கனவு மெய்ப்படும் கதை – 4

பரிமலை மலைக்கு செல்லும் போதுதான் முதன்முதலில் சூஃபி இசையைக் கேட்கத்துவங்கினேன் (ஏன் இங்கிருந்து கட்டுரையை ஆரம்பிக்கிறேன் என்று தெரியவில்லை). சினிமாப்பாடல்கள் கேட்கக் கூடாது என்றும், இறைநிலையில் கவனம் குவிந்திருக்கும் என்கிற கட்டளைக்குப் பணிய விரும்பிய எனக்கு, ‘சந்நிதியில் கட்டும்கட்டியில்’ கவனம் கோர்க்கவில்லை. செயற்கையான பஜனையை செய்வதால் என்ன நஷ்டம் ஆகப்போகின்றது? ஆனால் எழுதப்போகும் பரிட்சைக்கு கேட்கப்படும் துணைப்பாடப்பிரிவில் முதல் மூன்று பாடங்களில் ஏதோ ஒன்று இறுதித்தேர்வில் வந்துவிடும் என்று வாசித்துச்செல்ல என்னால் இயலாது. விடுபடும் இடங்களில் தான் மனம் லயிக்கிறது. முட்டாளென்று உங்களைப் போலவே அவளும் என்னை ஏசுவது என் காதில் விழுகிறது. என்ன செய்ய சூஃபி இசையில் அடிபணிதலும், ஒப்படைத்தலும் இயல்பாக செலுத்துகிறது, பதினெட்டுப்படிகளேறும் போது களைப்பைக் காட்டிலும், வலியைக் காட்டிலும், தவறான இசையைக்கேட்டுவிட்டேனோ என்று குழம்பியபடியே தூக்கிவிடப்பட்டேன். மேலே ஏறியவுடன் முதலில் தெரிந்தது தத்வமஸி. நானே அதுவாக இருக்கிறேன் என்று அதுவே சொன்னது. ‘இன்ஷா அல்லா’ என்றும் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் வரவில்லை, அதற்குப் பின்னர் தரிசனம் செய்ய அழைத்துச்சென்றார்கள் எதுவும் நினைவில் இல்லை. என்னைப் பொருத்தவரை ‘தத்வமஸி’ என்கிற தத்துவத்தைப் புரிவதற்கு தான் குறைந்தபட்சம் பதினெட்டு முறை வரவேண்டுமென்று காரணம் வைத்திருக்கலாம். உண்மையான தரிசனம் எதுவென்றால் அதுவே. எனக்கு இரண்டாம் முறை என்பதில் லேசான பெருமிதம் தான். அவளிடமும் அதைத்தான் சொன்னேன், நான் வேறுயாராகவும் இல்லை அதுவாக உருமாறிக்கொண்டிருக்கிறேன் என்று.

சூப்பர் ஈகோ, ஈகோவை அடுத்த கீழடுக்கில் தான் அது இருக்கிறது என்று ஃப்ராய்ட் சொல்கிறார். அது(ID) மேலான நிலையில் இருப்பது. சூப்பர் ஈகோவைத் துறந்து, ஈகோவை ஒப்படைத்தால் தான் அதுவாக இருக்க முடியும், அவளை அடையும் வழியும் கூட அதுதான். அவ்வாறே அந்தவழிமுறை தான் கலையாகிறதோ என்று பேசுமிடம், மனிதர்களற்றப் பகுதியில் ஓடும் தொந்தரவு அற்ற நதியைப் போன்றது.

கணபதியோடு அகமும்,புறமும் கலைவசப்பட்ட மாலையொன்றைப் பகிர்ந்த வேளையில், ஏதோ ஒரு வேலை ஒன்று தயாராவதைக் கடலுக்குச் சொல்லிவிட்டேன். அவர் சொந்தமாக தனக்கேயான ஒரு கதையை கிராஃபிக் பண்ணுவதற்காகத் தயாரித்து வைத்திருந்தார். அதில் சில பகுதிகளை வாசித்திருக்கிறேன். கைத்தறியில் இங்குமங்கும் போய்வரும் கட்டை போல் தத்துவங்களோடு தர்க்கங்கள் புரிந்து கொண்டிருந்த ஒரு கதை அது, நாவலாகவும் சொல்லலாம். ஆனால் ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது. பத்துவருடங்களுக்கு மேலாகவும் அவர் கனவிலிருந்த கிராஃபிக் நாவல் வரும்போது தமிழில் என் கதை எனும் தற்செயலின் அற்புதம்.

கடந்த 19(மார்ச்17)ஆம் தியதி கூவ நதிக்கரையில் இருக்கின்ற சிவஸ்தலங்களை தொடர்ந்து கொண்டிருந்த என்னுடன் வரலாற்றறிஞர்களும், ஆர்வலர்களும் இருக்க, மனம் தனித்திருந்தது. கிட்டதட்ட நூறு கிலோமீட்டர்களுக்கு அப்பால் தனது கிராஃபிக் நாவல் வேலைகளுக்காக, ஒரு ட்ரான்ஸ் கிரியேட்டராக தன்னைப் பாவித்துக்கொண்டு கதையினை உருவங்களாக்கிக் கொண்டிருந்த அவருக்கு அந்த மாலை சுமார் 4.30 மணி போல நாம் ஏன் இப்படி வரைந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்கிற கேள்வி எழுந்திருக்க வேண்டும். நானும் அதே கட்டத்தில் தான் எங்கே போய்க்கொண்டிருக்கிறேன் என்று தெரியாமலே பயணித்துக்கொண்டிருக்கும் சுவாரஸ்யத்தின் ரஸவாத மோகத்தில் என்னை ஆழ்த்தியபடியும் குழம்பியபடியும் போய்க்கொண்டிருந்தேன்.

குசத்தலையும் கூவம் ஆறும் பிரியும் இடத்திலிருந்த கேசவராம் சிவன்கோயிலில் இருந்து தக்கோலம் நோக்கிச் செல்ல ஆரம்பித்த பாதை குசத்தலை நதியின் தடத்தில்.. ஆற்றினுள் இறங்கி செல்லும் வழியில் மேடும் பள்ளமுமாக இறங்கி ஏறிக்கொண்டிருந்தோம். புதிய கற்கால மனிதர்கள் வாழ்ந்ததற்கானச் சுவடுகள் தென்படும் இந்நதியென்று உடனிருந்த ஆய்வாளர்கள் செல்ல வண்டி நின்றது. இப்போது மாஃபியாக்கள் மண்ணைச் சுரண்டியதால் மழைபெய்தால் கூட மண்ணில் மழை தங்குவதில்லை, ஆனால் அவ்விடத்திலிருந்து ஐம்பது அறுபது அடிக்கும் மேலே நதிநீர் ஓடிய தடயமிருக்கிறது என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

images (1)அமெரிக்காவின் பிரபல இல்லஸ்ட்ரேட்டரான நார்மென் ராக்வெல் – தன் வாழ்நாளில் நிறைய அவமானங்களைச் சந்தித்ததாக அவரது நண்பரான உளவியலாளர் எரிக்சன் சொல்லியிருக்கிறார். ஒரு விபரணப்பட ஓவியராக இருப்பது சமகாலத்தில் தாழ்வாகப் பார்க்கப்படுவதாக அவர் மனம் வெதும்பியிருப்பதாக அவர் சொல்கிறார். அவரது ஓவியங்கள் யதார்த்த பாணியில் இருப்பதால் 20ஆம் நூற்றாண்டின் மத்திமத்தில் உருவாகியிருந்த புதியபுதிய கோட்பாடுகளின் பின்னேயிருந்தும், அரூபங்களுக்கு மாறியிருந்த பல ஓவியர்களும் விமர்சகர்களையும் உருவாக்கியிருந்தார்கள். இன்றைக்கு அவரது ஓவியங்கள் யாவுமே கிளாஸிக்குகளாக சந்தையில் முக்கிய இடம்வகிக்கின்றன. அவரது ப்ரேக்கிங் ஹோம் டைஸ் எனும் ஓவியம் கிட்டதட்ட 90 கோடிகளுக்கு* விற்பனையாகி இருக்கிறது. இங்கும் கூட கே.மாதவனின் ஒர் சிற்றிதலில் கே.மாதவனின் ஓவியங்களைக் கிளாசிக்காக பாவித்துக் கட்டுரை எழுதமுடியும், கொண்டாட முடியும். (தமிழ் சிறுபத்திரிக்கையுலகில் அட்டைப்படத்தில் வந்தால் – வாழ்நாள் சாதனையாளர் விருதுக்கு சமானம் தானே). நார்மென் ராக்வெல் ஓவியத்தில் அமெரிக்காவின் வளர்ச்சி, சமூக மாற்றம், உலகப்போர், வாழ்வியல் மாற்றங்கள் குறித்த அவரது ஏக்கம் ஒன்று தென்படுவதாகச் சொல்கிறார்கள். அப்படியென்றால் ஒரு அரூபம் தருகின்ற உணர்வைப் போன்றே அவரது ஓவியங்களும் கலையம்சமானது என்று சொல்லலாம். இதைப்பற்றிய கவலை அவருக்கு இல்லை, தன் பாணியிலேயே அவர் தொடர்ந்தார். இன்று அவர் பெயரில் உள்ள அருங்காட்சியகம் உலக அளவில் பெயர்பெற்றது.

”அது ஒரு கனவு” இந்த இருபது பக்க கதையை, திரைக்கதை போல ஷாட் ஷாட்டாகப் பிரித்துக்கொடுத்தால் அதனை கிராஃபிக்காக மாற்றுவது சரியான பேட்டர்னாகக் கூட இருக்கக்கூடும். ஆனால் ஏற்கனவே சொன்னது போல வெறும் கதைக்கு உருவம் கொடுப்பதாக மட்டும் இந்த வேலை இருந்துவிடக்கூடாது. இப்படியான ஒரு வாழ்நாள் கனவு நனவாகும் போது,  தொடர்ந்து வேலை செய்ய பாதை அமைத்துக்கொடுக்குமா என்பது பிங்க் நோட்டு பத்து லட்ச ரூபாய் கேள்வி(எத்தனை காலம் மில்லியன் டாலர்னு மட்டும் சொல்ல – டினாமினேஷனையும் சேர்த்து சொல்வோம்).

தமிழ் வாசிப்புலகத்தின் எண்ணிக்கையைத் தெரிந்தும் இப்படியான முயற்சியில் இறங்கியபின்னர், இருபது பக்கங்களையும் கிராஃபிக்காக விரிப்பதற்காக அவர் இதுவரை அறுபது பக்கங்களைத் திட்டமிட்டிருக்கிறார்.

இந்த அறுபது பக்கங்களில் சுமார் 350 சட்டகங்களில் ஓவியங்கள் வரையவேண்டும். அதுவும் அவர் திட்டமிட்டிருக்கின்ற பாணி முற்றிலும் பரிட்சார்த்த முறையும் கூட என்பது கூடுதலான சுமை.

  1. முதலில் கதைக்கான காட்சிகளுக்கு உருவம் கொடுக்கும் சாத்தியக்கோடுகளை உருவாக்குதல்
  2. நாவலுக்குத் தேவையான ஃப்ரேம்களின் எண்ணிக்கைகள், பக்க அளவுகள்
  3. முக்கியமான தருணங்களுக்கு ஏற்றவாறு பின்னர் மாற்றி அமைத்துக்கொள்ளுதல்
  4. உருவங்கள், நிலக்காட்சி எதுவும் மடிப்பினில் இருக்கின்ற விஷயங்கள் குறித்த முடிவு, திட்டமிடல்
  5. காட்சிகளை வரைதல்
  6. கதையோடு ஆசிரியரின் ஒப்பிடல் மற்றும் திருத்தம்
  7. இறுதி வடிவம் நோக்கி வரைதல்
  8. கணினித் தரவேற்றத்துடன் – அதை சரிபார்த்தல் மெருக்கூட்டல்
  9. புத்தகத்திற்கு ஏற்ற மாதிரியான வடிவமைப்பு
  10.  அலங்காரங்கள்
  11. அட்டைப்படம்

அதற்குப்பின்னர் வேலை பப்ளிஷரின் கைக்கு மாறுகிறது.

உருவச்சித்திரங்களிலிருந்து அரூபத்திற்கு இயல்பாக நகர்ந்துக் கொண்டிருந்த கணபதியின் பயணத்தில், திடீரென்று ரோலர் கோஸ்டர் பயணமாக ஒரு பழமையான மாங்கா ஓவியரைப் போல தரையில் அமர்ந்து சமணமிட்டு வரைந்துகொண்டிருந்த நாளொன்றில் தான் இது தோன்றியிருக்க வேண்டும். அவர் சொன்ன போது நான் உணர்ந்து கொண்டேன். அவர் மனதிற்குள் தன் செயல்கள் குறித்த கேள்வியாய் எழுந்த சுயம்சார்ந்த கேள்வி அது.

*

ஒரு நூறு கிலோமீட்டர் தூரத்திற்கும் மேலே, ஆற்றின் தடையமாக அங்கு குவிந்திருந்த கூழாங்கற்களை வெவ்வேறு வடிவத்தில் கண்டோம். சின்ன பால்ரஸ் குண்டுகளைப் போன்ற கற்களை, எங்கள் சாரதியாக வந்திருந்த வைட்காலர் சம்சாரி தன் குழந்தைகளுக்காக சேமித்துக்கொண்டிருந்தார். ஆனால் எனக்கோ ஓவல் வடிவத்தில் தான் அந்த வெயிலில் பொறுக்க முடிந்தது. சுப்ரமணியசாமியாய் தெரிந்த ஒரு அன்பர் என்னை தேர்ந்த பொறுக்கியெனப் பாராட்டினார். பொதுவாக இந்த மாதிரியான கற்களை எடுத்து நாம் விரும்பும் தெய்வமாக நினைத்து வழிபட்டால், அது அதுவாகவே பலனளிக்கும் என்றார்.

அரூபம் ரூபம் என்கிற எல்லாவகையான அளவுமே மனிதனுக்குத் தானே, கற்களுக்கோ, பிரபஞ்சத்திற்கோ அதற்கான அக்கறை எதற்கு வைக்கனும் ? கல்லெனும் அரூபத்தில், ஒரு உருவத்தை மனதளவில் Install செய்வதற்கும், இன்றைய installation கலையைப் புரிந்துகொள்வதற்கும் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறதா என்ன?  இப்படியே கேள்விகேட்டு எழுதிக்கொண்டிருந்தால் – எந்த இதழிலும் பத்தி எழுத வாய்ப்பே கிடைக்காது. பதிப்பிக்க வாய்ப்பு அவ்வளவு எளிதில் கிடைக்காது என்று சொன்னபோது தான் அதுவாகவே ஆனேன். இப்போது என்னென்னவோ ஓடிகின்றது அந்த காலத்திற்குள் தன்னைப் புதைத்துவைத்த குசத்தலை நதியென அவை ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. அந்த சுப்ரமணியசாமியிடம் இந்தக் கல்லை நதியென நினைத்து வழிபட முடியுமா என்றேன் நதியை அழித்துவிட்டு கேன்சர் கிருமியாக உலகத்தில் ஜீவித்துக்கொண்டிருப்பவனாகிய நான்.

அன்றைய உலா முடித்து திரும்புகையில் திநகரில் பார்கிங்கில் போட்டிருந்த வண்டியை எடுக்கும்போது, ஏனோ பிள்ளையாராக வழிபடவிருந்த கூழாங்கல்லினை கணபதிக்கு கொடுக்கத் தோன்றிற்று. நேரே அவரிடம் சென்று கூழாங்கல்லினை நீட்டுகையில் அவர் உணர்வு வயப்பட்டிருந்தார்.

”நானும் நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன் நான் வரைவது ஏன் கூழாங்கல்லைப் போல இல்லை” என அவர் என்னிடம் சொல்லும்போது அதற்கு பதில் சொல்லத்தெரியவில்லை. ஆனால் அக்கல்லினை அவரிடம் கொடுத்துவிட்டு மட்டும் வந்துவிட்டேன். அதை அவர் புத்தருக்கு அருகில்  வைத்திருப்பார் போல, முதன்முதலில் புத்தருக்கு அமைதி கிட்டியிருக்கும், என்று சிரிக்கையில் அதில் அரசியலும் கலந்திருந்தது.சித்தார்த்தருக்கும் சரி, நாமும் சரி எல்லாவற்றிட்கும் மொழியில் பதில்கூறிவிட முடியும் என்று முயற்சிக்கையில் தான் கலவரப்பட்டுக்கிடக்கிறோம்.

தத்வாக்களை நான் தெரிந்துகொள்ளும் போது தான் அவளையும் தெரிந்துகொண்டிருந்தேன் இருந்தபோதும் அவற்றை அடைவதற்கு முயற்சிக்கும் வினைகள் பயனற்றே போயின. ஆனால் ஒரே ஒரு சாத்தியம் அதுவாக ஆவதுதான்.

ஒரே சமயத்தில் கோடுகளோடு காகிதத்தில் உருவப்படங்களை வரைந்துகொண்டும் அதற்கிணையாக அரூப ஓவியத்தீட்டல்களை செய்துகொண்டிருந்தக் கலைஞன் ஏன் கூழாங்கல் போன்ற ஒன்றை உருவாக்க வேண்டும். இத்தனை ஒலியாலும், காற்றாலும் மாசுபட்ட சூழலில் ஒருமித்த மனநிலையில் வேலை செய்யும் ஒருவன் கல் தானே, அதிலும் அவன் கலையைச் செய்பவனாக இருந்தால் அவனே கூழாங்கல் தானே.

17362891_1347311718640631_2232863452001051435_n

             * Isn’t it amazing the Buddha and the pebble are of same color and texture? amusing!

             * Stunned to see this… Pebbles are senior to Buddha..

             * Not only by Time… But also by the Zen

– ஜீவ கரிகாலன்

கனவு மெய்ப்படும் கதை – 3

சென்ற பதிவில் தமிழில் இது முதல் முயற்சி என்று சொல்லிவிட்டேன். எந்தவித Claiming அல்லது தலைக்கணத்திலிருந்து சொல்லாமல், ஒன்றை உருவாக்குகின்ற excitementல் இருந்துதான் சொல்லிச்சென்றாலும், அதற்கான கருத்து ஒன்றாக அமேசானில் கிடைக்கின்ற கிராஃபிக் நாவல்கள் குறித்த பட்டியல் ஒன்றினைப் பட்டியலிட்டுக் கருத்திட்டத் தோழமை தான் இந்தப் பகுதி எழுதுவதற்கான காரணம். இப்படி தொடர்ந்து கேள்விகள் எழுப்பியும், விவாதம் நடத்தினால். அந்தப் பக்கம் கிராஃபிக் நாவல் உருவாகும் பொழுது இந்தப் பக்கம் நல்லதொரு supplementary ஒன்றை உருவாக்கிவிடலாம்.

நாங்கள் கொண்டு வரும் முயற்சி, தமிழில் வருகின்ற முதல் மாங்கா வடிவம். மாங்காவைப் புரிந்து கொள்ள கிராஃபிக் நாவலைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். கிராஃபிக் நாவலைப் புரிந்து கொள்ள அவற்றை மற்ற காமிக்ஸ்களுடன் பிரித்துப் பார்க்க தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

காமிக்ஸ் VS கிராபிக் நாவல்

ட்ராட்ஸ்கி மருது, கிங் விஷ்வா போன்றோர்கள் பல சந்தர்ப்பங்களில் பல்வேறு இடங்களில் இதற்கான விளக்கங்கள் அளித்து வந்திருக்கின்றனர். இருந்தாலும் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இருக்கிறது.

காமிக்ஸ் எனும் சித்திரக்கதைகள் – பெரும்பாலும் ஒரு கதையை வரைவது என்கிற நோக்கத்தில் அல்ல, ஒரு கதாப்பாத்திரத்திற்கான கதையை என்று எடுத்துக் கொள்ளலாம். பேட்மேன், ஸ்பைடர்மேன், மாயாவி, மாடஸ்டி, இரும்புக்கை மாயாவி, டெக்ஸ்வில்லர், லக்கி லுக், மாண்ட்ரேக், சிக்பில் இப்படி யாரோ ஒரு கதாப்பாத்திரத்தின் சாகசங்களை அத்தியாயங்களாக பகுதிகளாகப் பிரித்துச் சொல்வது என்பது காமிக்ஸ் ஆகும்.

கிராஃபிக் நாவல் என்பது கதாப்பாத்திரத்தை முன்னிறுத்தாமல் கதையை முன்னிறுத்தி வரைவது. இது ஒரு நாவலென்றால் என்னவென்று நினைக்கிறோமோ அதையே கிராஃபிக் பண்ணுவது என்று புரிந்துகொள்ளலாம். வேறு எந்த வகையிலும் எடுத்துக்கொள்ள முடியாத வடிவங்களை நாவலென்று சொல்லலாம் என்று ஒரு சொலவடை இருக்கிறது இலக்கியத்தில். இதை நாவலின் இலகுத்தன்மைக்கு உதாரணமாகவும் சொல்லலாம். கிராஃபிக் நாவலின் சிறப்புத்தன்மை என்றும் இதையே சொல்லலாம். காமிக்ஸ் தனக்கென வைத்த எல்லைகளை தகர்த்தெறியும் போது தனக்குத் தானே சூட்டிய பெயராக கிராஃபிக் நாவலைச் சொல்லலாம்.

அதாவது கிராஃபிக் நாவலால் ஒரு எழுத்துவடிவம் சந்திக்கக் கூடிய அனைத்துச் சவால்களையும் சந்திக்க முடியும்.

அநேகமாக இந்த ஸ்டேட்மண்ட்டில் சிக்கல்களோ, சர்ச்சைகளோ எழலாம் என்பதால் இதை நானே அடிக்கோடிட்டு வைக்கிறேன். இதை விவாதிக்கும் முன் இன்னும் சில வித்தியாசங்கள்.
நானும் கணபதியும் சென்ற பதிவிற்கு வந்த, அந்த சில கருத்துகளுக்கு பதிலைச் சொல்லிப் பார்க்க மேற்சொன்ன வித்தியாசமே கிடைத்தது. ஆனால் அந்த வித்தியாசம் தான் இணையத்தில் தேடினாலோ எந்த விவாத்தில் தேடினாலோ கிடைக்கக் கூடிய பதில். ஆனால் நேரடியாக ஒரு கிராஃபிக் நாவல் உருவாக்கத்தில் ஈடுபட்டுக்கொண்டு வரும் எங்களால் வேறு ஒருத் தகவலையும் உள்வாங்கிக் கொள்ள முடிந்தது.

அது கதாசிரியருக்கும், ஓவியருக்குமானத் தொடர்பு.

காமிக்ஸில் கதாசிரியர் என்பவர், ஓவியர் என்பவர் இருவருமே பெரும்பாலும் commissioned வேலையாட்களாக தனித்தனியாகவே வேலை செய்வார்கள். ஒரு காமிக்ஸ் தொடர் முழுக்க ஒரே ஓவியர் தான் வரைய வேண்டும் என்றில்லை, அவர்கள் வேறுவேறாக இருக்கலாம்.

உதாரணம் கதாசிரியர் போனாலியும் (Gian Luigi Bonelli), ஓவியர் கலேப்பினியும்(Aurelio Galleppini) சேர்ந்து உருவாக்கியக் கதாப்பாத்திரம் இத்தாலிய காமிக்ஸ் உலகின் ஹீரோக்களில் தமிழ்நாட்டில் ரசிகர்மன்றம் வைத்திருக்கும் திருவளர்.டெக்ஸ்வில்லர் அவர்களுக்கு கதாசிரியர்களாக 11 நபர்களும், இல்லஸ்ட்ரேட்டர்களாக 39 ஓவியர்களும் இதுவரைப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

ஆனால் கிராஃபிக் நாவலுக்காக இப்படி நடைபெற வாய்ப்பில்லை உதாரணமாக விகடனில் வந்திருந்த சந்திரஹாசன் நாவலைச் சொல்லலாம் (சு வெங்கடேசன் கதையும், க.பாலசண்முகம் ஓவியமும்).

மாங்கா ஜப்பானிய வடிவம், மாங்காவின் தந்தை என அழைக்கப்படும் ஜப்பானிய ஓவியர் ஹோகுசாயின் காலக்கட்டம் 18 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி என்றால், ஜப்பானிய சித்திரக்கதைகள் என்பது ஒரு மரபாகப் பார்க்கப்படுகிறது. அந்த காலத்தில் கிடைக்கப்பெற்ற எழுதுப்பொருட்கள் கொண்டு மினிமலிசமாக ஆனால் மிகவும் ஆழமானதாக உருவாக்கப்பட்ட ஓவிய வடிவங்களே மாங்காவாகக் கருதப்படும். நமது முயற்சி கிட்டத்தட்ட அதைப் போன்ற ஒன்றே, கிராஃபிக் நாவலென்று முத்து திரைப்படத்தின் ஸ்டோரி போர்டை அப்படியே அச்சில் கொண்டுவந்தது போலன்று.

சந்திரஹாசம் வெளிவந்தபோது அது எதிர்கொண்ட விமர்சனத்தை நினைத்துப் பார்த்தேன். உண்மையில் அப்படியானதொரு புத்தகம் மாங்கா போன்று எளிமையாக வந்திருந்தால் மிகப்பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி இருக்கும். அந்த முயற்சி உருவாக்கிய தடத்தில் தொடர்ந்து நிறைய ஆக்கங்கள் உருவாகித் தொடர்ந்திருக்கும். ஒரு நிறுவனம் மேற்கொண்ட நல்ல முயற்சியாக அதைக் கவனத்தில் கொள்ளலாம் அவ்வளவு தான்.

இந்த நாவலுக்கான கதை ஒரு யதார்த்தப்பாணியிலான ஒரு புனைவு. ஆனால் கிராஃபிக் நாவலுக்கான சவாலாக சிலவற்றை அது ஓவியருக்கு நெருக்கடியை ஏற்படுத்தும் தன்மையும் கொண்டிருக்கிறது. உதாரணமாக “அது” என்கிற வார்த்தைப் பிரயோகம், எனது ஃபேஸ்புக் பதிவுகளிலேயே அது என்கிற பதிவுகளைப் பார்த்து எரிச்சல்கொண்டோர் பலரும் சிலாகித்த சிலரும் உண்டு. அது என்பது பல நேரங்களில் காதலாகவே எழுதப்பட்டாலும், அது ஆரம்பத்தில் ஒரு நோய்க்கு பயந்தே எழுதப்பட்டது, நோயினால் வந்த மரணபயம் அதுவானது, பின்னர் மரணபயத்தால் உருவான அல்லது அபயமளித்த ஆன்மீகம், எல்லாவற்றிட்கும் பின்னர் எஞ்சியிருக்கின்ற காமம் என அதுவாக எல்லாவற்றையும் சொல்ல முடிந்தது. இந்தக் கதை கூட “அது ஒரு கனவு மட்டும்” என்கிற தலைப்பு,, அது ஒரு பாதை மட்டும், அது ஒரு ஒளி மட்டும் என்கிற கதைகளைத் தொடர்ந்து எழுதப்பட்டிருந்த கதை தான். இப்படியான ஒரு வார்த்தைப் பிரயோகம் வருகின்ற இடங்களை, கணபதி எப்படி எதிர்கொள்கிறார். இந்த சவாலை மேற்கொள்ளும், கையாள்கின்ற இடமளிக்கும் வடிவம் தான் கிராஃபிக் நாவல், இதன் ஆன்மீக வடிவரீதியிலான கனெக்டிவிட்டி தான் ஜப்பானிய மாங்காவுடனானது.

pizap.com14900643146671
மாங்கா – சில உதாரணங்கள்

மற்றபடி இது சந்தைக்கு வரும்வரை முழுக்க முழுக்க தன்னை அறிந்து கொண்டிருக்கின்ற ஒரு கலைஞனது யோகப்பயிற்சி என்றே நான் புரிந்து கொண்டிருக்கிறேன். உங்களுக்கும் புரிய வேண்டுமென்றால் – ஒரு கூழாங்கல்லினை எடுத்துத் தடவிப் பாருங்கள்.

ஜீவ கரிகாலன்

 

நாக்குட்டி – 9

எனக்குத் தோணிச்சி அந்த சின்ன தொடுவுணர்வுலநீ normal ஆகிடுவனு. இங்க crimeதொடுவுணர்வு இல்லாம தான் அதிகம் நடக்குது.& love is the best punishment of crime. உன்ன punish பண்ண time இருக்கு டா.

துளசி என்னிடம் எதுவுமே கேட்கவில்லை. எனக்கும் கூட எதற்கு பார்ட்டி வைக்கிறேன் என்று சொன்னாள் என்று கேட்கத் தோன்றவில்லை. ஒருவேளை நான் தைரியமாய் காதலைச் சொன்னதற்காக இருக்கலாம்.ஆனால் நான் அவளிடம் அவள் எதிர் பார்த்த மாதிரியே காதலைச் சொன்னதற்கா என்று கேட்டு விடலாமேன்றுத் தோன்றியது. சாப்பிட்டு முடிக்கும்வரை தான் அந்த எண்ணம் மனதிலேயேஇருந்தது.அவளுக்கும் சேர்த்து என்ன சாப்பிட வேண்டுமென்று தேர்ந்தெடுக்கச் சொன்னாள். ரெகுலர் கோர்ஸ் வேண்டாம் என்றாள். மூன்று கடைகள் மாறியிருந்தேன். எனக்குக் கடையைத் தேர்ந்தெடுப்பதே பெரும் பாடாக இருந்தது.அவள் என்னை சோதிக்கிறாள் என்ற எண்ணம் எழாமல் எனக்கு வாய்ப்பளிக்கிறாள் என்றே தோன்றியது.நான் அதை பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டுமென்று நினைத்தேன். எப்படி அவளால் எனக்கு இவ்வளவு பாசிடிவ் எனர்ஜி கொடுக்க முடிகிறது? அது அவள் சார்ந்ததா நான் சார்ந்ததா?சிரிப்பு வெளியே தெரியாதபடிக்கு வேண்டுமென்றே என் முகத்தைப்பார்த்துக்கொண்டே வந்தாள். கடை முன் நின்று மெனுவை பார்க்கச் சொன்னால், மறுத்தாள். என் முகம் அவளுக்கு எதை வெளிப்படுத்தியது என்று தெரியவில்லை.அறையில் வந்து கன்னாடியில் நெற்றி சுருக்கிப் பார்த்தேன்.அவள் அதைத்தான் கவனித்திருப்பால் என்று ஒருமனதாக முடிவுக்கு வந்திருந்தேன். அடுத்தடுத்து அலுவலகத்தில் வேலை செய்கையில், கொஞ்சம் பதற்றத்தில் வேலை பரபரப்பில் என்னையறியாமல் நெற்றியை தொட்டுப் பார்த்திருக்கிறேன். புருவங்களின் நடுவே மேல் நோக்கிச் செல்லும் சுருக்கம். வேண்டுமென்றே சுருக்கிச் சுருக்கிப் பார்த்திருக்கிறேன். நிகழ்ந்ததற்கும், நிகழ்ந்தது மாதிரி தோன்றுவதும், எனக்கு பெரும் குழப்பமாகவே இருந்துவருகிறது. அடிக்கடி நினைத்துக் கொள்கிறேன். இந்தச் சம்பவம் நடந்ததா இல்லை நடக்கவேண்டுமென்று நான் விரும்பினேனா, நடந்ததிலிருந்து நான் நீட்டித்துக் கொண்டதா என்றால்,நான் தடுமாறிப் போகிறேன்.இருவருக்குமான உணவை தேர்ந்தெடுத்ததும்,அவளுடைய ஏ.டி.ம் கார்டை கடைக்காரனிடம் கொடுத்துவிட்டு அதற்கான எண்களை என்னை அழுத்தச் சொன்னாள். இருவருக்கும் பொதுவில் தான் இருந்தது.பர்ஸை நோண்டிக்கொண்டே தான் அந்த நான்கு இலக்க எண்ணைச் சொன்னாள்.

அவளை நான் அதுவரைகேள்வி கேட்டதே இல்லை.முதல் இரண்டு எண்கள்தேதி போலவும், அடுத்த இரண்டு எண்கள்மாதம் போலவும் தோன்றியது.ஒருஉத்வேகத்தில் நேற்றா உனக்குப் பிறந்த நாள் என்றேன். உதட்டை ஒதுக்கிச் சிரித்தாள். அன்று இரவு, நான் அவளுக்கு எவ்வளவு முக்கியமானவனாய் இருந்திருந்தால், அவளது பிறந்த நாள் அன்று என்னைக் காதலைச் சொல்ல வைத்திருப்பாள் என்று மகிழ்ந்து கிடந்தேன்.திரும்பத் திரும்ப யாருமே இல்லாத அறையில் யாரோஎதிரில் நிற்பது போல் நினைத்து அதே கேள்வியை திரும்பத் திரும்ப கேட்டுக் கொண்டே இருந்தேன்.நான்குஇலக்க எண்ணில், இரண்டிரண்டாய் பிரித்தால் இரண்டுமே பன்னிரெண்டுக்குள். அவள் சிரிப்பு வேறு ஒரு அர்த்தத்தைகற்பித்தது. மாதம் தேதி என்று வைத்திருந்தால்? எனக்கு விழிப்பு வந்திருக்கக் கூடாது, வந்ததும் இப்படித் தோன்றியிருக்கக் கூடாது.சமாதானம் செய்வதும் கேள்வி எழுப்புவதுமாய்அறையிலிருந்துவெளியேறியிருந்தேன்.Belated wishesஎன்றேன். அவள் அருகில் இல்லை என்று உறுதி செய்த பின்னே என்னால் அதையும் சொல்ல முடிந்தது.வாழ்த்தை விரும்புகிறவளா? எதுவும் முயற்சி செய்யாதே என்று முந்தைய நாள் சொன்னது ஞாபகம் வந்தது.கிப்ட் வாங்கத் தோன்றியதை தவிர்த்தேன்.“சிரிப்புக்கு என்ன அர்த்தம்” என்று அவளைக் கேட்பதே அவளை நச்சு செய்வதாய் நினைத்துக் கொள்வாள் என்று தவிர்த்தேன்.ஐந்து வாய் சாப்பிடுகிறாள் என்றால் ஒரு வாய்க்கு ஆள்காட்டிவிரல் உயர்ந்தது.காதலைச் சொல்வதற்கு முன் இதெயெல்லாம் கவனித்தேனா என்றால் நிச்சயமாக சொல்லத் தெரியவில்லை.

உடனடியாக ஒரு பேப்பரை எடுத்து ஒன்று இரண்டு என்று பன்னிரெண்டு வரையில் மேலிருந்து கீழாக எழுதி, பின்பு பன்னிரண்டு, பதினொன்றுஎன்று ஒன்று வரை கீழ் நோக்கி வந்தேன்.என் முந்தைய அலுவலகத்தில் மாதத்தில் ஒரு நாள். கடைசி வெள்ளிக்கிழமை மாலை அந்த மாதத்தில் பிறந்தவர்களுக்குகேக் வெட்டும் பழக்கம் இருந்தது.அது பள்ளியில் சேர்ப்பதற்கு என்றுகொடுத்த மாதம் தேதி என்று கேக் வெட்ட மறுத்துவிட்ட பெண்ணொருத்தி அப்போது இருந்தாள். இவளுடைய பிறந்த நாளுக்கு இவளுடைய டீமிற்குள் மெயில் அனுப்பியிருப்பார்கள். பெரிய கம்பெனி.யாரிடம் கேட்பது? யாரையும் தெரியாது.இந்த அளவுக்கெல்லாம் துளசி என்னிடம் விளையாட மாட்டாள் என்று மீண்டும் என்னை சமாதானப்படுத்திக் கொண்டேன்.

என் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்வது போலிருந்தது கண்கள். சாப்பிட்டு முடிக்கும்வரை அவள் விரல்கள் உயரவில்லை.ஒதுக்கிச் சிரித்த புன்னகையிளிருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் வெளிவரத் தொடங்கினேன். அவள்என்னிடம் அப்படியெல்லாம் விளையாட்டுக் காட்டமாட்டாள் என்று முழுமையாய் இருந்தேன். ஒரு கட்டத்திற்கு மேல்நான் அவளிடம் பேசுவது சம்பிரதாயம் போல் தோன்றியது.வலுக்கட்டாயமாக சிரிக்கிறேனோ என்று நினைக்கத் தொடங்கினேன்.அவள் அதை கண்டு பிடித்திருக்கலாம். பின்பொருநாள், அவளை கைப்பையில் இருந்து ஒரு சின்ன டைரிக் குறிப்பை விரித்து எழுதுவது போல பாவனை செய்து கொண்டிருந்தாள். டைரியின் உள்பக்க வடிவம் கடிதம் போலிருந்தது.நான் சுமந்துத் திரிந்த எரிச்சல், இந்த செய்கையால், அவளின் விளையாட்டென ரசித்துக் கிடந்த எனக்கு அது அவளின் ஈகோ எனப்பட்டது.என்னையறியாமல்அவள் மேல் கோபம் கொண்டிருந்தேன்.அவளுக்கு அதுவும் தெரிந்திருக்கும். சாப்பிட்டுவிட்டு இருவருமே சீக்கிரமாக அவரவர் இடத்திற்குத் திரும்பியிருந்தோம்.

அறைக்கு வந்ததும் எழுதிய கடிதத்தைப் படித்துப் பார்த்தேன். எனக்கு கடிதம் சுத்தமாய் பிடிக்கவில்லை, ஏற்கனவே கொடுக்க வேண்டாமென்று தீர்மானித்திருந்த மனநிலை இப்போது கிழித்துப்போடு என்றது. என் ஒட்டு மொத்தத்தையும், அவளிடம் விட்டுக்கொடுப்பது போல, என் சுயம் என்னை சோதித்தது.தூங்குவதற்காக போராடிக் கொண்டிருந்தேன் என்பது நினைவிருக்கிறது. காலையில் கண்களைக் கசக்கி, கசக்கி தூக்கக்கலக்கத்திலிருந்துவெளியேறியிருந்தேன்.சிவந்திருந்தததைப் பார்த்து மதியம் கேட்டாள். கண் உறுத்தி கசக்கியதாகச் சொன்னேன்.திறந்திருந்த பையில் அந்த டைரி இருந்தது. டைரியைப் பார்க்கவும், இறங்கியிருந்த கோபம் எட்டிப் பார்க்க தொடங்கியிருந்தது.மடியிலிருக்கும் பையை டேபிளில் வைத்துவிட்டு கை கழுவச் செல்பவள், என் மடியில் வைத்துவிட்டுச் சென்றாள். அவளின் வலப்பக்கம் இருந்தேன்.தோள் ஓட்டிச் சென்றாள்.அவள் என்னை சமாதானப்படுத்திவிட்டாள். துளசி அப்படிச் சென்றதும் என் ஒட்டுமொத்த மனநிலையும் அதற்கு முன்னதாக என்னவாய் இருந்தது? எப்படி மாறினேன் என்று யோசித்தே அன்றைய நாளை முடித்திருந்தேன்.இரவு மீண்டும் கடிதத்தை படித்துப் பார்த்தேன்.

காதல்ஒரு வகைல கொரில்லா போர்முறை தான். நான் தான் தாக்கும்போது நீ தற்காக்கணும். நீ தாக்கும்போது நான் தற்காக்கணும்… that’s all.

துளசி தங்கியிருக்கும் விடுதியின் முன் நின்று அவளுக்கு மெசேஜ் அனுப்பும்போது இரவு இரண்டு மணி.இன்னுமொருமுறை சத்தமாக அவள் முன்னின்று காதலைச் சொல்ல வேண்டும்போல் இருந்தது.அவளிடம் கொடுக்கும்விதமாக ஒரு கடிதம் எழுதிட வேண்டுமென்று நினைத்துத் தோற்றதன் விளைவு. அவள் ஒருமுறை சொல்லியிருக்கிறாள். வார இறுதியில்காசு கட்டி சீட்டு விளையாடுவதையும்,அவள் அருகில் இருந்து வேடிக்கைப் பார்ப்பதையும்.சட்டென்று அவள் முன் நிற்பது சரியென்றே பட்டது.அவள் இறங்கி வருவாள். மெசேஜ் பார்ப்பாள் என்று நம்பினேன்.அவ்வளவு எளிதில் யாரயும் துளசி அனுமதிக்கமாட்டாள் என்ற கர்வமே அவளுக்கு மெசேஜ் அனுப்பத் தூண்டியது.டைப்பிங் என்று வந்தது. நிச்சயம் அவள் அனுப்பமாட்டாள் என்று நம்பினேன்.பால்கனியில் காற்றாட வந்ததது போல வந்து நின்றாள். துளசிக்கு நீளக்கூந்தல். மொத்தத்தையும் சுருட்டி தலையில் பென்சில் போல எதையோ செருகி வைத்திருந்தாள்.நீண்ட ஸ்கர்ட்டை எத்திக்கட்டியிருந்த கால்களோடு, ஒரு காலை சற்று தூக்கி வைத்து நின்று கொண்டிருந்தாள். அவளுக்குப் பின் தலைக்கு நேர் மேலே தொங்கிக் கொண்டிருந்த மஞ்சள் வெளிச்சத்தில் அவள் உடலைப் பார்ப்பது போலிருந்தது.அவள் விரல்களை கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன். பார்த்தால் பிடிபடும் தூரத்தில் தான் துளசி இருந்தாள். வலது ஓரத்தில் மொபைலில் நடுப்பகுதியில் பெருவிரல் அழுந்தியிருந்தது.எழுதியதை அழுத்திவிட்டாள். என் மொபைல் ஸ்க்ரீன் பார்க்கத்தோன்றியதைகட்டுப்படுத்தி அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

“என்னடா” என்று அனுப்பியிருந்தாள். துளசி தன்னை ஒழித்து வைக்கிறாள் what என்று தானே அனுப்புவாள்?

“என்னால எழுத முடியல இந்த மாதிரி எந்த ராத்திரியா இருந்தாலும், உன்னநெனச்சிகிட்டு உன்னத்தேடி வரமுடியும் என்னால பேனா எல்லாம் பிடிக்க முடியல.எனக்கு இப்படி முன்னாடி வந்து நிக்குறதுக்குத் தான் வருது. நீ அன்னைக்கு லெட்டர்வேணும்னு  கேக்கல தான். ஆனாலும் எனக்கு எழுதி கொடுக்கணும்னு தோணிச்சி முயற்சி பண்ணி பார்த்தேன். முடியல அதான் கிளம்பிவந்துட்டேன்.நீ சொன்ன மாதிரி புதுசா ஏதும் ட்ரை பண்ணல.எனக்குள்ள இருந்ததத் தான் வெளிப்படுத்திருக்கிறேன்.”

“Patrolவருவாங்க தேவை இல்லாம கேள்வி கேட்டு பதில் சொல்ல வேண்டியிருக்கும் கிளம்பு.”

ஏற்றிக் கட்டிய ஸ்கர்ட் இறங்கியது.அவள் கணுக்காலை தொட்டதும் உணர்ந்திருப்பாள் போல. கீழே பார்த்துக் கொண்டாள். நான் கிளம்பும்வரை எல்லாம் அவள் நின்றிருக்கவில்லை.அவளின் அந்த அவசரம் என்னை மகிழ்ச்சி அடையச் செய்தது.அவள் ஏற்றுக் கொள்ளாவிட்டாலும்,அவள் விரும்புவதின் அடையாளமாக எடுத்துக் கொண்டேன்.சனி ஞாயிறு விடுமுறை என்ற துணிச்சலில் அன்று சொல்லியிருப்பேனோ என்று இப்போது யோசிக்கிறேன். அறைக்குத் திரும்பியதும் அந்த விளக்கு வெளிச்சத்தில் உடலொட்டிக்கிடந்த டி-ஷர்ட்டை திரும்பத் திரும்ப நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். எதுவுமே எழுதாமல் இருந்தது. சம்மந்தமே இல்லாமல் அவள் சொல்லிய பதில், அவளால் வேறேதும் யோசிக்க முடியாதபடிக்கு நான் பேசிவிட்டேன் என்று நினைக்க வைத்தது.அவள் அறையில் இப்போதது என்ன செய்து கொண்டிருப்பாள்?ஏதேனும் டைப்பிங் என்று வருகிறதா என பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். மீண்டும் ஒருமுறை அவள் விடுதி வாசலின் முன் போய் பார்க்கலாம் என்றுத் தோன்றியது.என்னைப் போகச் சொல்லிவிட்டு, அவள் பால்கனியில் நின்று கொண்டிருப்பாள் என்று நம்பினேன்.

உனக்குத் தெரியுமா ஆண்கள் எப்பவும் ஏதோர் ஒரு வகைல தன்னை ஒரு பொண்ணுகிட்ட ஒப்புக்கொடுத்துகிட்டே இருப்பாங்க. நேரடியா சொல்றதா இருந்தா அடிமை சாசனம்னு வச்சிக்கோயேன். இத முதன் முதலா ஒன்னு பொண்ணுகிட்ட காதலைச் சொல்லும்போது தான் கண்டுபிடிக்கிறான். புரியுதுல?

– தொடரும்

ரமேஷ் ரக்சன்

email : talk2rr@yahoo.com