ஃபோகஸ்

0

லட்சுமிஹர்

ப்படி நடக்க வேண்டும் என்று ஒருமுறை மனதில் நினைத்துக் கொண்டார். அதன்படி நடப்பது கண்டிப்பாக முடியாத காரியம் என்று வேலனுக்கும் தெரியும். இருந்தும் அவரின் எண்ணம் அதை செய்துபார்த்து விடுகிறது. எங்கிருந்தோ பதட்டமாக ஓடிவந்த உதவி இயக்குனர் வேலன் மற்றும் அவரின் உடன் இருந்தவர்களிடம் “சார் பேக்ரவுண்டுனு சொன்னதும் நடக்க ஆரம்பிச்சரணும்” என்று சொல்லி முடித்துவிட்டு எப்படி மறைந்தார் என்று தெரியவில்லை. வேலனுக்கு ஜூனியர் ஆர்டிஸ்ட்டாக வருவது வழக்கம் அதனாலோ என்னவோ பதட்டம் குறைவாகவே இருந்தது. ஆனால் வேலனின் அருகிலிருந்த பெண்ணுக்கு முதல் முறை போல அவளின் முகத்தில் இருந்த ஒரு பயம் அதை காட்டிக்கொடுத்துக் கொண்டே இருந்தது. வேலன் எவ்வளவோ பேச முற்பட்டும் அருகில் நிற்பவள் ஒன்றிரண்டு வார்த்தைகளிலேயே முடித்துவிட்டு மீண்டும் அந்த பதட்டத்திற்குள் சென்றாள். ஏன் இவள் இவ்வளவு பயம் கொள்கிறாள். பிடித்துதான் வந்திருக்கிறாளா..? இல்லை வேடிக்கை பார்க்க நின்று கொண்டிருந்தவளை உள்ளே இழுத்து போட்டுவிட்டனரா..? எப்படியும் நம் முகம் எந்த ஓரத்தில் வர போகிறதோ.. பிரேமில் இருப்போமா.. மாட்டோமா.. என்றுகூட தெரியாது என்றும் யோசித்துக் கொண்டார். இந்த முறை வேலனுக்கு கணவர் கதாபாத்திரம். அருகில் நின்றிருப்பவளுக்கு அப்படியே எதிராக இருப்பாள் வேலனின் மனைவி. ஏனோ இவளைப் பற்றி யோசிக்கும் போது மனைவியின் ஞாபகமும் உடன் சேர்ந்துவிடுகிறது. இப்போது சுமார் நூறு கிலோவை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறாள். நன்றாக இல்லை கொஞ்சமாவது உடம்பை குறைக்க வழியைப்பார் என்று விளையாட்டுக்கு சொன்னால்கூட கோபித்துக் கொள்கிறாள். இப்படி அங்கிட்டும் இங்கிட்டும் என்று மூச்சிரைக்க நடந்தால்தான் ஏதோ பயன் கிடைக்கும். இப்போதெல்லாம் மனைவி என்று சொன்னாலே அவளின் பருத்த உடல் தான் வேலனுக்கு ஞாபகத்திற்கு வருகிறது.

காட்சி படமாக்கப்படுவதற்கான ஆயத்தப் பணிகள் நிறைவுற்றதற்கு சாட்சியாக யூனிட் அமைதியாக மாறி டைரக்டரின் குரலுக்கு காத்துக்கொண்டிருந்தது. எப்படி இதை முடித்தோம் என்று தெரிவதற்குள் பதட்டமாக டைரக்டர் பேக்ரவுண்ட் என்று சொன்னதும் வேலனின் கைகளை பிடித்தவள் அவரின் நிஜ மனைவியாகவே ஒரு ஐந்து நிமிடம் வாழ்ந்து, வேலனிடம் அவளின் பெயரை கூட சொல்லாமல் அந்த காட்சி முடிவடைந்ததும் மறைந்து விட்டாள்.

‘என் பொண்ண நான் ஹீரோயினா ஆக்குறேன்’ என்று வேலனின் மனைவி மஞ்சு சொல்லும் போது மனதிற்குள் அப்படி நடந்தால் நன்றாகத்தான் இருக்கும் என்று யோசித்துக் கொண்டாலும் அது நடந்தேறுவதற்கான சாத்தியக்கூறுகள் குறைவு என்று நன்றாகவே தெரியும். ஆனால் என்ன சொல்லிவிட முடியும் அந்த ஆசைக்கு முட்டுக்கட்டை போடுவதை மட்டும் நிறுத்திக்கொண்டார். ஆரம்பத்தில் விளையாட்டாக எல்லா அம்மாக்களும் தன் பிள்ளையின் அழகைப் பற்றி சொல்வதற்கான வெளிப்பாடு என்று நினைத்தவருக்கு மஞ்சு மறுபடி மறுபடி சொல்லும்போது அவள் உண்மையிலேயே அந்த ஆசையைப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறாளோ? என்று அச்சமும் தோன்றியது. அந்த ஆசையை வலு செய்வது போல பிள்ளையும் அம்மா சொல்படி அங்கும் இங்கும் என்று நடந்தும் நடித்தும் காட்டுகிறது இப்போது.

தன்னுடைய மகளுக்கு இதில் விருப்பம் இருக்கிறதா என்று முதலில் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று தான் வேலனுக்கு தோன்றியது. அதற்கு முன் பரிச்சாத்தமாக ‘அப்பா உன்ன ஷூட்டிங் பாக்க கூட்டிட்டு போறேன்..’ என்றதற்கு அவள் சந்தோச முகத்துடன் வந்து கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டாள். இடைப்பட்ட நேரத்தில் அப்பாவிற்கு மகள் அதை ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டும் இருந்தாள் தனது சிறு சிறு செய்கையால்..

வேலன் ஜாலியாக ஆரம்பித்ததுதான் இந்த ஜூனியர் ஆர்டிஸ்ட் வேடம்.. நடிகனாக வேண்டும் என்ற கனவோ, இதில் காசு பார்த்திட வேண்டும் என்கிற நோக்கோ எதுவும் இல்லாமல்தான் இதில் இறங்கினார். ஆயிரம் விளக்கு ஜெயின் டார்க் லைட்ஸ் கடையில் சுமார் இருபது ஆண்டுகளாக வேலை செய்துவருகிறார்.

திங்கட்கிழமை காலை பத்து மணிக்கு ஆரம்பித்தால் சனிக்கிழமை மாலை ஐந்து வரை கடையில் தான். இடையில் இரவு காட்சிகள் எதுவும் படம் பிடிக்கபட்டால் அதில் கலந்து கொள்வார். இல்லையென்றால் ஞாயிறு அன்று எங்கோ கண்டிப்பாக ஒரு இடத்தில் நடித்துக்கொண்டிருப்பார். ‘எப்போ பெரிய நடிகனாகப்போற..’ என்று ஜெயின் சாப் கேட்கும் போதெல்லாம் ஒரு சிரிப்பை மட்டும் பதிலாக வைத்திருப்பார். வேலன் பெரிய நடிகனாக வேண்டும் என்றெல்லாம் நினைத்ததுகூட கிடையாது. எப்படி இதெல்லாம் தொடங்கியது என்று நினைவில் இல்லை அவருக்கு. உதவி இயக்குனராக பணியாற்றி வந்த நண்பன் எதேச்சையாகக் கடைக்கு வந்திருந்த போது ஷூட்டிங் பார்க்கக் கூட்டிப்போயிருந்தவன் திடீரென்று “உள்ள வந்து நில்லு மச்சான்.. இப்படி சொன்னதும் நீ இங்கருந்து அங்க போ” என்று முதல் முறையாகச் சொல்லிவிட்டுப் போனான். இன்று வேலன் அருகில் நின்றிருந்தவளுக்கு இருந்த அதே பயம்தான் அன்று அவருக்கும் இருந்தது. ஏனோ அன்றிலிருந்து ஜூனியர் ஆர்டிஸ்ட் ஆக நடிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை அவரை தொற்றிக்கொண்டது. அதற்குமேல் எதுவும் வேலனுக்குத் தோன்றியது இல்லை. இந்த ஆண்டுகள் எல்லாம் அப்படியே கழிந்தது. கடையில் போதுமான வருமானம் வருகிறது, மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறோம். போதும் என்கிறபோது மனைவிக்கு மகளை நடிகையாக்கும் கனவுக்கான பேச்சுக்கள் எழும்போது ‘எதுக்கெடுத்தாலும் இருக்குறது போதும்னு இருந்தா… பிள்ளைய வச்சுட்டு பொழைக்க முடியாது’ என்பாள் எதிர் பதிலாய். அப்படின்னா நானே கூட்டிட்டு போறேன் என்றதற்கு ‘என்ன அந்த முன்னுரூவா சம்பளத்துக்கா..’ என்று கேட்க வேலனுக்கு சங்கட்டமாக இருந்தது.

அப்போது தான் இவ்வளவு நாளும் என்னுடன் இவள் போதாமல் தான் வாழ்ந்திருகிறாளோ..? என்ற கேள்வி வேலனுக்கு முதல் முறையாக எழுந்தது. இதில் மட்டுமா இல்லை.. இன்னும் எதில் எதில் இப்படி இருக்கிறது என்பதை முதலில் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று தோன்றியது. ஆனால் பின்னர் அது தெரிந்துகொண்டு என்ன நடக்கப்போகிறது. ‘நான் என்ன ஹீரோவா மரத்த சுத்தி டூயட் பாடுறதுக்கு..?’ என்று தன்னைத்தானே கேட்டுக்கொண்டார்.

இன்னைக்கு இங்க ஷூட்டிங் இருக்குனு எப்போதும் சொல்லும் அதே ஜூனியர் ஆர்டிஸ்ட் நண்பன் ஞாபகம்தான் வருகிறது. அவனை மாதிரி நிறைய ஆடிசன் எல்லாம் வேலன் போனது கிடையாது. அந்த நண்பனின் பெயரே வேலனுக்கு முதல் அறிமுகத்திலிருந்து மறக்காமல் இருக்கிறது ‘படத்துக்காக இப்படி வச்சுருக்கீங்களோ’ என்று கேட்டதற்கு இல்லை பெயரே அப்படிதான் என்றார் அந்த கமல்தாஸ். எங்க வெளியூரா என்ற வேலனுக்கு பக்கா சென்னை பாஸு என்றார் நக்கல் தொனியில். அன்று ஆரம்பித்த பழக்கவழக்கம் இந்த பத்து ஆண்டுகள் விடாமல் தொடர்கிறது. எப்போதிருந்து உங்களுக்கு இந்த ஆசை என்றதற்கு ‘பிடிக்கும் பாஸு’ என்று சொன்னார். சினிமா சம்பந்தமான நிறைய விசயங்கள் கற்று வைத்திருந்தார். நடிப்பைத் தாண்டி டெக்னிக்கல் விசயங்களும் நிறைய தெரிந்தது. உலக சினிமா பற்றி அவர் பேச ஆரம்பித்தால் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கலாம்.. “அங்க இருக்குற அளவுக்கு தெறமசாலிங்க இங்கயும் இருக்காங்க பாஸு. ஆனா இங்கதான் யாரும் கண்டுக்க மாட்டாங்க” என்று சொல்வது அவருக்கும் பொருந்தும் என்று யோசித்திருக்கிறார் வேலன். வேலனை விட வயதில் குறைந்தவர் என்றாலும் இருவரும் நண்பர்களாகவே பழகினர். கமல்தாஸ் சமீபத்தில் தான் நாற்பதைக் கொண்டாடினார். இன்னும் திருமணம் செய்துகொள்ளவும் இல்லை. “ஏன்பா சீக்கிரம் ஒரு கல்யாணத்த பண்ணு” என்ற கேள்விக்கு கான்ஸ்டன்ட் ஆக சிரித்துக்கொள்வார். அது அவரின் முப்பதாவது சிரிப்பு என்பார்.

எண்கள் அடிப்படையில் எமோஷன்ஸை வைத்திருப்பார். இந்த ஆண்டுகளில் அவருடைய நடிப்பிற்கும் அவரின் ஆசைக்கும் சினிமா தீனி போட்டதா என்று கேட்டால் கண்டிப்பாக இல்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். ஆனால் மனிதர் விடாமல் முயற்சி செய்துகொண்டே இருக்கிறார். இதற்கு நடுவில் துணை நடிகராக நடித்த அவரது படம் ரொம்ப நாட்களாக வெளிவராமலேயே இருந்தது. “அது வரட்டும் பாஸு.. கோலிவுட்டையே ஒரு ரவுண்டு வரேன்” என்று சொல்லி சிரித்துக்கொள்வார் கமல்தாஸ்.

வேலன் அவரிடம் தன் மகளை நடிக்க வைக்க வேண்டும் என்று முதலில் கூறினார். கமல்தாஸுக்கு முதலில் ஆச்சர்யமாகத்தான் இருந்தது. ஏனென்றால் வேலனைப் பற்றி நன்றாகவே தெரிந்து வைத்திருந்தார். வேலன் எதற்கும் ஆசைப்படாத அப்பாவி என்றே கமல்தாஸ் நினைத்திருந்தார். அப்படி இருக்கையில் மகளை நடிக்கவைக்க வேண்டும் என்று அவன் சொல்வது அதிர்ச்சியாகவே இருந்தது.

“என்ன நண்பா யோசிச்சிட்டு இருக்க? நீ கொடுக்குற ஷாக்கத்தான் நானும் வீட்டுல கொடுத்தேன், என் மனைவி பிடிவாதமா இருக்கா, அவள் ஆச இப்போ புள்ளையையும் தொத்திக்கிச்சு.. இப்போ அந்த பொடுசும் வாய் தெறந்தே கேக்க ஆரம்பிச்சிருச்சு…”
“அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல.. நல்ல விசயம் தான்.. நம்ம மேனேஜர் கிட்ட சொல்லி வைப்போம்..” என்று முடித்துக்கொண்டார் கமல்தாஸ்.

அதற்கு பிறகான நாட்களில் கமலதாஸை நேரில் சந்திப்பதற்கான தருணம் அமையவில்லை. போனில் முயற்சி செய்தும் எடுக்கவில்லை. அது சுவிட்ச் ஆப்பா ஆகியே இருந்தது. இடைப்பட்ட நேரத்தில் கடை வேலை கூடுதலாக இருந்தது. மனைவியின் நச்சரிப்பும் இப்போது கூடிவிட்டதோ என்று தோன்றியது. வீட்டிற்கு போனால் அடுத்து என்ன என்று மஞ்சுவின் கண்கள் வேலனை கேள்வி கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது. இதற்கு நடுவில் இரண்டு மூன்று படங்களுக்கு எப்போதும் போல ஜூனியர் ஆர்டிஸ்ட்டாக போய் வந்தார். அங்கெல்லாம் மகள் குறித்தான தகவல்களை எழுதிய போட்டோவையும் கொடுத்துவிட்டு வந்தார்.

அப்போதுதான் மனைவி நமது மகளை யூ-டியூப் சேனலுக்கு நடிக்கக் கேட்கின்றனர் என்று சொன்னாள். அவளும் ஒருவிதத்தில் இதை தீவிரமாக எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறாள் என்று தோன்றியது. ஒரு நாளைக்கு ஆயிரம் ரூபாய் என்றாள். அதை அவள் அழுத்தியும் சொன்னாள். அதையெல்லாம் பெரிதாக்காமல் யார் என்ன என்று தகவல்களைப் பகிரச் சொன்னார். நம்பும்படியான ஆட்களாகத்தான் இருந்தனர். மகள் நடித்து விடுவாளா..? என்ற பயமும் எழத் தொடங்கியது. அந்த நபர்களிடம் தனிப்பட்ட முறையில் பேசினார் வேலன் இதை பற்றி. அவர்கள் ‘பரவால சார்.. ஒன்னும் பிரச்சனை இல்லை. நாங்கள் பார்த்துக்கறோம்’ என்றது ஒரு பெரிய ஆறுதலாக இருந்தது.

இரவு மகள் உறங்குவதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த வேலனுக்கு கமல் தாஸின் நண்பரிடமிருந்து குறுந்தகவல் வந்திருந்தது. கமல் எதிர்பார்த்து காத்திருந்த படம் ட்ராப் என்றும், அவரை ரொம்ப நாட்களாகக் காணவில்லை.. அவரை கோடம்பாக்கத் தெருக்களில் பார்க்கும் பட்சத்தில் எனக்கு தெரிவிக்கவும் என்று அவரின் நம்பரையும் பகிர்ந்திருந்தனர்.

அது கண்டிப்பாக தனிப்பட்ட ஒருவருக்கு அனுப்பிய குறுந்தகவல் கிடையாது. அது ஒட்டு மொத்தமாக பார்வர்ட் செய்யப்பட்டது. அதை மீண்டும் மீண்டும் படித்துக்கொண்டே இருந்தார் வேலன். கமல்தாஸின் அந்த நாற்பது வயது முகம் நினைவில் வந்து நின்றது. வேலனுக்கு சினிமா பற்றியான அடிப்படை புரிதலைச் சொல்லித் தந்தவர். வேலன் கமல்தாஸை குரு ஸ்தானத்தில் வைத்திருந்தார். கண்டிப்பாக ஒருநாள் ஜெய்ப்பார் என்ற நம்பிக்கையை கமலதாஸனுடன் பழகியவர்கள் அனைவரும் நம்பினர். அவரைப் பற்றியான இந்தக் குறுஞ்செய்தி மனதில் நாளை மகளை படப்பிடிப்பிற்கு கூட்டிப்போக வேண்டுமா..? எதற்கு இந்த உலகத்திற்குள் நம் மகளையும் இழுத்துவிட்டு அவள் சிரமப்படப் போவதைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் உறங்க விடாமல் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது.

கமல்தாஸை மீண்டும் பார்க்க முடியுமா என்று மனம் அடித்துக் கொண்டது. நேரில் பார்த்தால் ‘கண்டிப்பாக ஜெயிப்போம் பாஸு’ என எப்போதும் சேர்த்து சொல்லும் வார்த்தைகளுக்காகவே அந்த முகத்தைப் பார்க்க வேண்டும் போல் இருந்தது. கமல்தாஸின் மொபைல் போனிற்கு தொடர்பு கொண்டார். இன்னும் தொடர்பு எல்லைக்கு வெளியில்தான் இருந்தது.

மஞ்சுவிடம் இதெல்லாம் வேண்டாம் என்று எழுந்தவுடன் சொல்ல, பெரிய சண்டையில் தொடங்கியது இந்த நாள். பதிலுக்கு பதில் பேசி சண்டை நின்றபாடில்லை. வேலன் இறுதியாக கூட்டிப்போக முடியாது என்று சொல்லி கடைக்கு கிளம்பிவிட்டார்.

மனைவி சண்டையின் போது வேலனின் அறியாமையையும் இந்த ஜூனியர் ஆர்டிஸ்ட் தொழிலையும் சொல்லி பேசிய பேச்சுக்கள் மீண்டும் மீண்டும் காதிற்குள் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தன. இந்த தொழிலை ஏன் செய்தோம் என்று தோன்றும் அளவு அவர் வருத்தப்பட்டார்.

முதன் முதலில் தான் வேலை செய்த படத்தைப் பார்க்க அவர் மட்டும் போனார். ஹீரோ பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது அருகில் இருக்கும் கடையில் காய்கறி வாங்கிக் கொண்டிருந்தார் வேலன். அவர் நினைத்தை விட நிறைய நேரம் அந்தக் காட்சி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. மகிழ்ச்சியாகத்தான் இருந்தது. யாரிடமாவது சொல்ல வேண்டும் என்று மனம் துடித்தது. முதலில் மஞ்சுவிடம்தான் சொன்னார். அவளும் அவருக்கு இணையான சந்தோசத்தை வெளிபடுத்தினாள். அப்படி பெரும்பாலும் நிறைய நேரங்களில் அமைவது இல்லை என்று அடுத்தடுத்த படங்களில் புரிந்து கொண்டார். அவர் இருந்த பல காட்சிகள் அவுட் ஆப் ஃபோகசில்தான் இருந்தது.

அந்த யூ-டியூப் சேனல் நபர்களிடமிருந்து கால் வந்து கொண்டேயிருந்தது. ஆனால் அதை எடுக்காமல் தவிர்த்தார். கமல்தாஸின் நம்பருக்கு மறுபடியும் போன் செய்தார். இந்த முறை கண்டிப்பாக ரிங் போகும், கண்டிப்பாக எதிரிலிருந்து பதில் கிடைக்கும். மகளை நடிக்க வைக்கலாமா? இந்த துறையில் உள்ளே நுழைப்பது சரியா என்று மீண்டும் ஒருமுறை கேட்கத்தான் வேண்டும். பாஸு போன எடு என்று அந்த நம்பருக்கு முயற்சி செய்தார். ஆனால் அது மீண்டும் அதே பதிலைத்தான் கொடுத்தது. ஒரு கட்டத்தில் சலித்துப் போனவராய் முயற்சி செய்வதை நிறுத்திக் கொண்டார். எதற்காக இப்படி அடுத்தவர்களிடம் மாட்டிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்று தோன்றியது வேலனுக்கு. சண்டையின் போது மனைவி சொன்ன வார்த்தை வந்து விழுந்தது ‘இப்படி பயந்து பயந்துதான் ஓரமாவே நிக்குறீங்க..” என்றாள். அங்குதான் சண்டையை முடித்த இடம். இல்லை வேலன் மனைவியிடம் பேசுவதை நிறுத்திக்கொண்ட இடம். ஆம்.. இத்தனை நாட்கள் ஓரமாகத்தானே நின்றிருந்தோம்.. படத்தில் மட்டுமல்ல, எல்லாவற்றிலும் அப்படித்தானே நின்றிருந்தோம் என்று தோன்றியது.

தனக்குள்ளாகவே அதுவரை முயற்சி செய்த படக்குழுவினரிடம் உடனே கூட்டி வந்து விடுகிறேன் என்று சொல்ல வேண்டும் போல இருந்தது. எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக் கொண்டாலும் “உங்க கமல் தாஸ் தோத்தாருன்னா.. எல்லாரும் தோப்பாங்களா” என்று மனைவி சொன்னதை மட்டும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. கமல் கண்டிப்பாக ஜெய்ப்பார் என்று வேலன் இப்போதும் உறுதியாக நம்பினார். இதுநாள்வரை தன்னிடம் உழைப்பு இருந்தது. அதிர்ஷ்டம்தான் இல்லை என்று தோன்ற, ஜெயின் சாப் அழைக்கும் ஓசை கேட்டது. அதற்குப் பணிந்து கூடத்தில் புதிதாக கொண்டுவரப்பட்ட ராட்சச லைட்டை நாற்பது அடி மேல் ஏற்ற வேண்டிய பணித்தொடங்கியது.

‘எப்போதான் முன்னாடி வர போறீங்க..’ என்று மனைவி சொன்னது நினைவில் வர, இனி பின்னால் நிற்க மட்டும் போகக்கூடாது என்று தோன்றிய எண்ணத்தை வழுக்கும் சரடின் சத்தம் மீட்டுக்கொண்டு வந்தது. அவ்வளவு பெரிய ராட்சச லைட் அவரின் மேல் விழப்போகிறது என்பதை உணர்ந்தவர் எல்லாம் கைமீறிப் போனதாகவும் அந்த இருபது அடி உயரத்திலிருந்து விழப்போகும் லைட்டிடமிருந்து தப்பிக்கும் எண்ணத்தை விடுத்தார் வேலன். சரசரவெனக் கீழிறங்கிக் கொண்டிருந்த லைட் தலைமேல் வந்து விழ ஒரு சாண் அளவில் வந்து நின்றது.. சுதாரித்தவராய் அங்கிருந்து விலகினார். ஜெயின் சாப் ‘அதிர்ஷ்டக்காரன் தான்..” என்றார் பதட்டமாக.

அந்தக் கண்ணாடி லைட் மேலே விழுந்திருந்தால் வேலன் பிழைத்திருக்க வாய்ப்பே இல்லை. மனதை விட்ட ஒருநொடி என்னென்னவோ தோன்றியது. சாவின் பயம் உணர்ந்து வாழக் கிடைத்த நொடிகளை கண்ணீரால் அழுது தீர்த்தார் வேலன். தேம்பித்தேம்பி அழும் வேலனை உடன் பணியாற்றும் ஊழியர்கள் வந்து கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டனர். அந்த அழுகை எதற்கு என்று வேலனுக்கு மட்டுமே தெரியும்.

கைக்கு வந்த படப்பிடிப்பு வாய்ப்பை தவறவிட்டோமே என்று தோன்றியது வேலனுக்கு. எப்படி இனி மகளிடமும் மனைவியிடமும் முகத்தை காட்டுவது என்று தெரியாமலேயே வீட்டிற்கு வந்துசேர்ந்தார்.

மனைவியை எப்படி எதிர்கொள்வது என்று தெரியாது விழித்தவர் கண்களில் ஹால் டேபிளின் மேல் இருந்த ஆயிரம் ருபாய் கண்ணுக்குத் தெரிந்தது. அதைச் சுற்றியே எண்ணம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. வெளியிலிருந்து அம்மாவும் மகளும் வீட்டிற்குள் வந்தனர். கோவிலுக்குச் சென்று வந்ததற்கான சுவடாய் இருவரும் திருநீறு வைத்திருந்தனர். மகள் வேலனைப் பார்த்ததும் அவர் மடியில் உட்கார்ந்துகொள்ள ஓடிவந்தாள். மஞ்சு தடுக்கவில்லை. ஓடியவளை நிறுத்தி அப்பா கிட்ட கொடு என்று திருநீறைக் கொடுத்தாள்.

ஓடிவந்தவள் வேலனின் மடியில் உட்கார்ந்து கொண்டு திருநீறைப் பூசிவிட்டு, ‘இன்னைக்கு ஷூட்டிங் போனோமே..’ என்றாள். மனம் ஏனோ அவ்வளவு சந்தோஷம் கொண்டது. அந்த ஆயிரம் ரூபாய்க்கு பின்னால் இருந்த கதை இப்போது பிடிபட்டது. மனைவி வேலனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். ஏனோ மஞ்சு அவ்வளவு அழகாக இருப்பதாகத் தெரிந்தது வேலனுக்கு…

குறுஞ்செய்தி ஒன்று கமல்தாஸிடமிருந்து வந்திருந்தது.

‘பாஸு…’


லட்சுமிஹர் – பொறியியல் பட்டதாரியான இவர் மதுரை மாவட்டம் உசிலம்பட்டியில் பிறந்த இவர் திண்டுக்கல்லில் வசித்து வருகிறார். திரைப்படத் துறையில் Visual Editor ஆக பணி புரிந்து வருகிறார். ஸெல்மா சாண்டாவின் அலமாரிப் பூச்சிகள் என்னும் சிறுகதைத் தொகுப்பு யாவரும் பதிப்பகம் வாயிலாக தற்போது வெளிவந்திருக்கிறது. மின்னஞ்சல்: [email protected]

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here