன்னிறுத்தாமல் கதையை முன்னிறுத்தி வரைவது. இது ஒரு நாவலென்றால் என்னவென்று நினைக்கிறோமோ அதையே கிராஃபிக் பண்ணுவது என்று புரிந்துகொள்ளலாம். வேறு எந்த வகையிலும் எடுத்துக்கொள்ள முடியாத வடிவங்களை நாவலென்று சொல்லலாம் என்று ஒரு சொலவடை இருக்கிறது இலக்கியத்தில். இதை நாவலின் இலகுத்தன்மைக்கு உதாரணமாகவும் சொல்லலாம். கிராஃபிக் நாவலின் சிறப்புத்தன்மை என்றும் இதையே சொல்லலாம். காமிக்ஸ் தனக்கென வைத்த எல்லைகளை தகர்த்தெறியும் போது தனக்குத் தானே சூட்டிய பெயராக கிராஃபிக் நாவலைச் சொல்லலாம்.

அதாவது கிராஃபிக் நாவலால் ஒரு எழுத்துவடிவம் சந்திக்கக் கூடிய அனைத்துச் சவால்களையும் சந்திக்க முடியும்.

அநேகமாக இந்த ஸ்டேட்மண்ட்டில் சிக்கல்களோ, சர்ச்சைகளோ எழலாம் என்பதால் இதை நானே அடிக்கோடிட்டு வைக்கிறேன். இதை விவாதிக்கும் முன் இன்னும் சில வித்தியாசங்கள்.
நானும் கணபதியும் சென்ற பதிவிற்கு வந்த, அந்த சில கருத்துகளுக்கு பதிலைச் சொல்லிப் பார்க்க மேற்சொன்ன வித்தியாசமே கிடைத்தது. ஆனால் அந்த வித்தியாசம் தான் இணையத்தில் தேடினாலோ எந்த விவாத்தில் தேடினாலோ கிடைக்கக் கூடிய பதில். ஆனால் நேரடியாக ஒரு கிராஃபிக் நாவல் உருவாக்கத்தில் ஈடுபட்டுக்கொண்டு வரும் எங்களால் வேறு ஒருத் தகவலையும் உள்வாங்கிக் கொள்ள முடிந்தது.

அது கதாசிரியருக்கும், ஓவியருக்குமானத் தொடர்பு.

காமிக்ஸில் கதாசிரியர் என்பவர், ஓவியர் என்பவர் இருவருமே பெரும்பாலும் commissioned வேலையாட்களாக தனித்தனியாகவே வேலை செய்வார்கள். ஒரு காமிக்ஸ் தொடர் முழுக்க ஒரே ஓவியர் தான் வரைய வேண்டும் என்றில்லை, அவர்கள் வேறுவேறாக இருக்கலாம்.

உதாரணம் கதாசிரியர் போனாலியும் (Gian Luigi Bonelli), ஓவியர் கலேப்பினியும்(Aurelio Galleppini) சேர்ந்து உருவாக்கியக் கதாப்பாத்திரம் இத்தாலிய காமிக்ஸ் உலகின் ஹீரோக்களில் தமிழ்நாட்டில் ரசிகர்மன்றம் வைத்திருக்கும் திருவளர்.டெக்ஸ்வில்லர் அவர்களுக்கு கதாசிரியர்களாக 11 நபர்களும், இல்லஸ்ட்ரேட்டர்களாக 39 ஓவியர்களும் இதுவரைப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

ஆனால் கிராஃபிக் நாவலுக்காக இப்படி நடைபெற வாய்ப்பில்லை உதாரணமாக விகடனில் வந்திருந்த சந்திரஹாசன் நாவலைச் சொல்லலாம் (சு வெங்கடேசன் கதையும், க.பாலசண்முகம் ஓவியமும்).

மாங்கா ஜப்பானிய வடிவம், மாங்காவின் தந்தை என அழைக்கப்படும் ஜப்பானிய ஓவியர் ஹோகுசாயின் காலக்கட்டம் 18 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி என்றால், ஜப்பானிய சித்திரக்கதைகள் என்பது ஒரு மரபாகப் பார்க்கப்படுகிறது. அந்த காலத்தில் கிடைக்கப்பெற்ற எழுதுப்பொருட்கள் கொண்டு மினிமலிசமாக ஆனால் மிகவும் ஆழமானதாக உருவாக்கப்பட்ட ஓவிய வடிவங்களே மாங்காவாகக் கருதப்படும். நமது முயற்சி கிட்டத்தட்ட அதைப் போன்ற ஒன்றே, கிராஃபிக் நாவலென்று முத்து திரைப்படத்தின் ஸ்டோரி போர்டை அப்படியே அச்சில் கொண்டுவந்தது போலன்று.

சந்திரஹாசம் வெளிவந்தபோது அது எதிர்கொண்ட விமர்சனத்தை நினைத்துப் பார்த்தேன். உண்மையில் அப்படியானதொரு புத்தகம் மாங்கா போன்று எளிமையாக வந்திருந்தால் மிகப்பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி இருக்கும். அந்த முயற்சி உருவாக்கிய தடத்தில் தொடர்ந்து நிறைய ஆக்கங்கள் உருவாகித் தொடர்ந்திருக்கும். ஒரு நிறுவனம் மேற்கொண்ட நல்ல முயற்சியாக அதைக் கவனத்தில் கொள்ளலாம் அவ்வளவு தான்.

இந்த நாவலுக்கான கதை ஒரு யதார்த்தப்பாணியிலான ஒரு புனைவு. ஆனால் கிராஃபிக் நாவலுக்கான சவாலாக சிலவற்றை அது ஓவியருக்கு நெருக்கடியை ஏற்படுத்தும் தன்மையும் கொண்டிருக்கிறது. உதாரணமாக “அது” என்கிற வார்த்தைப் பிரயோகம், எனது ஃபேஸ்புக் பதிவுகளிலேயே அது என்கிற பதிவுகளைப் பார்த்து எரிச்சல்கொண்டோர் பலரும் சிலாகித்த சிலரும் உண்டு. அது என்பது பல நேரங்களில் காதலாகவே எழுதப்பட்டாலும், அது ஆரம்பத்தில் ஒரு நோய்க்கு பயந்தே எழுதப்பட்டது, நோயினால் வந்த மரணபயம் அதுவானது, பின்னர் மரணபயத்தால் உருவான அல்லது அபயமளித்த ஆன்மீகம், எல்லாவற்றிட்கும் பின்னர் எஞ்சியிருக்கின்ற காமம் என அதுவாக எல்லாவற்றையும் சொல்ல முடிந்தது. இந்தக் கதை கூட “அது ஒரு கனவு மட்டும்” என்கிற தலைப்பு,, அது ஒரு பாதை மட்டும், அது ஒரு ஒளி மட்டும் என்கிற கதைகளைத் தொடர்ந்து எழுதப்பட்டிருந்த கதை தான். இப்படியான ஒரு வார்த்தைப் பிரயோகம் வருகின்ற இடங்களை, கணபதி எப்படி எதிர்கொள்கிறார். இந்த சவாலை மேற்கொள்ளும், கையாள்கின்ற இடமளிக்கும் வடிவம் தான் கிராஃபிக் நாவல், இதன் ஆன்மீக வடிவரீதியிலான கனெக்டிவிட்டி தான் ஜப்பானிய மாங்காவுடனானது.

pizap.com14900643146671
மாங்கா – சில உதாரணங்கள்

மற்றபடி இது சந்தைக்கு வரும்வரை முழுக்க முழுக்க தன்னை அறிந்து கொண்டிருக்கின்ற ஒரு கலைஞனது யோகப்பயிற்சி என்றே நான் புரிந்து கொண்டிருக்கிறேன். உங்களுக்கும் புரிய வேண்டுமென்றால் – ஒரு கூழாங்கல்லினை எடுத்துத் தடவிப் பாருங்கள்.

ஜீவ கரிகாலன்

 

நாக்குட்டி – 9

எனக்குத் தோணிச்சி அந்த சின்ன தொடுவுணர்வுலநீ normal ஆகிடுவனு. இங்க crimeதொடுவுணர்வு இல்லாம தான் அதிகம் நடக்குது.& love is the best punishment of crime. உன்ன punish பண்ண time இருக்கு டா.

துளசி என்னிடம் எதுவுமே கேட்கவில்லை. எனக்கும் கூட எதற்கு பார்ட்டி வைக்கிறேன் என்று சொன்னாள் என்று கேட்கத் தோன்றவில்லை. ஒருவேளை நான் தைரியமாய் காதலைச் சொன்னதற்காக இருக்கலாம்.ஆனால் நான் அவளிடம் அவள் எதிர் பார்த்த மாதிரியே காதலைச் சொன்னதற்கா என்று கேட்டு விடலாமேன்றுத் தோன்றியது. சாப்பிட்டு முடிக்கும்வரை தான் அந்த எண்ணம் மனதிலேயேஇருந்தது.அவளுக்கும் சேர்த்து என்ன சாப்பிட வேண்டுமென்று தேர்ந்தெடுக்கச் சொன்னாள். ரெகுலர் கோர்ஸ் வேண்டாம் என்றாள். மூன்று கடைகள் மாறியிருந்தேன். எனக்குக் கடையைத் தேர்ந்தெடுப்பதே பெரும் பாடாக இருந்தது.அவள் என்னை சோதிக்கிறாள் என்ற எண்ணம் எழாமல் எனக்கு வாய்ப்பளிக்கிறாள் என்றே தோன்றியது.நான் அதை பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டுமென்று நினைத்தேன். எப்படி அவளால் எனக்கு இவ்வளவு பாசிடிவ் எனர்ஜி கொடுக்க முடிகிறது? அது அவள் சார்ந்ததா நான் சார்ந்ததா?சிரிப்பு வெளியே தெரியாதபடிக்கு வேண்டுமென்றே என் முகத்தைப்பார்த்துக்கொண்டே வந்தாள். கடை முன் நின்று மெனுவை பார்க்கச் சொன்னால், மறுத்தாள். என் முகம் அவளுக்கு எதை வெளிப்படுத்தியது என்று தெரியவில்லை.அறையில் வந்து கன்னாடியில் நெற்றி சுருக்கிப் பார்த்தேன்.அவள் அதைத்தான் கவனித்திருப்பால் என்று ஒருமனதாக முடிவுக்கு வந்திருந்தேன். அடுத்தடுத்து அலுவலகத்தில் வேலை செய்கையில், கொஞ்சம் பதற்றத்தில் வேலை பரபரப்பில் என்னையறியாமல் நெற்றியை தொட்டுப் பார்த்திருக்கிறேன். புருவங்களின் நடுவே மேல் நோக்கிச் செல்லும் சுருக்கம். வேண்டுமென்றே சுருக்கிச் சுருக்கிப் பார்த்திருக்கிறேன். நிகழ்ந்ததற்கும், நிகழ்ந்தது மாதிரி தோன்றுவதும், எனக்கு பெரும் குழப்பமாகவே இருந்துவருகிறது. அடிக்கடி நினைத்துக் கொள்கிறேன். இந்தச் சம்பவம் நடந்ததா இல்லை நடக்கவேண்டுமென்று நான் விரும்பினேனா, நடந்ததிலிருந்து நான் நீட்டித்துக் கொண்டதா என்றால்,நான் தடுமாறிப் போகிறேன்.இருவருக்குமான உணவை தேர்ந்தெடுத்ததும்,அவளுடைய ஏ.டி.ம் கார்டை கடைக்காரனிடம் கொடுத்துவிட்டு அதற்கான எண்களை என்னை அழுத்தச் சொன்னாள். இருவருக்கும் பொதுவில் தான் இருந்தது.பர்ஸை நோண்டிக்கொண்டே தான் அந்த நான்கு இலக்க எண்ணைச் சொன்னாள்.

அவளை நான் அதுவரைகேள்வி கேட்டதே இல்லை.முதல் இரண்டு எண்கள்தேதி போலவும், அடுத்த இரண்டு எண்கள்மாதம் போலவும் தோன்றியது.ஒருஉத்வேகத்தில் நேற்றா உனக்குப் பிறந்த நாள் என்றேன். உதட்டை ஒதுக்கிச் சிரித்தாள். அன்று இரவு, நான் அவளுக்கு எவ்வளவு முக்கியமானவனாய் இருந்திருந்தால், அவளது பிறந்த நாள் அன்று என்னைக் காதலைச் சொல்ல வைத்திருப்பாள் என்று மகிழ்ந்து கிடந்தேன்.திரும்பத் திரும்ப யாருமே இல்லாத அறையில் யாரோஎதிரில் நிற்பது போல் நினைத்து அதே கேள்வியை திரும்பத் திரும்ப கேட்டுக் கொண்டே இருந்தேன்.நான்குஇலக்க எண்ணில், இரண்டிரண்டாய் பிரித்தால் இரண்டுமே பன்னிரெண்டுக்குள். அவள் சிரிப்பு வேறு ஒரு அர்த்தத்தைகற்பித்தது. மாதம் தேதி என்று வைத்திருந்தால்? எனக்கு விழிப்பு வந்திருக்கக் கூடாது, வந்ததும் இப்படித் தோன்றியிருக்கக் கூடாது.சமாதானம் செய்வதும் கேள்வி எழுப்புவதுமாய்அறையிலிருந்துவெளியேறியிருந்தேன்.Belated wishesஎன்றேன். அவள் அருகில் இல்லை என்று உறுதி செய்த பின்னே என்னால் அதையும் சொல்ல முடிந்தது.வாழ்த்தை விரும்புகிறவளா? எதுவும் முயற்சி செய்யாதே என்று முந்தைய நாள் சொன்னது ஞாபகம் வந்தது.கிப்ட் வாங்கத் தோன்றியதை தவிர்த்தேன்.“சிரிப்புக்கு என்ன அர்த்தம்” என்று அவளைக் கேட்பதே அவளை நச்சு செய்வதாய் நினைத்துக் கொள்வாள் என்று தவிர்த்தேன்.ஐந்து வாய் சாப்பிடுகிறாள் என்றால் ஒரு வாய்க்கு ஆள்காட்டிவிரல் உயர்ந்தது.காதலைச் சொல்வதற்கு முன் இதெயெல்லாம் கவனித்தேனா என்றால் நிச்சயமாக சொல்லத் தெரியவில்லை.

உடனடியாக ஒரு பேப்பரை எடுத்து ஒன்று இரண்டு என்று பன்னிரெண்டு வரையில் மேலிருந்து கீழாக எழுதி, பின்பு பன்னிரண்டு, பதினொன்றுஎன்று ஒன்று வரை கீழ் நோக்கி வந்தேன்.என் முந்தைய அலுவலகத்தில் மாதத்தில் ஒரு நாள். கடைசி வெள்ளிக்கிழமை மாலை அந்த மாதத்தில் பிறந்தவர்களுக்குகேக் வெட்டும் பழக்கம் இருந்தது.அது பள்ளியில் சேர்ப்பதற்கு என்றுகொடுத்த மாதம் தேதி என்று கேக் வெட்ட மறுத்துவிட்ட பெண்ணொருத்தி அப்போது இருந்தாள். இவளுடைய பிறந்த நாளுக்கு இவளுடைய டீமிற்குள் மெயில் அனுப்பியிருப்பார்கள். பெரிய கம்பெனி.யாரிடம் கேட்பது? யாரையும் தெரியாது.இந்த அளவுக்கெல்லாம் துளசி என்னிடம் விளையாட மாட்டாள் என்று மீண்டும் என்னை சமாதானப்படுத்திக் கொண்டேன்.

என் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்வது போலிருந்தது கண்கள். சாப்பிட்டு முடிக்கும்வரை அவள் விரல்கள் உயரவில்லை.ஒதுக்கிச் சிரித்த புன்னகையிளிருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் வெளிவரத் தொடங்கினேன். அவள்என்னிடம் அப்படியெல்லாம் விளையாட்டுக் காட்டமாட்டாள் என்று முழுமையாய் இருந்தேன். ஒரு கட்டத்திற்கு மேல்நான் அவளிடம் பேசுவது சம்பிரதாயம் போல் தோன்றியது.வலுக்கட்டாயமாக சிரிக்கிறேனோ என்று நினைக்கத் தொடங்கினேன்.அவள் அதை கண்டு பிடித்திருக்கலாம். பின்பொருநாள், அவளை கைப்பையில் இருந்து ஒரு சின்ன டைரிக் குறிப்பை விரித்து எழுதுவது போல பாவனை செய்து கொண்டிருந்தாள். டைரியின் உள்பக்க வடிவம் கடிதம் போலிருந்தது.நான் சுமந்துத் திரிந்த எரிச்சல், இந்த செய்கையால், அவளின் விளையாட்டென ரசித்துக் கிடந்த எனக்கு அது அவளின் ஈகோ எனப்பட்டது.என்னையறியாமல்அவள் மேல் கோபம் கொண்டிருந்தேன்.அவளுக்கு அதுவும் தெரிந்திருக்கும். சாப்பிட்டுவிட்டு இருவருமே சீக்கிரமாக அவரவர் இடத்திற்குத் திரும்பியிருந்தோம்.

அறைக்கு வந்ததும் எழுதிய கடிதத்தைப் படித்துப் பார்த்தேன். எனக்கு கடிதம் சுத்தமாய் பிடிக்கவில்லை, ஏற்கனவே கொடுக்க வேண்டாமென்று தீர்மானித்திருந்த மனநிலை இப்போது கிழித்துப்போடு என்றது. என் ஒட்டு மொத்தத்தையும், அவளிடம் விட்டுக்கொடுப்பது போல, என் சுயம் என்னை சோதித்தது.தூங்குவதற்காக போராடிக் கொண்டிருந்தேன் என்பது நினைவிருக்கிறது. காலையில் கண்களைக் கசக்கி, கசக்கி தூக்கக்கலக்கத்திலிருந்துவெளியேறியிருந்தேன்.சிவந்திருந்தததைப் பார்த்து மதியம் கேட்டாள். கண் உறுத்தி கசக்கியதாகச் சொன்னேன்.திறந்திருந்த பையில் அந்த டைரி இருந்தது. டைரியைப் பார்க்கவும், இறங்கியிருந்த கோபம் எட்டிப் பார்க்க தொடங்கியிருந்தது.மடியிலிருக்கும் பையை டேபிளில் வைத்துவிட்டு கை கழுவச் செல்பவள், என் மடியில் வைத்துவிட்டுச் சென்றாள். அவளின் வலப்பக்கம் இருந்தேன்.தோள் ஓட்டிச் சென்றாள்.அவள் என்னை சமாதானப்படுத்திவிட்டாள். துளசி அப்படிச் சென்றதும் என் ஒட்டுமொத்த மனநிலையும் அதற்கு முன்னதாக என்னவாய் இருந்தது? எப்படி மாறினேன் என்று யோசித்தே அன்றைய நாளை முடித்திருந்தேன்.இரவு மீண்டும் கடிதத்தை படித்துப் பார்த்தேன்.

காதல்ஒரு வகைல கொரில்லா போர்முறை தான். நான் தான் தாக்கும்போது நீ தற்காக்கணும். நீ தாக்கும்போது நான் தற்காக்கணும்… that’s all.

துளசி தங்கியிருக்கும் விடுதியின் முன் நின்று அவளுக்கு மெசேஜ் அனுப்பும்போது இரவு இரண்டு மணி.இன்னுமொருமுறை சத்தமாக அவள் முன்னின்று காதலைச் சொல்ல வேண்டும்போல் இருந்தது.அவளிடம் கொடுக்கும்விதமாக ஒரு கடிதம் எழுதிட வேண்டுமென்று நினைத்துத் தோற்றதன் விளைவு. அவள் ஒருமுறை சொல்லியிருக்கிறாள். வார இறுதியில்காசு கட்டி சீட்டு விளையாடுவதையும்,அவள் அருகில் இருந்து வேடிக்கைப் பார்ப்பதையும்.சட்டென்று அவள் முன் நிற்பது சரியென்றே பட்டது.அவள் இறங்கி வருவாள். மெசேஜ் பார்ப்பாள் என்று நம்பினேன்.அவ்வளவு எளிதில் யாரயும் துளசி அனுமதிக்கமாட்டாள் என்ற கர்வமே அவளுக்கு மெசேஜ் அனுப்பத் தூண்டியது.டைப்பிங் என்று வந்தது. நிச்சயம் அவள் அனுப்பமாட்டாள் என்று நம்பினேன்.பால்கனியில் காற்றாட வந்ததது போல வந்து நின்றாள். துளசிக்கு நீளக்கூந்தல். மொத்தத்தையும் சுருட்டி தலையில் பென்சில் போல எதையோ செருகி வைத்திருந்தாள்.நீண்ட ஸ்கர்ட்டை எத்திக்கட்டியிருந்த கால்களோடு, ஒரு காலை சற்று தூக்கி வைத்து நின்று கொண்டிருந்தாள். அவளுக்குப் பின் தலைக்கு நேர் மேலே தொங்கிக் கொண்டிருந்த மஞ்சள் வெளிச்சத்தில் அவள் உடலைப் பார்ப்பது போலிருந்தது.அவள் விரல்களை கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன். பார்த்தால் பிடிபடும் தூரத்தில் தான் துளசி இருந்தாள். வலது ஓரத்தில் மொபைலில் நடுப்பகுதியில் பெருவிரல் அழுந்தியிருந்தது.எழுதியதை அழுத்திவிட்டாள். என் மொபைல் ஸ்க்ரீன் பார்க்கத்தோன்றியதைகட்டுப்படுத்தி அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

“என்னடா” என்று அனுப்பியிருந்தாள். துளசி தன்னை ஒழித்து வைக்கிறாள் what என்று தானே அனுப்புவாள்?

“என்னால எழுத முடியல இந்த மாதிரி எந்த ராத்திரியா இருந்தாலும், உன்னநெனச்சிகிட்டு உன்னத்தேடி வரமுடியும் என்னால பேனா எல்லாம் பிடிக்க முடியல.எனக்கு இப்படி முன்னாடி வந்து நிக்குறதுக்குத் தான் வருது. நீ அன்னைக்கு லெட்டர்வேணும்னு  கேக்கல தான். ஆனாலும் எனக்கு எழுதி கொடுக்கணும்னு தோணிச்சி முயற்சி பண்ணி பார்த்தேன். முடியல அதான் கிளம்பிவந்துட்டேன்.நீ சொன்ன மாதிரி புதுசா ஏதும் ட்ரை பண்ணல.எனக்குள்ள இருந்ததத் தான் வெளிப்படுத்திருக்கிறேன்.”

“Patrolவருவாங்க தேவை இல்லாம கேள்வி கேட்டு பதில் சொல்ல வேண்டியிருக்கும் கிளம்பு.”

ஏற்றிக் கட்டிய ஸ்கர்ட் இறங்கியது.அவள் கணுக்காலை தொட்டதும் உணர்ந்திருப்பாள் போல. கீழே பார்த்துக் கொண்டாள். நான் கிளம்பும்வரை எல்லாம் அவள் நின்றிருக்கவில்லை.அவளின் அந்த அவசரம் என்னை மகிழ்ச்சி அடையச் செய்தது.அவள் ஏற்றுக் கொள்ளாவிட்டாலும்,அவள் விரும்புவதின் அடையாளமாக எடுத்துக் கொண்டேன்.சனி ஞாயிறு விடுமுறை என்ற துணிச்சலில் அன்று சொல்லியிருப்பேனோ என்று இப்போது யோசிக்கிறேன். அறைக்குத் திரும்பியதும் அந்த விளக்கு வெளிச்சத்தில் உடலொட்டிக்கிடந்த டி-ஷர்ட்டை திரும்பத் திரும்ப நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். எதுவுமே எழுதாமல் இருந்தது. சம்மந்தமே இல்லாமல் அவள் சொல்லிய பதில், அவளால் வேறேதும் யோசிக்க முடியாதபடிக்கு நான் பேசிவிட்டேன் என்று நினைக்க வைத்தது.அவள் அறையில் இப்போதது என்ன செய்து கொண்டிருப்பாள்?ஏதேனும் டைப்பிங் என்று வருகிறதா என பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். மீண்டும் ஒருமுறை அவள் விடுதி வாசலின் முன் போய் பார்க்கலாம் என்றுத் தோன்றியது.என்னைப் போகச் சொல்லிவிட்டு, அவள் பால்கனியில் நின்று கொண்டிருப்பாள் என்று நம்பினேன்.

உனக்குத் தெரியுமா ஆண்கள் எப்பவும் ஏதோர் ஒரு வகைல தன்னை ஒரு பொண்ணுகிட்ட ஒப்புக்கொடுத்துகிட்டே இருப்பாங்க. நேரடியா சொல்றதா இருந்தா அடிமை சாசனம்னு வச்சிக்கோயேன். இத முதன் முதலா ஒன்னு பொண்ணுகிட்ட காதலைச் சொல்லும்போது தான் கண்டுபிடிக்கிறான். புரியுதுல?

– தொடரும்

ரமேஷ் ரக்சன்

email : talk2rr@yahoo.com

 

கனவு மெய்ப்படும் கதை – 2

SOME PAINTERS TRANSFORM THE SUN INTO A YELLOW SPOT, OTHERS TRANSFORM A YELLOW SPOT INTO THE SUN – PICASSO

தன் வாழ்நாள் முழுதும் ஒரே பாதையில் சீராக சென்றுக்கொண்டிருப்பவன் சாதாரணமாக பயணிப்பதாகக் கூட எடுத்துக்கொள்ளமுடியாது. மாற்றங்களை சூழலை தனது கலையில் தகவமைத்து வந்து கொண்டிருப்பவனது பயணமே நல்ல ஆக்கங்களைத் தரும்.

***

கிராஃபிக் நாவல் தமிழில் இதற்கு முன்னர் வந்திருக்கிறதா என்று பார்த்தால், சில குறிப்பிடத்தகுந்த கிராஃபிக் நாவல்கள் மொழிபெயர்ப்புக் கதைகளாக வந்துள்ளன பெரும்பாலும் அவை லயன்,முத்துவில் வெளிவரும் புகழ்பெற்றக் கதைகள் தான். முக்கியமான ஒரு படைப்பாக மர்ஜானோ சத்ரபியின் “ஈரான்” எனும் ’ஒரு குழந்தைப் பருவத்தின் கதை’யாக மொழிபெயர்க்கப்பட்டு விடியல் பதிப்பக வெளியீடாக வந்திருக்கிறது என்று கவிஞர் பழனிவேள். முன்னா எனும் காஷ்மீரிய வாழ்க்கையை குறியீட்டுச் சித்திரங்களோடு சித்தரித்த ஒரு கிராஃபிக் நாவலை கணபதி என்னிடம் காட்டுவதற்கு முன்னரே நாங்கள் வேலைகளைத் தொடங்கியிருந்தோம். இது முதன்முறையாக நேரடித் தமிழ் கிராஃபிக் நாவல் என்று சொல்லலாம், மாங்கா போன்றே எளிமையாகவும் சற்றே ஆழமாகவும் சித்திரங்களை உருவாக்கி வருகிறார் கணபதி. இதில் மிக முக்கியமாக நான் கருதுவது, கிராஃபிக் நாவல் உருவாகிவரும் கதையினை முடிந்தமட்டும் பதிவு செய்வது அவசியமாகப்படுகிறது..

“If you haven’t found it yet, keep looking” – Steve jobs

இந்த இடத்தில் ஸ்டீவ் ஜாப்ஸைச் சொல்வது பொருத்தமாக இருக்கிறது, ’அது ஒரு கனவு’ இதனோடு தொடர்பு கொண்டது தான். ஆனால் கணபதியின் வாழ்க்கையையும் அது சொல்வதாகவே நான் உணர்கிறேன்.

கணபதியின் வாழ்க்கையை, அவர் தேடலை, தாகத்தை அன்று அவர் வீட்டிற்கு சென்றிருந்த போது தெரிந்துகொள்ளும் வாய்ப்புகிட்டியது. வழக்கமான அவர் ஸ்டூடியோ முற்றிலுமாக மாறியிருந்தது. கீழே பாய் விரித்து தரையில் அமர்ந்து வரைந்து கொண்டிருந்தார். ஒரு ஜப்பானிய மாங்கா ஓவியர் போல அந்த சூழல் அவரை Oriental கலைஞனாக orientation செய்து கொண்டிருந்தது..

அவர் விரித்திருந்த பாயில் அமர்வதற்கு என் தொப்பையோடு சற்று சூமுகமாகப் பேச்சுவார்த்தை நடந்துகொண்டிருக்கும் போதே அவரது Stationeryகளைப் பார்த்தவுடன் கிடைத்த உற்சாகம் தான். ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் சொன்ன வார்த்தைகள்.

டிஜிட்டல் யுகத்திற்கு வந்த பின்னர், பேனா தேவையில்லை என்றாலும். கணிணி உபயோகிப்பது தான் உற்பத்திக்கான அதிக சலுகைகளை நேரம், அலங்காரம் உள்ளிட்ட சமாச்சாரங்களை வழங்குகிறது என்றாலும், கையினால் வரையும் பொழுது கிடைக்கின்ற உணர்வு அலாதி. ஏற்கனவே சொன்னது போல FUN அல்லது joy என்கிற வார்த்தைகளை இங்கே பயன்படுத்துகிறேன் என்றால், அதைவிட சிறந்த வார்த்தைகள் இதை justify செய்துவிட முடியாது. பல வருடங்களாக அவரது கனவில் இருந்த ஒரு பயணத்தை திடீரென்று ஒருநாள் தொடங்கும்போது கிடைப்பது ஆனந்தமின்று வேறென்ன இருக்க முடியும், ஆனந்தம் தெவிட்டாத ஒன்றாக ஒவ்வொரு ஃப்ரேம்களை அவர் வரையும்போது கதையினை காட்சிகளாக மாற்றும் போதும் அது தொடர்ந்துவருகிறது என்றால் அங்கே fun இல்லாமல் வேறு என்ன இருக்க முடியும்.

அவர் வரைவதற்காக வைத்திருந்த பொருட்களை ஒவ்வொன்றாக எடுத்துப் பார்த்தேன் அத்தனையும் கிட்டதட்ட பத்து ஆண்டுகளாக இந்தப் பொருட்களை சேகரித்து வருவதாகச் சொன்னார், Orthodox fountain pen, கணிசமான எண்ணிக்கையில் பேனா நிப்புகள், கருப்பு மை புட்டி என அவற்றை ஒவ்வொன்றாக எடுத்துப்பார்த்தேன். அந்த பேனா மரத்தால் செய்யப்பட்ட பழமையான பேனா குறைந்தது அந்தப் பேனா தயாரிக்கப்பட்டு 150 வருடங்களாகியிருக்கும், ஒவ்வொரு நிப்புமே அப்படியான பழமையான ஒன்றே. ஒவ்வொரு நிப்பாக எடுத்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன், எத்தனை ஆண்டுகள் ஆகியும் கொஞ்சம் கூட துருப்பிடிக்காத, உறுதியான நிப்புகள் தயாரிக்கப்பட உற்பத்திக்கான அடிப்படைத்தன்மை எத்தனை தரமானதாக இருந்திருக்கிறது என்று என்னால் விளங்கிக்கொள்ள முடிகிறது. இந்த பழமையான பேனாவில் நிப் எப்படி செயல்படுகிறது, அதன் Flexibility ஆகியவற்றை ஆர்வமாக என்னிடம் விளக்கினார். எதற்காக நாம் Use and Throw என்கிற கான்செப்டிற்கு மாறினோம் என்கிற கேள்விக்கு வேறு ஒரு ஆய்வு செய்ய வேண்டும். அங்கிருந்த மை புட்டியை எடுத்துப் பார்க்கச்சொன்னார். அந்த மைபுட்டி வாங்கிப் பல வருடங்கள் இருக்கும் அதில் “specially made for manga drawing” என்கிற பொருள் வரும்படியான வாசகம் இருந்ததைக் காணும் போதே ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் சொன்னது ஞாபகத்தில் வந்தது.

ஓவியங்கள் குறித்த சில கட்டுரைகளுக்காக ART VS WORK OF ART, ART & WORK OF ART என வெவ்வேறு கட்டுரைகள் வாசித்திருக்கிறேன். ஆனால் ஒன்றை அசலாக உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கின்ற வேளையில் தான் அதன் உண்மையான சப்தங்கள் எழுந்து அதனை நிகழ்த்திக் காண்பிக்கின்றன. உண்மையில் கணபதி செய்து கொண்டிருந்த கிராஃபிக் நாவலுக்கான அடிப்படை செயல்பாடுகள், மேற்சொன்ன விவாதங்களின் நிகழ்த்துகலையாக அரங்கேறுவதாக உணர முடிந்தது. உண்மையில் அந்த பேனல்களில் இருக்கின்ற சில குறிப்பிட்ட ஃப்ரேம்களை அவர் தனி ஓவியமாகவும் வரையலாம், மிக முக்கியமான படைப்புகள் அவை.

இன்னும் The Story of Tamil Manga நீளும் என்றே நம்புகிறேன்…