Home Blog

அல்லிராணி

0

பிரமிளா பிரதீபன்

01

நமுனுகுல மலைத்தொடர்ச்சியின் அகண்டவெளிப் பள்ளத்தாக்கிற்குள் இருந்த அந்தத் தோட்டத்தை அல்லிராணி மிக விரும்பினாள். உலகில் வேறெதையுமே அறியாத தனிமையில் அவளும் உரத்தொலிக்கும் அவள் வீட்டு வானொலி பாடல்களுமென குறுகியதொரு வட்டத்திற்குள் அவள் தன்னை நுழைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அல்லிராணிக்கு காதுகள் இரண்டும் அவ்வளவாகக் கேட்பதில்லை. எனினும் அதிகாலை ஐந்து மணிக்கெல்லாம் எழுந்து மொத்த லயமும் அதிரும் அளவிற்கு வானொலியை ஒலிக்க விடுவாள். அதன் பேரிரைச்சலானது இடதுப்புற தொரையான் வீட்டுக்கும் வலப்பக்கத்து ரத்தினம் வீட்டுக்கும் நீண்டகாலப் பெருந்தொந்தரவைத் தந்திருந்தது.

தொரையானின் மனைவி ஆனமட்டும் சத்தமிட்டு அல்லிராணியை அசிங்கப்படுத்தித் திட்டுவாள்.

“செவிடி… செவிடி…. செவிட்டு முண்டம் காலங்காத்தாலேயே உசுர வாங்குது’ என்றவாறே தனது விடியலைத் தொடங்க அவள் பழக்கப்பட்டிருந்தாள்.

‘புள்ளைங்க காலயிலேயே எழும்பிகிதுங்க. ஒரு வேலயும் ஓடுதில்ல. அத கொஞ்சம் கொறச்சி வச்சாதான் என்னவாம்’ என்று தொங்கல் வீட்டு மணியம் அத்தையும் சொல்லிப் பார்த்தாள்.

‘அப்புடியே காது கேட்டு வெளங்கிட்டாலும்… பெரிய தொரசாணி மாதிரில்ல பண்றா’ ரத்தினம் வாசலில் வாய் கொப்பளிக்கும் போதே கத்துவான்.

யார் எதை ஓதினாலும் அன்றாடம் அல்லிராணி வீட்டில் வானொலி ஒலித்தபடியேதான் இருந்தது. என்றாலுமே காதுகள் கேளாத அல்லிராணி ஏன் இப்படிச் செய்கிறாள் என்பதை மட்டும் யாராலும் விளங்கிக் கொள்ளவும் இயலாமலிருந்தது.

அல்லிராணி அந்தத் தோட்டத்திலேயே கொஞ்சம் விசேஷமானவள் என்பதை எல்லோரும் ஒத்துக் கொண்டார்கள். அவளுக்கு முன் விவாகரத்து எனுமொரு சம்பவம் அந்தத் தோட்டத்தில் இருந்ததேயில்லை. அதற்கு யாரும் துணிந்தது கூட இல்லை. முதல் தடவையாக ராமமூர்த்தியை கோர்ட் கேஸ் என்று அலைய வைத்து வெற்றி கண்டவள் எனும் வகையில் அல்லிராணி மீதான பயம் அனேகருக்குள் இருந்தது.

அல்லிராணி பார்ப்பதற்கு உயரமாகவும் அளவான உடற்கட்டுடனும் இருப்பாள். ராமமூர்த்தியை விவாகரத்து செய்திருந்தாலும் அவனது சேட்டுகளைச் சொந்தமாக்கிக்கொண்டு சேட்டும் பாவாடையும் பாவாடைக்கு மேல் இடுப்பைச்சுற்றிக் கட்டப்பட்டிருக்கும் ஒரு குட்டை படங்கும் என்று வேகமாக நடப்பாள். தனக்கு முன்பின் நடப்பவர்களைப் பற்றி அவள் எப்பொழுதும் யோசிப்பதில்லை. மட்டக்கம்பை ஒரு கையில் கிடையாகப் பிடித்து அசைத்தபடி தன்னிடம் எதிர்படுவோரிடத்து ஒரு மெல்லிய சிரிப்பையும் அலட்சியப் பார்வையையும் உதிர்த்துவிட்டு யாரையென்றாலும் வெகு இயல்பாய் கடந்து செல்லக் கூடியவளாக அவள் இருந்தாள்.

அன்று சரியாக ஏழு மணிக்கெல்லாம் வானொலியை அமத்திவிட்டு வீட்டிலிருந்து வெளியேறினாள் அல்லிராணி.

அதற்காகவே காத்திருந்தாற்போல் சரியாக அவள் தன் வாசலைக் கடக்கும் நேரத்தில் அரிசி கழுவிய தண்ணீரை விசிறியெறிந்தாள் ரத்தினத்தின் மனைவி. சிலதுளிகள் தன்மீது படிந்ததையும் கணக்கில் கொள்ளாமல் அல்லிராணி வேகமாக அவ்விடத்தைக் கடந்தாள்.

அடுத்ததாய் மணியம் அத்தை வீடு. அவள் தன் வாசற்கதவை வேண்டுமென்றேத் திறந்து மிக வேகமாக அறைந்து சாத்திக் கொண்டாள்.
அல்லிராணிக்கு இவையெல்லாமும் சுவாரசியத்தைக் கூட்டும் சம்பவங்களாகத்தான் தோன்றினவேயன்றி கோபத்தை ஏற்படுத்தவில்லை. சிரித்தவாறே திரும்பிப் பார்க்காமல் நடந்து அந்த லயத்தைத் தாண்டினாள்.

02

வேலை முடிந்து வரும் கையோடே கிணற்றடியில் கைகால் அலம்பிவிட்டு அல்லது ஒரு குளியல் போட்டுவிட்டு வந்தால் நேரத்தை மிச்சப்படுத்திக் கொள்ளலாமென்று சிலர் துவாயையோ துண்டொன்றையோ தமது கொழுந்து பைக்குள் செருகி பத்திரப்படுத்துவதுண்டு.

தனது பையிலிருந்த கபிலநிறத் துவாயை வெளியிலெடுத்தவாறே அல்லிராணி கிணற்றடியை நெருங்கினாள்.

வழமைக்கு மாறாக கிணற்றடி வெறுமையாய் இருந்தது. குளிக்க வந்தவர்களும் தண்ணீர் எடுக்க வந்தவர்களும் ஒருவர்க்கொருவர் பார்த்துக்கொண்டே நின்றிருந்தார்கள்.

பொதுவாக அல்லிராணி காரணங்கள் தேட முயற்சிப்பதில்லை. தன் கொழுந்துப் பையை ஒருபுறமாய் வைத்துவிட்டு பரபரவென தன் குட்டிப்படங்கை அவிழ்த்து மடித்து வைத்தாள். உடுத்தியிருந்த பாவாடையை மாரளவிற்கு உயர்த்தி கட்டியவாறே சேர்ட்டையும உள்ளாடைகளையும் கழற்றி துவைக்கும் கல்லில் போட்டாள்.

‘யாருமே குளிக்காம ஏன் இருக்கணும்?’

அவளைக் குடைந்த வேள்வியை பார்வையால் கேட்டாள்.

‘குளிக்க முடியாது அல்லி… தண்ணில எவனோ கசிப்ப கலந்து விட்டுடாய்ங்க’

அல்லிராணியின் முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டு எவ்வளவு வேண்டுமென்றாலும் பேசலாம். உதட்டசைவில் சிறு தடங்களுமின்றி அனைத்திற்கும் பட்பட்டென்று பதிலளிப்பாள்.

‘கசிப்பா..? எங்க தள்ளு கசிப்பா இல்லையான்னு நாம்பாக்குறேன்’

வாளியால் அள்ளியெடுத்த நீரை முகர்ந்து தலையை படாரென பின்னிழுத்தாள். வாளியையும் கயிரையும் தனித்தனியேயும் முகர்ந்து பரீட்சித்துப் பார்த்தாள்.

பழகிப்போன அந்த கசிப்பின் மணம் முகத்திலறைந்து விலகியது.

‘தண்ணியில தாண்டி கலந்திருக்கு’

‘இப்ப எப்புடி குளிக்கிறதாம்?’

காலையில் கதவை அறைந்து சாத்தியதை மறந்துவிட்டு மணியம் அத்தையும் பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.

‘பைப் தண்ணில வருதோ தெரியலயே’

காட்டுப்பீலியிலிருந்து குழாய்வழியாகக் கிணற்றுக்குள் விழும் நீரில் ஏதேனும் கலந்து விட்டிருக்க வாய்ப்புண்டென்பதையறிந்து மணியம் அத்தை அவ்வாறு சொல்லிக்கொண்டு நின்றாள்.

‘காட்டுப்பீலிக்கு ஒரு எட்டு போயிட்டு பாத்துருவமா?’

துவாயை தோளுடன் போர்த்திக்கொண்டு ஆயத்தமானவளாய் அல்லிராணி கேட்டாள்.

குளிக்க வழியற்று வியர்வையோடும் பிசுபிசுப்போடும் களைத்து காத்துக்கொண்டிருந்த ஓரிருவர் அல்லிராணியுடன் சேர்ந்து காட்டுப்பீலியை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார்கள். இவர்கள் நடந்து போகும்போதே இடையில் அகப்பட்ட சிறுசுகள் சிலதும் சேர்ந்து கொண்டனர்.

எல்லோரும் பேசிக்கொண்டே நடந்தார்கள். முகத்தைப் பார்த்து அவர்கள் பேசுவதைக் கணித்து பதிலளிக்க அல்லிராணிக்கு சங்கடமாயிருந்தது. அவர்களைக் கடந்து முதலாமாளாய் நடந்து கொண்டிருந்தாள். நீரில் முகர்ந்த அந்தக் கசிப்பு மணம் நாசியின் மொத்தக் கலங்களிலும் தொற்றிக் கொண்டதாய் தோன்றியதோடு அது ராமமூர்த்தியின் வேண்டாத ஞாபகங்களையும் கொண்டுவந்திருந்தது.

துர்மணம் மிதமிஞ்சிய இப்படியொரு குடிவகை உண்டென்பதே ஆரம்பத்தில் அல்லிராணிக்கு தெரியாது. ராமமூர்த்தி அந்தக் கருமத்தைக் குடித்துவிட்டு வீட்டிற்குள் நுழைந்த முதலாவது சந்தர்ப்பத்தில் வயிறு குமட்டி குடற்தசைகள் பிய்ந்து அத்தனையும் வாய்வழியாய் வருமென்றே கக்கிக்கக்கித் துப்பினாள்.

ஆனால் அவனிடத்தே அவ்வுணர்வைப் பற்றி விபரித்து பேசித்தீர்க்குமொரு பொழுதாக அது அமைந்திருக்கவில்லை. அத்தோடு அவன் கண்டுப்பிடித்த அந்தப் புதுவகை வெறியை அவளுடலில் ஊர்ந்து மிதந்தவாறேதான் கொண்டாடிக் களிக்கவும் அவன் விரும்பியிருந்தான்.

எப்போதாவது நடுசாமப் பொழுதுகளில் இருளுடன் சேர்ந்து பதுங்கலாய் வீட்டிற்குள் நுழைந்த அந்தக் கசிப்பின் வாடை நாட்பட நாட்பட வீட்டின் அத்தனை மூலையிலும் அப்பி அப்படியே அவனது அதிரும் சிரிப்பில்… ஆடைகளில் கூடவே அவன் புழங்கும் பண்டபாத்திரங்களிலுமாக ஒட்டிக்கொள்ளத் தொடங்கியிருந்தது.

மழைக்கு கசியும் கூரைவழித் திவலைகளிலும் சுவற்றின் ஈரப்பதத்திலும் இன்னும் பின்வாசல் காணிற்குள் தேங்கிக்கிடக்கும் சிலதுளி முத்திரத்திலும் கூட கசிப்பினது அழுகி அவிந்துப்போன மணமொன்று கவிழ்ந்திருந்தது. அது அவ்வீட்டைத் தாண்டி லயத்தையே கவ்விப்பிடித்து திரும்பிய திசையிலெல்லாம் முகத்தில் மோதியடித்தது.

எத்தனைதான் பொறுத்துக் கொள்ள முடியும்?

அடுத்தமுறை குடித்துவிட்டு வரும்போது அவனை ஊதாங்கட்டையால் அடிக்கவே அல்லிராணி திட்டமிட்டிருந்தாள். முடியாமல் போனபோது எண்ணெய்க் கரண்டியை சூடுபண்ணி வைக்க எண்ணினாள். இறுதியில் கையில் கிடைப்பதை விட்டெறிந்து அவனைத் தாக்குவதுதான் புத்திசாலித்தனமென்று முடிவெடுத்தாள்.

சரியாக அவன் வரும் சமயத்தில் தூக்கியடிக்கக் கூடியதான பூச்சாடியையும் மூன்று சிரட்டைகளையும் ஒரு விறகுக்கட்டையையும் எடுத்து தாயார் நிலையில் வைத்துக் காத்திருந்தாள்.

பூச்சாடி திசைமாறி எங்கோ விழுந்தது. சிரட்டையொன்று அவனது முட்டியில் பட்டு உருண்டது. அடுத்ததாகத் தூக்கியடித்த விறகுக்கட்டையின் சிலாம்புகள் அவனது தொடைப்பகுதியில் குத்தி நின்று பின் விழுந்தது.

அடுத்த நொடியே மடித்துக் கட்டப்பட்டிருந்த சாரத்தைத் தாண்டி இரத்தம் வழியத்தொடங்கியதைக் கண்டு அவள் தன் தாக்குதலை நிறுத்திக் கொண்டாள்.

குடிவெறி அவனை வேகமாக இயக்கியது.

‘சிறுக்கி முண்ட’ என்று அலறினான். வேகமாக எதிர்கொண்டு அல்லிராணியின் முடியைக் கொத்தாகப் பிடித்து அவளை சுவரோடு மோதியடித்தான். அப்படியே தன் பலத்தையெல்லாம் திரட்டி மூன்று அறைகள் விட்டான்.

சுழன்று தடுமாறி ஒருபக்கமாய் விழுந்துக் கிடந்தாள் அல்லிராணி. அவன் தொடர்ச்சியாகவும் ஏதோ பேசுவது போலவேயிருந்தது. ‘ஏன் இவன் சத்தமேயில்லாமல் பேசுகிறான்’ என்று தோன்றியதே தவிர அவளது காதுகள் இரண்டும் அடைத்து போயிருப்பதை அவள் உணர்ந்திருக்கவில்லை.

சில நொடிகள் கடக்க தாங்கொணா வலியும் சகிக்க முடியா மெல்லிய இரைச்சலும் காதுகளை நிரப்பிக்கொள்ளத் தொடங்கின. விண்விண்ணென இழுத்து கண்ணுக்குத் தெரியா தசைகளிளெல்லாம் வலியெடுக்க ஆரம்பித்திருந்தன.

அன்றைய தினம் தான் அவசரப்பட்டிருக்கக் கூடாதென இப்போதும் அல்லிராணி எண்ணிக் கொண்டாள். ஒரு ஆணின் மொத்த பலத்தையும் அடியாய், உதையாய், அறைகளாய் வாங்கிச் சகிக்கத் தெரிந்த பெண்மனதிற்கு ஊராரின் கேலிப்பேச்சைத் தாங்கும் திடத்தை ஏன் ஏற்படுத்திக்கொள்ள முடியவில்லையென்பது பற்றி அவள் யோசித்தாள்.

தனக்குக் காதுகள் கேளாமை பற்றி அப்போதும் கூட ஊரில் யாரோ ஒருவர் பேசிக் கொண்டிருப்பதாகவோ அல்லது தன்னை யாரோ சத்தமாக அழைப்பதை கவனியாமல் தான் நடப்பது போலவோ தோன்றிக் கொண்டேயிருந்தது.

நின்று நிதானித்துத் திரும்பிப் பார்த்தாள். யாரும் அழைத்தது போலாய் இருக்கவில்லை.

காட்டுப்பீலி நெருங்குமிடத்தில் பழம்பாசி செடிகளும் ஒட்டுப்புல்லும் பரந்து வளர்ந்திருந்தன. ஆளுயர பாம்புப் புற்றொன்று தன் உயரத்தை அதிகப்படுத்தியிருந்தது. அவர்கள் அதனைத் தாண்டி நகர்ந்தனர். அவ்விடத்தை நெருங்க நெருங்க உயரத்திலிருந்து பீலிநீர் விழுமோசையும் ஏதோவிதமான மருந்து மணமும் காற்றுடன் கலந்துவரத் தொடங்கியதையும் அவதானிக்க முடிந்தது.

அல்லிராணியின் ஆழ்மனது காரணமேயின்றி பதட்டங்கொள்ள ஆரம்பித்தது. காலில் மிதிப்படும் மிலாறு குச்சிகளை கவனியாமல் தேயிலைச் செடிகளின் பொட்டல்களை குறுக்குப் பாதையாக்கி அதனூடு வேகமாக நடந்தாள்.

தனக்குப் பின்னால் வருபவர்கள் இன்னும் தன்னை தொடர்கிறார்களாவென இன்னுமொருமுறை திரும்பிப் பார்த்தாள். ஓரிருவர் குறைந்திருந்தனர். ஒரு எல்லைவரை வந்து பீலி தெரியும் தூரத்தே நின்று உற்று அவதானிக்க முயற்சித்தாள். வெற்று இருளும் அடர்பச்சை நிற பாக்குமர இலைகளின் அசைவுகளுமே தென்பட்டன.

அவ்விடத்துப் பள்ளத்தில் தொடங்கும் கற்படிகளில் பரபரவென இறங்கினாள். அங்குமிங்குமாய் வளர்ந்து நின்ற பாக்கு மரங்களின் உடற்பகுதிகள் நிமிர்ந்து நில்லாமல் சாய்ந்து சரிந்து அவளது பாதையை வளைவு நெளிவுடையதாய் ஆக்கியிருந்தன. வேகமாக இறங்கியோடியவள் அதிலொரு பாக்கு மரத்தின் சாம்பல் வண்ணம் கலந்த தண்டுப்பகுதியை கெட்டியாக பிடித்துத் தன்னை நிறுத்திக் கொண்டாள். கண்கள் மூடி அவ்விடத்தை ஆழமாக நுகர்ந்தாள். கசிப்பைத் தாண்டிய மருந்து நெடியொன்று பரவியிருப்பதை உணர்ந்தாள்.

பின்னால் வந்தவர்கள் படியினின்றும் இறங்கிக் கொள்ளாமல் அல்லிராணியை அவதானித்தவாறே நின்றுகொண்டார்கள்.

அவ்விடத்தே விழுந்துக் கிடந்த பாக்குப்பட்டையொன்றின் பிடிப்பகுதியை முறித்தெடுத்துக் கொண்டாள். அத்தடியினால் கால்களுக்குள் இடைப்பட்ட இலைகுழைகளை பலமாக அடித்தொதுக்கி எதையோ தேடத்தொடங்கியிருந்தாள். சற்று தூரத்தே சாய்ந்து கிடக்கும் பெரிய நீலநிற கசிப்பு பெரல் ஒன்றைக்கண்டு செடிகளை அடித்து விலக்கியபடி அவ்விடத்திற்கருகே சென்றாள்.

முன்னேற முன்னேற மருந்துவாடை பிணவாடையைப் போலாகியது. ஆரம்பத்திலிருந்தே அல்லிராணியிடமிருந்த பதட்டம் பெருக அவள் தீவிரமாய் தேடினாள். அவளது காலடிச் சப்தம் கேட்டு குவியலாய் மொய்த்துக் கொண்டிருந்த ஈக்கள் விலகியோடத் தொடங்கின. அருகில் சென்று பார்த்தவள் அப்படியே உடல் நடுங்க சிறிதுநேரம் பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தாள்.

03

ராமமூர்த்தியின் மரணம் கொலையென்பதாய் சந்தேகிக்கப்பட்டது.

ராமமூர்த்தியின் உடலின் மீது க்ரமொஸ்ஸொன் வாசனை வந்ததாலும் அப்பகுதியெங்குமாய் அந்த கிருமிநாசினி தெளிக்கப்பட்டோ அவனது மேனியெங்கும் ஊற்றப்பட்டோ இருந்தமையாலும் தோட்டத்தில் மருந்தடிக்கும் வேலைக்கு பொறுப்பாகவிருந்த வாப்பலம் சந்தேக நபராய் மாட்டிக் கொண்டிருந்தான்.

ராமமூர்த்தியைக் கட்டாயப்படுத்தி யாரோ க்ரமொஸ்ஸொன் மருந்தைப் பருக்கியிருப்பதாகவும் அதன் விஷத்தன்மையாலேயே அவன் இறந்ததாயும் ஊரார் பேசிக்கொண்டார்கள். உடல் முமுதும் அப்படியே கறுத்து எரிந்துபோனாற் போல அவன் கிடந்ததாய் கூறி கவலை கொண்டார்கள்.

அல்லிராணியிடமும் விசாரணை நடந்தது.

கிட்டத்தட்ட அவளை ஒரு கொலைகாரியாகவே தீர்மானித்து போலிஸ் அதிகாரியொருவன் அவளிடமிருந்து உண்மைகளை வரவழைக்க திமிறிக் கொண்டிருந்தான்.

சிங்கள மொழியின் கெட்ட வார்த்தைகளையும் அவன் விசாரணையின் போது பயன்படுத்தினான்.

மிகச்சிறு அளவில் தனக்கிருப்பதான கேட்டல் திறனையும் அவ்வதிகாரியின் உதட்டசைவையும் வைத்து அல்லிராணி பதிலளித்தாள்.

‘தமுசே எய் மாஹத்தியாவ டிவோஸ் கறே?’

விவாகரத்திற்கான உண்மையான காரணத்தை வெளியே சொல்ல முடிந்திருந்தால் எப்போதோ சொல்லியிருக்கலாமே. வழமை போலவே அவன் குடித்துவிட்டு அடித்ததாய் கூறினாள். அது மட்டுமே காரணமென்றாள்.

‘தோட்டத்தில் உள்ள முக்கால்வாசிப் பெண்களது பிரச்சினையிது. நீ மட்டும் எதற்கடி விவாகரத்து செய்தாய்?’

அல்லிராணி எவ்வளவு சொல்லியும் அவன் ஒத்துக்கொள்வதாய் இல்லை.

‘உனக்கும் வாப்பலத்திற்கும் என்ன தொடர்பு? அவனை எங்கே சந்திக்கிறாய்? வீட்டில் சத்தமாக ரேடியோ ஒலிக்கவைத்துவிட்டு உள்ளே என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய்?

அவன் ஏதோவெல்லாம் கேட்கத் தொடங்கியிருந்தான்.

‘இருவருமாய் சேர்ந்துதான் ராமமூர்த்தியை கொல்ல திட்டமிட்டீர்களோ?’

‘கியப்பங் பெல்லி… எத்த கியப்பங்’ என்று குரலை உயர்த்தி கையை சுவரில் பலமாகத் தட்டினான்.

அவளிடமிருந்த தைரியத்தை சூழ்நிலை கொஞ்சங்கொஞ்சமாக கரைத்துக் கொண்டிருந்தது.

விசாரணையில் அல்லிராணியிடமிருந்து உண்மை வரவில்லை எனத் தீர்மானித்தார்கள். அவளை போலிஸ் ஸ்டேசனில் வைத்து விசாரிக்க வேண்டுமென்பதாய் முடிவெடுத்து இரண்டு பெண்ணதிகாரிகள் வந்து அல்லிராணியை அழைத்துப் போனார்கள்.

இத்தனை காலமாய் ஊரில் திமிருடன் வலம் வந்த பெண்ணா இப்படி உடைந்து பதறுகிறாள் என்பதில் ஊராருக்கு பெரும் வியப்பு.

அவளை போலிஸ்காரர்கள் அடிப்பார்கள் என்றுதான் தோன்றியது. பாடலொலி இல்லாத அவளது வீடு வெறுமையடைந்து லயத்தையே சோர்வாக்கியிருந்தது. பூட்டப்பட்டிருந்த கதவுகளையே வெறித்தபடி அவளைப் பற்றி ஒவ்வொரு விதமாகப் பேசிக்கொண்டார்கள்.

04

ஒரு பெண் போலிஸ் அல்லிராணியை தனியாக விசாரிக்கத் தொடங்கியிருந்தாள். தனது விவாகரத்திற்கான காரணத்தை முன்னுக்குப்பின் முரணாக சற்றே மாற்றி சொல்லியமையால் அல்லிராணி மீதான சந்தேகம் வலுவாகியது.

அல்லிராணி அழுதும் பார்த்தாள். தன் நடத்தை கேள்விக்குள்ளாக்கப்படுவதை அவள் விரும்பவில்லை. வாப்பலத்துடன் தனக்கு எதுவிதமான உறவுமில்லையென எல்லா வகையிலும் சொல்லி இறுதியில் இன்னுமே ராமமூர்த்தி கட்டிய தாலியை தான் பாதுகாப்பதாய் வெளியே இழுத்துக் காட்டினாள்.

‘தாலியை பாதுகாக்கும் நீ புருசனை வேண்டாமென சொல்லியிருக்கிறாயென்றால் அதற்கு நிச்சயமாய் வேறேதும் காரணங்கள் இருக்கும். சொல்லு அதை சொல்லு’

அப்போது வேறிரு போலிஸ் அதிகாரிகள் உள்ளே நுழைந்து ‘என்ன கேஸ்?’ என்றார்கள்.

‘புருசனை கொன்றுவிட்டு நடிக்கிறாள்’ என்று அந்தப் பெண் போலிஸ் சொல்லிக்கொண்டே அல்லிராணியை முறைத்துப் பார்த்தாள்.

‘காரணம்?’

‘வேறென்ன…?’
அவர்கள் சத்தமாகச் சேர்ந்து சிரித்தார்கள். அல்லிராணிக்கு வார்த்தைகளே வரவில்லை. தொண்டையடைத்துப்போய் வறண்டிருந்தது. தண்ணீர் குடிக்க வேண்டும் போலவும். ஆனால் அவர்களிடம் கேட்கும் துணிச்சல் இருக்கவில்லை. அவர்கள் அல்லிராணியை கொலைகாரியாய் கருதியே பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

வாப்பலமும் விசாரணைக்கு அழைக்கப்பட்டிருந்தான். அவனுடன் தோட்டத்தில் மருந்தடிக்கும் வேலை செய்யக்கூடிய இன்னும் சிலரும் வந்திருந்தார்கள்.

முதன்முதலில் விசாரித்த அந்தப் போலிஸ் எல்லா ஆண்களுடனும் அல்லிராணியை இணைத்துப் பார்த்து ஒரு விபச்சாரியாகவே அவளை மாற்றிக் கொண்டிருந்தான். இன்னும் சிறிது நேரத்திற்கு இவர்களுக்கு பதிலளித்தால் தன் நடத்தையில் தனக்கே சந்தேகம் வந்துவிடுமாப் போலிருந்தது.

அல்லிராணி நொந்து போயிருந்தாள். அவளுடைய திமிர், வீராப்பு, நம்பிக்கை எல்லாமே காணாமல் போய்க்கொண்டிருந்தது. யாருமேயற்ற அநாதையைப் போலுணர்ந்தாள்.

திடீரென ‘உண்மையை சொல்லி விடுகிறேன்’ என்றாள். அவளது முகம் பயத்தாலும் பதட்டத்தாலும் விகாரமடைந்தாற் போலிருந்தது.

அவசரமாக அந்த அதிகாரி ‘ஏன் உனக்கு விவாகரத்து தேவைப்பட்டது?’ என்றார்.

அல்லிராணி எச்சில் விழுங்கியபடி தயங்கித் தயங்கிச் சொல்லத் தொடங்கினாள்.

‘ராமமூர்த்தி ஒரு குடிகாரனாய் இருந்தான். ஆரம்பத்தில் குடித்த அளவை விட நாளுக்கு நாள் அவன் குடித்த அளவும் அவனது மூர்க்கத்தனமும் அதிகரித்தவாறே சென்றது. சாதாரணமாக குடித்து சண்டையிட்டு சமாதானமாகும் ஒருவனாக அவன் இருக்கவில்லை. மிகவும் விசித்திரமாக நடந்துகொள்ள ஆரம்பித்திருந்தான்.’

அல்லிராணி சொல்வதை ஒரு போலிஸ் எழுதிக் கொண்டாள்.

‘ம்ம்… சொல்லு என்ன விசித்திரமாக நடந்து கொண்டான்.?’

‘எனக்கு ஆரம்பத்திலிருந்தே கசிப்பின் மணம் பிடிக்கவேயில்லை. கசிப்புடன் வரும் அவனையும் வெறுக்க ஆரம்பித்திருந்தேன். ஆனால் குடித்த பின்னர்தான் அவனுக்கு நான் அதிகமாக தேவையுடையவளாகியிருந்தேன். என்னுடன் பலவந்தமாக உறவு வைத்துக்கொள்ள ஆரம்பித்தான். மறுக்கும் போதெல்லாம் அடித்தான்.’

‘பிறகு’

அல்லிராணியின் குரல் இப்போது மெல்லிய நடுக்கம் கொண்டதாய் மாறியிருந்தது.

‘தொடர்ச்சியாக சிலதினங்களில் கசிப்பை வீட்டுக்கு கொண்டுவர ஆரம்பித்து உறவின் போது இடைக்கிடையே குடித்துக்கொண்டான். அவ்வாறு குடிக்கும்போது என்மீது சிதறிய துளிகளை வெறிகொண்டு நாவினால் வழித்தெடுத்துக் குடித்தான். அது அவனுக்கு புதுவித போதையை உருவாக்கியிருக்க வேண்டும். எனவே ஒரு பைத்தியத்தை போல் என்னவெல்லாமோ செய்து என்னை வதைக்கத் தொடங்கினான்.’

அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள்.

‘அவன் புதுவிதமான உறவுமுறைகளையும் கசிப்பின் சுவையினையும் கலந்து அனுபவிக்க பழகினான். அடுத்தகட்டமாக எனது ஆடைகளை பலவந்தமாக பிய்த்தெறிந்து வேண்டுமென்றே முகம் கழுத்து வயிறு என்றெல்லாம் ஒவ்வொரு அங்கமாக கசிப்பால் நனைத்து அதனை உறிஞ்சிக் குடித்தான்.’

எழுதிக்கொண்டிருந்தவள் அதிர்ச்சியுடன் எழுதுவதை நிறுத்திவிட்டு அல்லிராணியைப் பார்த்தாள்.
‘நான் அருவருப்பில் வெந்து தடுமாறுவேன். ஏற்கவும் முடியாமல் தடுக்கவும் திராணியில்லாமல் அவனாக போதை முற்றி என்னை விடுவிக்கும் வரை அசையாமல் மூர்ச்சித்துக் கிடப்பேன். அப்போதெல்லாம் அந்த மணத்தின் குமட்டலையும் அவன் மீதான வெறுப்யையும் அனுசரிப்பதைவிட இறப்பது மேல் என்று மட்டுமே எண்ணிக்கொள்வேன்’

அவர்கள் எதுவுமே பேசவில்லை. அல்லிராணியை மேலே பேசவிட்டார்கள்.

‘ஒருநாள் … அந்த நாளை என்னால் மறக்கவே முடியாது. கசிப்பை எனது வாயில் கட்டாயப்படுத்தி ஊற்றி என்னிலும் போதையிருக்க வேண்டுமென விரும்பியவனாய் இயங்கிக் கொண்டிருந்தான். அடுத்ததாய் எனது பிறப்புறுப்பில் கசிப்பை ஊற்றி அதனை குடிக்க எத்தனித்தான். நான் கத்தியலறினேன். என்னைமீறி அவனை எத்தித்தள்ள முயற்சித்தேன்’

சற்று இடைவெளிவிட்டு கண்களை தனது கையிலிருந்த துவாயால் துடைத்துக் கொண்டாள். அவ்விடம் நிசப்தமாகியிருந்து.

‘பக்கத்து வீட்டில் உள்ளவர்கள் சத்தம் கேட்டு வந்து கதவைத்தட்டி விசாரித்தபோது நான் அவனை உறவு வைத்துக்கொள்ள அழைத்துக் கத்திக் கொண்டிருப்பதாய் அவர்களிடம் பொய் சொன்னான். அவர்கள் காறி உழிழ்ந்துவிட்டு என்னை கெட்ட வார்த்தையால் ஏசியபடியே சென்றார்கள்.’

‘பிறகு’

‘இதிலிருந்து தப்பிக்க வழி தெரியாமல் யாரிடம் உதவி கேட்பதென தடுமாறி… எப்படியோ யோசித்து இறுதியில் ராதிகா டீச்சரின் உதவியுடன்தான் விவாகரத்து பெறவும் முயற்சித்தேன்.’

‘ராதிகா டீச்சர் யார்?’

‘எங்கள் தோட்டப் பாடசாலையின் அதிபர்’

அவர்கள் ராதிகா டீச்சரின் பெயரையும் குறித்துக் கொண்டார்கள்.

‘விவாகரத்து பெற்ற பின்னரும் அதிகாலையில், இரவுகளில் என்று அவன் உனது வீட்டை தட்டிக் கொண்டிருப்பானாமே அது உண்மையா?’

அவன் வரும்போதெல்லாம் அல்லது கதவை தட்டுவது பற்றி அறியும்போதெல்லாம் கோபமும் பயமும் சேர்ந்ததான உணர்வும் தனது தனிமையும் இறப்பின் நுனிவரை இழுத்து தன்னை அலைகழித்த அந்த உணர்வை அவளால் சொல்லிக்கொள்ள முடியாமலிருந்து.

அதனை நினைக்கும் போதே உடல் நடுங்குவது போலவும் சிலிர்த்தடங்குவது போலவும் அல்லிராணி பதட்டமடைந்திருந்தாள். முகம் வியர்த்திருந்தது.

அவர்கள் மீண்டும் கேட்டார்கள்.

‘அதிகாலையிலும் இரவுகளிலும் உன் வீட்டை தட்டிக் கொண்டிருப்பானாமே அது உண்மையா?’

அவள் ஆமாமென்பதாய் தலையாட்டினாள். அதனைத் தவிர்க்கவே தான் சத்தமாக ரேடியோவை ஒலிக்கவிட்டதாய் கூறினாள்.

அத்தனை நேரமும் அல்லிராணியை அவதானித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு மேலதிகாரி சட்டென தன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து அவ்விடத்திற்கு வந்தார்.

‘நவத்தன்ன… மெயாவ யவலாதாலா மங் கியன தே கரன்ன’ என்று கட்டளையிடுவதைப் போல சத்தமாகக் கூறி அவள் பேசிக்கொண்டிருப்பதை இடைநிறுத்தினார்.

‘ஊவ மரலா நெமெய்… புச்சலா தாண்ட திப்பே’ என்று மிகுந்த ஆத்திரத்துடன் அவர் சொல்லிக்கொள்வதை அல்லிராணியால் ஊகிக்க முடிந்தது.

அதுவரை எழுதிய வாக்குமூலத்தின் இறுதிப்பகுதியை காட்டி அல்லிராணியை கையொப்பமிடச் சொன்னார்கள். வாப்பலத்திடம் வாக்குமூலம் பெற்ற பின்னர் அல்லிராணியை அனுப்பலாம் எனப் பேசிக்கொண்டார்கள்.
அல்லிராணி குடிப்பதற்கு தண்ணீர் கேட்டாள். போலிஸ் ஸ்டேசனுக்கு வெளியே ஓரமாய் தெரிந்த குழாயைக் காட்டினார்கள். அவள் குழாயைத் திறந்து கைகளால் ஏந்தியபடி நீரருந்தினாள். முகத்தை தேய்த்துக் கழுவி துவாயால் துடைத்துக்கொண்டு மீண்டும் வந்து அதே இடத்திலேயே அமர்ந்தாள்.

வாப்பலத்திடம் விசாரணை தொடங்கியிருந்தது. அவன் சோர்ந்து போயிருந்தான்.

‘அன்றைய தினம் நீதான் க்ரமொஸ்ஸொன் கிருமிநாசினியை தோட்டத்திலிருந்து பெற்று மற்றைய தொழிலாளர்களுக்கு விநியோகித்திருக்கிறாய். மிகுதியை நீ ஒப்படைக்கவில்லையென தோட்ட நிர்வாகிகள் கூறுவதிலிருந்து உன்மீதான சந்தேகமே அதிகமாக இருக்கிறது. சொல். ஏன் அவனை கொலை செய்தாய்?’

வாப்பலத்திற்கு சிங்களம் தெரியவில்லை. அவன் தமிழிலேயே பதிலளித்தான். கேள்விகளையும் பதில்களையும் தமிழிலிலும் சிங்களத்திலுமாய் மொழிபெயர்க்க இருமொழிகளிலும் தனக்குப் பரிச்சயம் உண்டென காட்டிக்கொண்ட ஒரு போலீஸ் ஓரளவு அர்த்தம்பட மொழிப்பெயர்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

‘அன்னிக்கு மிச்சப்பட்ட மருந்து கேன் காணாம போயிருச்சுங்க. அத அன்னைக்கே கங்காணிகிட்ட சொல்லிட்டேனுங்க’ என்றான்.

‘உன்னுடன் அன்று வேறு யார் யாரெல்லாம் வேலை செய்தார்கள்?’

வாப்பலம் நன்கு யோசித்து அனறைய தினத்தை நினைவிற்கு கொண்டு வந்தான்.

அன்றைய தினம் பக்கத்து மலையில் வேலை செய்த அல்லிராணி சம்பந்தமே இல்லாமல் அந்தப் பாதையில் நடந்து சென்றதை ஞாபகப்படுத்த முடிந்தது. ஆனால் அதனைச் சொல்ல அவனுக்கு விருப்பமிருக்கவில்லை. அவள் வேறு காரணத்திற்காகவும் வந்திருக்க முடியுமெனத் தோன்றியதுடன் அவளைப் பார்க்கவும் மிகப் பரிதாபமாகத் தெரிந்தாள்.

அதனைத் தவிர்த்துவிட்டு அவன் யோசித்தான்.

குறிப்பிட்ட அத்தினத்தன்று வேலையிலிருந்த ஆண்களின் பெயர்களையெல்லாம் வரிசையாகச் சொன்னான்.

தொடர்ச்சியாக வந்திருந்த வேறு சிலரிடமும் விசாரணைகள் நடந்தன. சிறிது நேரத்திற்குள் அவர்கள் அனைவரையும் போகும்படி சொன்னார்கள்.

அல்லிராணி மௌனமாக அவ்விடத்திலிருந்து எழுந்தாள். தன்னை விடுவித்து அனுப்பிவிடும்படி சொன்ன அதிகாரியை ஒரு தடவை நிமிர்ந்துப் பார்த்துக் கொண்டாள்.

எப்போதோ இறந்து போயிருந்த தன் தந்தையின் சாயல் அவரது முகத்தில் தென்படுகிறதாவென யோசித்தவாறே அங்கிருந்து வெளியேறினாள்.
………………………

‘தமுசே எய் மாஹத்தியாவ டிவோஸ் கறே?’ – நீ ஏன் உன் கணவனை விவாகரத்துச் செய்தாய்?
‘கியப்பங் பெல்லி… எத்த கியப்பங்’ – சொல்லு நாயே … உண்மையை சொல்லு
‘நவத்தன்ன… மெயாவ யவலாதாலா மங் கியன தே கரன்ன’ – நிறுத்துங்கள். இவளை அனுப்பிவிட்டு நான் சொல்வதை செய்யுங்கள்
‘ஊவ மரலா நெமெய்… புச்சலா தாண்ட திப்பே’ – அவனை கொன்றல்ல… எரித்துப் போட்டிருக்க வேண்டும்.

***

பிரமிளா பிரதீபன்

இலங்கையில் உள்ள வத்தளையைச் சேர்ந்தவர். தற்பொழுது ஆங்கில ஆசிரியராகப் பணிபுரிந்து வருகிறார்.
தொடர்புக்கு: [email protected]

தடம் பார்த்து நின்றேன்

0

மணி எம் கே மணி

நமக்கு காஸ்டிங் டைரக்டர் பழக்கம் எல்லாம் இன்னும் வந்து படியவில்லை. அலுவலகத்தில் ஆர்டிஸ்டுகளை அழைக்கிற விஷயத்தில் யார் வேண்டுமானாலும் போன் போடுவார்கள். நல்லவேளையாக மிதுன் குமாரின் புகைப்படம் என்னுடைய கண்ணில் பட்டு, நான்தான் அவரிடம் பேசினேன். நான்கு வரி உள்ள வசனத்தை வெகுநேரம் பார்த்துக்கொண்டு நின்றிருந்தார். சொல்லச்சொல்லி கேட்டபோது அவரின் குரலில் அவ்வளவு தடிமனை எதிர்பார்க்கவில்லை. அது அவ்வளவு ஆழம் போயிற்று. நான் பிரம்மிக்கிறேன் என்று கண்டுகொண்டதும் ஒருவகையாக எனக்குள் ஒண்டிக் கொண்டார் என்று சொல்லலாம்.

அவருக்குத் தெரியும். யாரையாவது கெட்டியாகப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும். இல்லையென்றால் எங்கிருந்தாவது ஒருவன் தோன்றி வந்து காரியத்தைக் கெடுப்பான். சினிமா இல்லையா சினிமா?

சென்னையில் இருந்து இங்கே வந்த அன்று நாலுமணி வாக்கில் மழை. படபிடிப்பு நின்றது. இயக்குனர் உட்பட குழுவினர் மொத்தமும் மைதானத்தில் இருந்து கல்லூரிக்குள் ஓடினோம். குன்றின் மீதிருந்து மழையைப் பார்ப்பது ஜிலுஜிலுப்பாக இருந்தது. சிகரெட் கையிருப்பில்லை. டைரக்ஷன் டிப்பார்ட்மெண்டை சேர்ந்த ஒருத்தனையும் காணோம். மழை நனைத்து விடாத கூரைகளுக்கு கீழே நகர்ந்து முன்னேறி அவர்களைத் தேடியவாறு கல்லூரியின் பக்கவாட்டுப் பகுதிக்கு வந்தபோது அங்கே மிதுன் புகைத்துக் கொண்டு நின்றார். என்னைப் பார்த்ததும் மறைக்க முயன்றார். நான் ஒன்றைக் கேட்டதும் சற்றே வெட்கப்பட்டுக் கொண்டு ஒன்றை நீட்டினார். பற்ற வைத்துக் கொடுத்தார்.

மழை சீறியது. உடம்பின் பல பகுதிகளும் நனையத்தான் செய்தன. ஆனால் புகை நெஞ்சுக்கு தங்கும் கணங்கள் சரியான சிக்சாக். இருவரும் உற்சாகத்துடன் சிரித்துக் கொண்டோம்.

மழை விட்ட பிறகு நான்கு ஷாட்டுகள் எடுக்க முடிந்தது.

அதில் மிதுனுக்கு இருந்தது சில துண்டுகள் தான்.

நாளைய படபிடிப்பு சம்மந்தப்பட்ட ஆலோசனைகள் முடிந்ததும் நான் தண்ணியடிக்கப் புறப்பட்டேன். எப்போதாவது அமருதல் இருந்தாலும், பையன்களுடன் உட்காருவது உசிதமல்ல. கல்யாண் ஒரு பெக்கு போட்டதும் எனது மாரைப் பார்க்க ஆரம்பித்து விடுவான். அதை எல்லோரும் செய்வதில்லை என்றாலும், அவர்கள் சுதந்திரமாக வளைய வராமல், எனக்காக அமுக்குவார்கள். நான் உங்களுடைய கழுதைக் கதைகளைப் பொருட்படுத்த மாட்டேன், ஐ டோன்ட் கேர் என்று எவ்வளவு சொன்னாலும் அவர்களுக்கு முகம் தெளியாது. மேலும் ஏதாவது ஏடாகூடம் நடந்து விடுமோ என்கிற பிரமை இருந்தவாறிருப்பதை நான் விரும்பவில்லை. அப்புறம் கேரளாவில் நுழையும் போதே நான் ஷீயிடம் சொல்லி விட்டேன். அவள் என் தோழி. முடிந்தவரை தினமும் சியர்ஸ் பண்ணிக் கொள்வதாக பேச்சு. குன்று இறங்கும்போது, எதிரே வந்த மிதுனைப் பார்த்ததும் ஒரு ஐடியா. தனியாகப் போக வேண்டாமே?

“மிதுன், சரக்கு அடிப்பீங்களா?”

“வீட்ல இருக்கும்போது அடிக்க முடியாது. பெரிய பொண்ணு திட்டும். இப்டி வெளியூருக்கு வந்தா லைட்டா போடுவேன்.”

“போட்டீங்களா?”

“மேனேஜர் இன்னும் பேட்டா குடுக்கல!”

ஷீ சொன்ன பார் வடகரை என்கிற ஜங்கஷனில் இருந்தது. அதாவது பெண்கள் வந்து அமர்ந்துகொள்ளக் கூடிய அந்தஸ்து அதற்கு உண்டு. ஆரம்ப அறிமுகங்களுக்குப் பின்னர் மிதுனை நல்ல நடிகர் என்பதாக ஷீயிடம் சொன்னது அவருக்கு மிகவும் பிடித்தது. இல்லையென்பது போல தோள்களைக் குலுக்கினார். பெண்களை அவ்வளவாக ஏறிட்டுப் பார்க்கிற ஆர்வம் அவரிடமில்லை என்பதை கவனித்தேன். ஒரு குடும்பஸ்தன் அப்படி இருக்க வேண்டி வருவதால் பல ஆண் தன்மைகளை இழக்கிறான் என்பது எனக்குத் தெரியும். உதாரணம், என் அப்பாவே தான். அவருக்கே கேட்காமல் அவ்வளவு கண்ணியமாக பேசுவார். “சத்தமா பேசுங்கப்பா”. ஒரு புன்னகை, அவ்வளவு தான். ஒருவேளை நானே கூட மிதுனிடம் ஒட்டிக்கொண்டது இந்த அப்பா டிசைன் அவரிடம் கரை தொடுவதாலா?

திரும்பி வரும்போது டாக்சியில் நாள் ஆட்டம் இங்கே பாடிக்கொண்டு வந்ததை அசட்டுச் சிரிப்புடன் சகித்துக்கொண்ட வந்தார்.

அவர் தன்னைச் செய்து காட்டிய அந்த நாள் வந்தது.

கோபமும் சமூக அக்கறையும் உள்ள ஒரு பெரு நெருப்பு உதயா. அவன் ஒரு பெண்ணைப் பார்த்து அவளைக் காதலித்து, ஒரு பாட்டெல்லாம் முடிந்த பிறகு அவன் கொள்ள வேண்டிய அந்தச் சமூக அக்கறை தொடங்கும். அவன் பல்வேறு அநீதியாளர்களைக் கண்டடைந்து அவர்களுக்கு நீதி புகட்டத் தலைப்படுகையில் தான் மிதுனைச் சந்திக்கிறார். மன்னிக்க வேண்டும், அந்தக் கதாபாத்திரத்தின் பெயர் வேலுசாமி. அநீதியாளர்களின் பேராசையில் விற்கப்பட்ட மருந்தைச் சாப்பிட்டு வேல்சாமியின் குழந்தை இறந்துவிட்டிருக்கிறது. அதைக் கண்ணீர் உகுத்து கதறியவாறு அவர் உதயாவிடம் சொல்ல வேண்டும். அதற்கு அப்புறம் உதயா ஆவேசம் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. இயக்குனர் அதை முடிந்தவரை ஒரு விறைப்பில் இருந்து விளக்கி முடித்தார். வேலுசாமி கண்களில் கிளிசரின் போடும்படி கல்யாண் உத்தரவும் போட்டாயிற்று.

மிதுன் இயக்குனரிடம் விவரித்துச் சொல்ல முடியாத பணிவுடன் ஒரு விஷயம் என்றார்.

இயக்குனர் சரியென்று தலையசைத்தார்.

‘டையலாக் நல்லா தெரியும் சார்!’

“சரி?”

“சொல்லிகிட்டே வரேன். அழ வேண்டி வருதுல்ல, அங்க அழுதுடறேன்!”

இயக்குனர் பார்க்கிறார்.

“கிளிசரின் எல்லாம் போட வேணா!”

“ஓ, கமலகாசன் மாதிரியா?”

இயக்குனர் சொன்னது ஜோக் போல பட்டதால் கொஞ்சம் பேர் சிரித்தார்கள்.

சம்பிரதாயங்கள் நடந்து கொண்டிருக்கும்போது மிதுன் வழக்கம் போல சிந்தனை வசப்பட்டு தான் நின்று கொண்டிருந்தார். பின்னர் அவர் தனது குழந்தையைப் பற்றி சொன்னார். அன்றாடம் அது கள்ளம் கபடமில்லாமல் சுற்றி வந்து விளையாடும் அழகைப் பார்த்திருப்பதில் தான்னுடைய கவலைகள் பஞ்சாக பறப்பதைச் சொன்னார்.

கடுமையான அமைதி நிலவியது.

நான் அவருடைய கண்களைத்தான் பார்த்துக்கொண்டு நின்றிருந்தேன். அதில் ஒரு துளி கண்ணீர் இல்லை. பதட்டமாக இருந்தது.

மருந்து கொடுத்து அக்குழந்தையைத் தூங்கவைக்கும் போது தோன்றின நிம்மதியைச் சொன்னார். சிறிது நேரத்தில் ஒரு சந்தேகம் தோன்றி, தட்டிப் பார்த்தபோது அது செத்து விட்டதையும் சொன்னார்.

அவர் இப்போது மெளனமாக நின்றபோது எனக்கு ஒரு நடுக்கமேற்பட்டது.
ஒருநாள் ஒழைக்கலேன்னா எங்களுக்கு சோறு கெடையாது. இந்த ஒலகத்தில் நாங்கள் கண்கொண்டு பார்க்கிற எந்த சுகங்களும் கிடையாது. வேறு என்ன எங்களுக்கு இருந்தது? பொக்கிஷம் போல வைத்துப் பார்த்த குழந்தையை சிதைத்துப் போட்டு விட்டார்களே, எங்களுக்கு உயிர் பிழைத்துப் போகவும் உரிமையில்லையா?

நான் மறைவாகச் சென்று அழுதேன். நான் அவ்வளவு உணர்ச்சி வசப்பட்டதற்கு அவைகள் நான் எழுதிக் கொடுத்த வசனம் என்பதாலும் இருக்கலாம். இல்லை, அப்படியில்லை. நான் அங்கே அசலான ஒரு தகப்பனையல்லவா பார்த்தேன்? என் அப்பாவே கூட அழுதது மாதிரி தான் இருந்தது. அன்று ஷீ வரவில்லை என்ற போதும் நாங்கள் போனோம்.

நான் நிறையக் குடித்தது பார்த்து அவரும் செமத்தியாக போட்டார். ஓசியில் கிடைக்கும்போது அதிகமாகக் குடிப்பதுண்டு என்கிற ரகசியத்தையும் சொன்னார். நான் வேண்டுமா வேண்டாமா என்று அலைபாய்ந்து அவருடைய குடும்பம் பற்றி கேட்டபோது பல கஷ்டங்களைச் சொன்னார். அவைகளைக் கடந்தது பற்றியும் சொன்னார்.

உருப்படியான ஒரு வேலையை, தொழிலைச் செய்யாமல் சினிமா பின்னால் சுற்றுகிற புருஷனுடன் அவரது மனைவி சண்டை போட்டுக் கொண்டே இருந்திருக்கிறாள். ஆனால் அது ஒருநாள் நின்று விட்டிருக்கிறது. அதற்குப் பிறகு அவருடைய மனைவி அவரைக் காயப்படுத்துவதில்லை. என்னென்னவோ வேலை செய்து குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுகிறாள் என்றார். சினிமாவைப் பொறுத்துக் கொள்ள ஆரம்பித்து விட்டாள். நானுமே கிடைக்கிற பணத்தை ஒரு காசு எடுக்காமல் அவளிடம் கொடுத்து விடுவேன் என்றார்.

அன்றைய நாள், அது ஒரு திங்கள் கிழமை. யாரோ ஒரு பெண்மணி வட்டிக்குத் தருவதாக சொல்லியிருந்த பணத்தை வாங்குவதற்கு அவருடைய மனைவி செங்கல்பட்டு போயிருக்கிறாள். என்ன சொல்லுவது? அது நடக்கவில்லை. பணம் இல்லாமல் திரும்பிப் போகவே முடியாது. அவ்வளவு அவமானம். இடிந்து போனவளாக ஒரு பாலத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டு மிதுனுக்கு போன் செய்திருக்கிறாள். எப்போதோ படப்பிடிப்பு முடிந்து விட்ட ஒரு படத்தின் பாக்கியை கிடைக்குமா என்று பார்க்க ஒரு கம்பனியின் வாயிலில் காத்திருந்த மிதுன் தனது நிலையைச் சொல்லும்போது அவளுக்கு எதுவும் கேட்கவில்லை. அழுதுகொண்டே சினிமாவிற்கு சாபம் கொடுக்க ஆரம்பித்தாள். போகப்போக ஆவேசம் கூடி அது வெறியாக மாறியது.

நான் சாகத்தான் வேண்டும் என்றார் அவர். நீ எதற்கு சாகாமல் இருக்கிறாய் என்றாள் அவள். அவர் தன்னையறியாமல் விதும்பி விட, நீ சாக வேண்டாம், நான் பாலத்தில் தான் உட்கார்ந்திருக்கிறேன், குதித்து விடுகிறேன் என்று செல்லை அணைத்து விட்டிருக்கிறாள். மிதுன் மூர்ச்சையடைந்து விட்டார். மயக்கம் தெளிவிக்கப்பட்டவுடன் அவருடைய பகுதியில் புழங்கிய ஒரு எஜெண்டைப் பார்த்து அட்வான்ஸ் வாங்கிக் கொண்டு வீட்டிற்கு செல்ல, அங்கே குழந்தைகளை அணைத்துக் கொண்டு தூங்கியவாறு இருந்திருக்கிறாள் மனைவி. பணத்தை வீசிவிட்டு அந்த ஆஸ்பிட்டலுக்கு சென்று அட்மிட் ஆகியிருக்கிறார்.

சில நிமிடங்கள் என்னையறியாமல் கிட்னி விற்ற ஆபரேஷன் தடத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

அந்தப் படம் முடிந்த பிறகு நான் எனது திரைக்கதையை எழுத ஆரம்பித்தேன். பெரிய புரட்சி எல்லாம் செய்ய முடியாது என்ற போதிலும் நியாயமான ஒரு பெண் தரப்பு கதை அது. எனக்கு உதவி செய்வதாக வந்த கல்யாண் அவ்வப்போது முத்தம் கேட்பதும், சத்தம் போடுவதும், மாரை வெறிப்பதும் செய்வான். மிதுனின் மனைவி பையன்கள் இருக்கிற பகுதியில் தண்ணீர் எடுத்துக் கொடுப்பாள் என்றும், மலிவான ஒரு தொகையைக் கொடுத்து விட்டு பையன்கள் என்னென்ன செய்திருக்கிறார்கள் தெரியுமா என்றும் அவன் ஒருமுறை கேட்டிருக்கிறான்.

நான் அதைக் கேட்க விரும்பவில்லை. இறுதியாக எனக்கு அவனைக் காதலிக்க முடியாது என்று பட்டது. சொன்னதும் கோபித்துக் கொண்டு ஓடிவிட்டான். என் கதையைக் கேட்டு பலரும் தலை சொறிந்தாலும், இறுதியில் ஒரு கம்பனி ஓகே என்பதாக தலையை ஆட்டியது. உங்களுக்கு நான் சொல்ல வருவது என்ன என்று புரிகிறது அல்லவா? ஆமாம், நான் என்னுடைய மிதுனைத் தேடி அடைந்தேன்.

மிதுனுடைய மனைவி இஞ்சி டீ கொடுத்தாள்.

ஒரு சத்துணவு பள்ளியில் இருந்து அரசு சம்பளம் வாங்குவதாகச் சந்தோஷப்பட்டாள்.

கதை சொன்னேன்.

“செம்ம கதம்மா. நீ எல்லாம் தான் இத செய்ய முடியும். ஆமா, அந்த கமிஷனர் வேஷத்துல யார் நடிக்கப் போறா? அமிதாப் பக்சனா? “

“அதுக்கு நான் மும்பைக்கு இல்லப் போவணும்? எதுக்கு இங்க வந்தேன்?”

அவர் பெரிய அதிர்ச்சி எல்லாம் கொள்ளவில்லை. நான் ஏதாவது செய்வேன் என்று எதிர்பார்த்தே இருந்தாராம். படப்பிடிப்பு முடிந்து படம் வெளியானதும் உத்தேசப்படியே அவர் மீது வெளிச்சம் விழுந்தது. ஒன்றின் மீது ஒருவேளை யாராவது தடுக்கி விழுந்தாலும் கூட, அதைப் பின்தொடர்ந்து மொத்த ஜனமும் சென்று விழுவதாயிற்றே இண்டஸ்டரி மரபு. சினிமா அல்லவா சினிமா? மிதுன் தனது பெயரை மாற்றிக்கொண்டு விட்டார். தமிழ் நட்சத்திரமோ, தென்னிந்திய நட்சத்திரமோ என்று பகுத்து சொல்லுவதும் இனிமேல் முடியாது. இந்திய நட்சத்திரமாகத் தெளிந்து கொண்டு வருகிறார்.

நீங்கள் அவரைக் கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்.


மணி எம் கே மணி இதுவரை இவரது மூன்று சிறுகதைத் தொகுப்புகள், ஐந்து கட்டுரைத் தொகுப்புகள் உள்ளிட்ட நூல்கள் வெளியாகியுள்ளன. அண்மையில் வெளியான சிறுகதைத் தொகுப்பு “டிவைன் ஹார்ட் டிஸ்கோ ஹோட்டல்” மின்னஞ்சல்: [email protected]


சிப்பி

0

சுஷில் குமார்

லாராவின் இசைப் புத்தகத்தில் கடைசிப் பக்கத்தில் இந்தப் பாடல் இருந்தது. மொழிபெயர்க்கப்பட்டதாகத்தான் இருக்கும்.

‘பார்வையற்ற அடியாழத்தில்
உறைந்திருந்தேன் நான்
முதல் முறை நீ வந்து
என் கதவைத் தட்டியபோது
சிறு குழந்தையாய் இருந்தேன்.
இரண்டாம் முறை தட்டியபோது
பயத்தில் என் கதவுகளை
இறுக்கமாக மூடியிருந்தேன்.
என் சுவர்களின் விரிசல்
படர்ந்து வர
நீண்ட இருளில்
சோர்ந்திருந்த ஒரு நாளில்
ஒரு புள்ளியாய் தெரிந்த
வெளிச்சத்தை உற்றுப் பார்க்க
என் கதவுகளை
லேசாகத் திறந்தேன்.
துரும்பென என் கண்களுக்குள்
விழுந்துவிட்டாய்.
உன்னைப் புறந்தள்ள முடியாமல்
என் நீர்மையில் உன்னைப்
பொதிந்து வைத்தேன்.
அந்த நீண்ட கர்ப்ப காலம் முடிந்து
நீ என்னைப் பிரிந்து விடுவாய்
என நான் அஞ்சியிருந்த நாளில்
என் மொத்த உலகையும் ஒளியாக்கி
பின் என்னை இருளில் விட்டு
விலகிச் சென்றாய்.
நான் என்ன
வெறும் சிப்பியா?”

“இன்று ஒரு மறக்க முடியாத நாள், என்னோடு ஒரு இடத்திற்கு வருவாயா கெவின்?” என்று லாரா அழைத்தபோது நான் உள்ளுக்குள் உறுதியே செய்து விட்டேன். அந்த நாள் வந்து விட்டது என்று.

நகரத்திற்கு வெளியே அடர் காட்டுப்பகுதியின் துவக்கமாக நின்ற சூரியகாந்தி மலைக்கு அழைத்துச் சென்றாள். உச்சியிலிருந்த சூரியகாந்திப் பூக்கள் நிறைந்த தோட்டத்தின் நடுவேயிருந்த ஒரு மேடை போன்ற பீடத்தில் ஒரு கற்தூண் நடப்பட்டிருந்தது. அங்கு வந்து மஞ்சள் பூக்களைத் தூவி வழிபட்டால் நினைப்பது நிறைவேறும் என்பது நம்பிக்கை என்று சொன்னாள். எனக்கு அடக்க முடியாத மகிழ்ச்சி.

தோட்டத்திலிருந்து வெளிவந்ததும், “நன்றாகப் பசிக்கிறது. கிளப்பிற்குப் போகலாமா கெவின்? ஒரு ஷாடனை ஒயினும் கொஞ்சம் ஸீ ஃபுட்டும் சாப்பிடலாம், என்ன?” என்றாள் லாரா. என்ன நினைத்துப் பூக்களைத் தூவினாள் என்பதை இன்னும் அவள் சொல்வதாயில்லை. சரி, நீண்டு செல்லும் இந்த மௌனமும் ஒரு அழகுதான். முழங்கால் வரையிலான கருப்பு நிற கவுன், தோள்களை எப்போதும் சுற்றியிருக்கும் மெல்லிய வலை போன்ற சால்வை, வழக்கத்திற்கு மாறாக சிவப்பற்ற வெறும் உதடுகள், அலட்டிக் கொள்ளாத முத்துத் தோடுகள், கழுத்தில் வழக்கம் போல ஒற்றை வெண்ணிறச் சிப்பி மாலை, லென்சுகளிலிருந்து விடுபட்ட உணர்ச்சி பொங்கிய கண்கள். கூடுதலாக அன்று ஒரு கருப்புத் துணியால் தலையைச் சுற்றி முக்காடிட்டிருந்தாள்.

“நீண்ட நாட்களாக மனதில் வைத்து தயங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு விசயம் கெவின். இன்று அந்தக் கற்தூணின் முன் நின்று வேண்டிய போது ஒரு முடிவு தெளிவாகி வந்தது.” கார் சன்னலின் வழியே பாதி முகத்தை வெளிக்காற்றிக்கு நீட்டியபடி கூறினாள். சாய்ந்த சூரியக் கதிர்களின் ஊடே முக்காட்டை மீறிக்கொண்டு இருபுறமும் பீரிட்டெழுந்த வண்ணமேற்றப்பட்ட முடிக்கற்றைகள் இசைக்கேற்ப நடனமாடின. அடிக்கடி அவற்றை இழுத்து கழுத்தோடு சேர்த்து நீவி விட்டவாறு திரும்பி என்னைப் பார்ப்பதும் பின் வெளியே பார்ப்பதுமாக இருந்தாள்.

தலையாட்டியபடி என்னவெனக் கேட்டு நீண்டு இழுத்த புகையை வெளிவிட்டேன்.

“பெரிய விசயமெல்லாம் இல்லை. ரோக்காவையும் சாப்பிட வரச்சொல்லியிருக்கிறேன்,” என்று என் முகத்தை கூர்ந்து பார்த்து சிரித்தாள்.

சட்டென வாய்விட்டுச் சிரித்து விட்டேன். “என்ன? அந்தக் கோமாளியையா? நீ எதற்கு? ஏய், அவனைப் பிடித்திருக்கிறது என்று மட்டும் சொல்லிவிடாதே. இப்போதே காரிலிருந்து குதித்து விடுவேன். ஹாஹாஹா.. ரோக்கா, கோமாளிப் பயல்.. அவனும் அவனுடைய மூஞ்சியும். ஒரு மோசமான ஹேங்க் ஓவரின் வாந்தி மாதிரி… அவனெல்லாம் ஒரு ஆளென்று சாப்பிட அழைத்திருக்கிறாயா?”
லாராவின் முகம் சட்டென இருண்டு போன மாதிரியிருந்தது. ஒருசில நொடிகளில் மீண்டும் புன்னகைத்தபடி, “சரி சரி, சிரிப்பில் என்னவெல்லாமோ உணர்ச்சிகளைக் கொட்டிக் கொண்டிருக்கிறாய் மிஸ்டர். ஆனாலும், இவ்வளவு ஆகாதுதான். அவன் வரட்டும். உன்னை மிரள வைக்கப் போகிறான் பார்,” என்றாள்.

ஒன்றும் சொல்லாவிட்டாலும் நான் நினைப்பதை அல்லது நினைக்கப் போவதை எப்படித்தான் இவள் கண்டுபிடிக்கிறாளோ என்று நினைத்தவாறு காரை வேண்டுமென்றே இடவலமாக வளைத்து வேகம் கூட்டி அவள் சொன்னதைக் கண்டுகொள்ளாததைப் போல மீண்டும் சத்தமாகச் சிரித்தேன். அவள் என் பக்கமாகச் சாய்ந்து விடாதபடி சன்னலை இறுக்கப் பிடித்தபடி நான் சிரித்ததைப் போலச் சிரித்தாள். பின் மீண்டும் வெளிக்காற்றோடு பேச ஆரம்பித்து விட்டாள். அடுத்த ஒன்றிரண்டு வேகத்தடைகளில் வேண்டுமென்றே காரைப் பறக்க விட்டேன்.

என் கைகள் பரபரத்தபடி தாறுமாறாக இயங்க, ஒவ்வொரு தவறான வளைப்பிற்கும் என்னைப் பார்த்து கிண்டலாகச் சிரித்தாள். ரோக்கோவின் முகம் வேறு மீண்டும் மீண்டும் என்முன் வந்து எரிச்சலைக் கூட்டிக் கொண்டிருந்தது. எங்கள் பல்பொருள் அங்காடியில் தான் அவனும் வேலை செய்கிறான். சரக்கு ஏற்றி இறக்கும் வேலை. அழுக்குப் பிடித்த பிசுபிசுப்பான அந்தச் சீருடையில் எப்படித்தான் முழு நாளும் இருக்கிறானோ? கற்றை கற்றையாக முகம் மறைக்கும் முடியும், சுருண்ட தாடியுமாக. அவனையெல்லாம் சரக்குக் கிடங்கைத் தாண்டி வெளியே வந்துவிடாமல் வைத்திருப்பது வியாபாரத்திற்கு நல்லது. மொத்த நிறுவனத்திலும் ஒருவர் கூட அவனுடன் நெருங்கிப் பேசி நான் பார்த்ததில்லை. மீன் வெட்டும் பகுதியில் நிற்கும் அந்த அசிங்கமான நீண்ட மூக்கைக் கொண்ட பெண்ணைத் தவிர. அவன் அவளுடன் உட்கார்ந்து சாப்பிடுவதை ஒருசில முறை பார்த்திருக்கிறேன். மற்றபடி, என்னிடமெல்லாம் அவன் வந்து நிற்கவே முடியாது. தேவையும் இல்லைதான். ஆனால், லாரா எதற்கு அவனைச் சாப்பிட அழைத்திருக்கிறாள்? அவனும், அவனது கஞ்சா வாடையும். மாலையும் இரவும் முழு கஞ்சா போதையில்தான் இருப்பானாம். அருகே சென்றாலே குமட்டிக் கொண்டு வருமளவு வாடை அவனுடலில் தங்கிவிட்டதாம். மற்றபடி அவனைப் பற்றி யாருக்கும் ஒன்றும் தெரிந்த மாதிரியில்லை. ஏதோ கடற்கரைப் பகுதியில் சட்டவிரோதமான குடியிருப்புப் பகுதியில் இருக்கிறான். சரி, இந்த மாதிரி ஆட்கள் இருந்தால்தானே பல வேலைகள் நடக்கும். சீ.. என்ன கருமம் இது? நான் ஏன் அவனைப் பற்றி இப்படி யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்? என்னைப் புலம்ப வைத்துவிட்டு அவள் இசையை ரசிக்கிறாளாம்.

அப்படித் திட்டமிட்டு ஒரு விருந்திற்குச் செல்ல வேண்டுமென்றால் என்னிடம் ஏன் முன்னமே சொல்லவில்லை இவள்? அதுவும் மறக்க முடியாத நாள் என்று சொல்லிவிட்டு அவனை வரச்சொல்லியிருக்கிறாளே!

வண்டி சூரியகாந்தி மலைத் தொடரின் கொண்டை ஊசி வளைவுகளில் பெருமூச்சிட்டபடி இறங்கி சமவெளிப் பகுதியில் நுழைந்தபோது அவள் வாயைத் திறந்து வைத்தபடி உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள். நேராக மாஹோ கடற்கரைச் சாலையைப் பிடித்து எங்கள் வழக்கமான மகாகனி விடுதியின் முன் வண்டியை நிறுத்தினேன். இமைகளைக் கசக்கியவாறு நெட்டி முறித்து அவள் கண் திறந்த போது கடல் நீலத்திற்குள் சூரியன் மூழ்கிக் கொண்டிருந்தது.

“ஒட்டு மொத்தக் கடலுமே ஒரு சிப்பி தான் இல்லையா கெவின்? இந்த ஒட்டு மொத்த வெளியும் கூட!” என்றவாறு எனைப் பார்த்து புன்னகைத்தாள்.

கருக்கல் பொழுதின் ஊளையிடும் காற்றும் விடுதியின் உள்ளிருந்து வந்த மெல்லிய இசையும் என் படபடப்பை மாற்ற, அவள் கைகளைப் பிடித்து இறங்கி வருமாறு அழைத்தேன். சிரித்தபடி அலட்டிக்கொண்டு இறங்கி நின்று சுற்றுமுற்றும் ஒரு பார்வையை விட்டு என்னை முன் செல்லுமாறு சைகை செய்தாள்.

“இன்றைய மொத்தச் செலவும் என்னுடைய கணக்கில். இன்றாவது என்னை செலவு செய்ய விடு,” என்றாள்.

அரங்கின் மையத்தில் மெழுகுவர்த்திகளின் வெளிச்சத்தில் ஆங்காங்கே அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த உயர் ரக மது வகைகள். அவற்றைச் சுற்றியிருந்த நீள்வட்ட மேசையின் மீது சாய்ந்திருந்து பேசியும், முத்தமிட்டுக் கொண்டிருக்கும் ஜோடிகள். ஓர் ஓரமாக இருந்த பழைய படகு போன்ற மேடையின் மீதிருந்து வந்த அசர்பெய்ஜான் டிரம் இசை. அதற்கேற்ப ஆங்காங்கே ஆடிக்கொண்டிருந்த இளம் பெண்கள். கவிந்து கொண்டிருந்த இருளை வெட்டிப் போவது போன்ற சுழலும் ஒளிக் கற்றைகள். அன்று அந்த விடுதிக்கே ஏதோ சிறப்பான நாள் போலிருந்தது.

கடற்காற்று உள்வரும் வகையில் இருந்த ஓர் ஓரத்து மேசையை நோக்கி எங்களை அழைத்துச் சென்றாள் கருங்கூந்தலுடைய ஒரு பணிப்பெண். மேசையின் மையத்தில் ஒரு சிறிய வட்ட வடிவ மீன் குடுவை. அதனுள் ஒற்றைச் சிறிய மீன். அதன் வெண்ணிற இழை போன்ற துடுப்பு ஒரு தேவதை போன்ற தோற்றத்தைக் கொடுத்தது.

குளிர்ச்சியுடன் பரிமாறப்பட்ட ஷாடனை ஒயின் கோப்பையை மெல்லக் கையிலெடுத்து முகர்ந்து பார்த்தாள். சில நொடிகள் கண்களை மூடி பின் புன்னகையுடன் கண் திறந்து “சியர்ஸ் மிஸ்டர்,” என்றாள்.

மேசையைப் பாதி அடைத்துக் கொண்டிருந்த லாப்ஸ்டர், ஆய்ஸ்டர் மற்றும் மஸில் பிளாட்டர் தட்டைப் பார்த்து ஒவ்வொன்றும் என்னவென ஆராய்ச்சி செய்து கொண்டிருந்தேன் நான். லாப்ஸ்டருக்கு தொட்டுக் கொள்ள ஷ்யான் சாஸ் வேண்டுமென பணிப்பெண்ணிடம் கேட்டாள். ஷ்யான் என்றால் பிரெஞ்சில் நாய் தானே!

“என்ன! நாய் சாஸா? எப்படித்தான் பெயர் வைக்கிறார்களோ!” என்று நான் சொன்னபோது அடக்க முடியாமல் விழுந்து விழுந்து சிரித்தாள். பக்கத்து மேசைகள் எங்கள் மீது கவனம் கொள்ள, நானொன்றும் அவளுக்குச் சளைத்தவன் அல்ல என்று காட்ட நினைத்து கிட்டத்தட்ட பச்சையாகவிருந்த ஆய்ஸ்டரை கீறிப் பிளந்து அதன் மீது எலுமிச்சைச் சாற்றைப் பிழிந்து விட்டு வழித்து வாயிலிட்டேன். புருவத்தை உயர்த்தி என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள் முன் சாய்ந்து என் விரல்களைப் பிடித்தாள்.

“ம்ம்.. நிஜமாகவே சுவையாகத்தான் உள்ளது. உன் சாய்ஸ் பரவாயில்லை” என்று கண் சிமிட்டினேன்.

லாராவிற்கு சிப்பிகளென்றால் அவ்வளவு விருப்பம். ஒவ்வொரு முறை இந்த விடுதிக்கு வரும்போதும் சிப்பிகளையே சாப்பிடுவாள். விசித்திரமாக, சாப்பிட்டு முடித்து அந்தச் சிப்பியோடுகளைத் தன் கைப்பையில் எடுத்துக் கொள்வாள். அவளது கழுத்திலிருக்கும் திறந்து மூடும்படி கோர்க்கப்பட்டிருந்த சிறிய சிப்பியினுள் அவளுக்கு நெருக்கமான யாருடைய புகைப்படமோ இருக்க வேண்டும்.

யாருமறியாமல் அவள் அதைத் திறந்து பார்ப்பதை நான் அறிவேன். இன்னுமொரு விசித்திரம், அவள் கிதார் வாசிப்பதற்கு ஒரு சிப்பியையே பயன்படுத்துகிறாள். யாரும் கவனித்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

“இந்த முறை என் மகளுக்குப் பிறந்த நாள் பரிசாக ஒரு வயலின் வாங்கிக் கொடுக்க வேண்டும் கெவின். அவள் இப்போது என் பாடலுக்கேற்ப ஹம்மிங் செய்கிறாள் தெரியுமா?”

“ம்‌ம்… அவளுக்கு இசை வரவில்லையென்றால்தான் அதிசயம். ஒரு ஹம்மிங் பறவைக்குப் பிறந்தவள் இல்லையா?” என்று சொல்லி கையை மைக் போல வைத்து லாரா பாடுவதைப் போல நடித்தேன்.

அவளைச் சீண்டுவதில் எப்போதும் எனக்குத் தோல்விதான். சட்டென எழுந்த அவள் ஓடிச்சென்று அந்தப் படகு மேடையில் ஏறி தனக்குப் பிடித்த பாடலைப் பாட ஆரம்பித்துவிட்டாள். டிரம்ஸ் இசை தேய்ந்து கிதாரும் பியானோவும் மேலெழுந்து வந்தது. ஊடே அவளது தனித்துவமான குரல். பிறகு கேட்கவா வேண்டும்? சின்ட் மார்ட்டின் தீவின் மொத்த ஆடவர்களும் வாயைத் திறந்தபடி அந்த மேடையின் கீழ் ஐக்கியமாகி விட்டார்கள். ரசிகர்களின் வேண்டுகோள்படி நான்கைந்து பாடல்களைப் பாடி பெரும் கைத்தட்டல்களைத் தாங்கி பேரரசியைப் போல என்னருகே வந்து நின்று கண்களைச் சிமிட்டினாள்.

“உன் லாப்ஸ்டருக்கு இசை தெரியாது. உட்கார்ந்து சாப்பிடு.” என்றேன்.

உதடுகளைக் குவித்து காற்றில் என்னை முத்தமிடுவதைப் போலச் சீண்டியவாறு உட்கார்ந்து சாப்பிட ஆரம்பித்தாள்.

“ஆமாம், எங்கே அந்த கோமாளி? அவனை வரச்சொல்லி விட்டு இப்படி முழுங்கிக் கொண்டிருக்கிறாயே? காதலுக்கு ஒரு மரியாதை இல்லையா மிஸ்.லாரா, தி கிரேட் சிங்கர்?”

“அவன் வரட்டும். பசிக்கு முன் காதலென்ன, கடவுளே வந்தாலும் தேவையில்லை மிஸ்டர். சரி, சரி. உங்கள் பொறாமை இன்னும் அடங்கவில்லை போலும்.”

“பொறாமையா? சீச்சீ… நான் ஏன் பொறாமைப்படப் போகிறேன்? அவனெல்லாம் என் முன்னால் நிற்கக்கூட மாட்டான்? சொல்லப் போனால் அவன் முகம் கூட எனக்குச் சரியாக நினைவில் இல்லை. அவன் ஜமைக்கா நாட்டவன் தானே?”

“ஓஹோ. அது சரி. உனக்கு அவனைப் பற்றி ஒன்றும் தெரியாது! சரி, சரி.” என்றவாறு கண்ணடித்தாள்.

“அவன் ஒரு கஞ்சா அடிமை என்று தெரியும். அவன் பக்கத்தில் கூடச் செல்ல முடியாதாமே?”

“அதெல்லாம் இருக்கட்டும். இன்று உன்னை ஒரு வழி செய்வான், பொறுத்திருந்து பார் மிஸ்டர்.”

ஒன்றும் சொல்லாமல் இன்னொரு ஒயின் கொண்டுவரச் சொன்னேன்.

*

ஒருநாள் ரோக்கோ வேலை செய்யும் பகுதியைக் கண்காணிக்கச் சென்றபோது வேலை செய்துகொண்டே தலையை ஆட்டி ஆட்டி தனக்குத்தானே ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தான். இடையிடையே கையை ஒருபக்கமாக நீட்டுவதும் பின் மீண்டும் பேசுவதுமாக இருந்தான். ஒருவிதமாக சீறுவது போன்ற முகபாவம். ஆர்வமிகுதியில் அவனறியாமல் சரக்கு மூட்டைகளின் இடையில் சென்று நின்று என்ன பேசுகிறான் என கவனித்தேன். “க்ரேசி பிட்ச், க்ரேசி பிட்ச்.” என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தான். மீண்டும் மீண்டும் அதே வார்த்தைகள். அவன் கை காட்டிய திசையில் பார்த்தேன். லாரா சரக்குகளைக் கணக்கெடுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவனைப் பற்றி என் மேலதிகாரியிடம் விசாரித்தபோது, “அவன் நமது தேசிய வங்கியில் நிர்வாக அதிகாரியாக இருந்தவன் கெவின். நம்ப முடியவில்லை, இல்லையா? எல்லாம் விதி. தலையில் ஒரு சிறிய இழை பிசகிப் போனால் எல்லாம் முடிந்தது, என்ன சொல்ல? போதை மறுவாழ்வு மையத்தில் இருந்தபோது இரண்டு முறை தற்கொலை முயற்சி செய்தானாம். நிஜம்தானா என்று தெரியவில்லை. ஆனால், அவனை நம்பி என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யலாம். நல்லவொரு வேட்டை நாய் தான்!” என்றார்.

*

கிட்டத்தட்ட நாங்கள் சாப்பிட்டு முடித்து விடும் நேரம் விடுதியின் முகப்பு வழியாக தயங்கித் தயங்கி வந்தான் ரோக்கோ. அழுக்கடைந்த ஒரு ஜீன்ஸ் பேண்ட், பாப் மார்லியின் படம் போட்ட ஒரு கருப்பு நிற டி-ஷர்ட், வாராது குலைந்து கிடந்த கற்றை முடி. எவரையும் நேர் நோக்காது தரையைப் பார்ப்பதும் பின் தூரத்து சுவற்றையோ அங்குமிங்குமோ பார்ப்பதுமாக நடந்தான். ஒவ்வொரு அடியை எடுத்து வைக்கும்போதும் ஒரு நொடி யோசித்து நின்று வைத்ததைப் போல நடந்தான்.

“வந்து விட்டான் உன் கோமாளிக் காதலன். போ, போய் ஒரு சிவப்பு ரோஜா கொடுத்து அவனை வரவேற்று அழைத்து வா. ஹாஹாஹா.”
அவசர அவசரமாக கடைசித் துண்டு லாப்ஸ்டரை விழுங்கிவிட்டு, கைக்குட்டையில் வாயைத் துடைத்தபடி என்னைப் பார்த்து முறைத்தாள் லாரா. அவள் சற்று பதட்டமடைந்ததைப் போலிருந்தது.
ரோக்கோ எங்கள் மேசையருகே வந்து நின்றான். மெல்லத் தலை தூக்கி லாராவைப் பார்த்ததும் அவன் கண்கள் கீழ் தாழ்ந்து கொண்டன.

“வா ரோக்கோ. உட்கார்,” என்று அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள் லாரா. அவன் தயங்கியபடி உட்கார்ந்து என்னை நோக்கி லேசாகத் தலையசைத்தான். நான் அதில் பாதியளவு தலையசைத்தபடி லாராவைப் பார்த்து சிரித்தேன். அவள் சைகையில் வேண்டாமெனக் கூறினாள்.

“இதோ வருகிறேன். பேசிக்கொண்டிருங்கள்,” என்றுவிட்டு எழுந்து கழிவறைக்குச் சென்றேன். நான் செல்வதைக் கூர்ந்து கவனித்த லாரா அந்த அறையிலிருந்து நான் மறைந்த கணம் ரோக்கோவின் காதருகே சென்று ஏதோ சொன்னாள்.

அவளருகே இருந்தபோது ஓரளவு நாகரிகமாகத்தான் நடந்திருந்தேன். ஆனால், தனிமை எனக்குள் எரிச்சலையும், காழ்ப்பையும் கொண்டு வந்தது. இவனை ஏதேனும் காரணம் காட்டி வேலையை விட்டு அனுப்பிவிட்டால் என்ன? இருக்கவே இருக்கிறது அவனது கஞ்சா வாடை. இவன் எப்படி நம்முடன் உட்கார்ந்து விருந்து சாப்பிட வந்திருக்கிறான்? போயும் போயும் ஒரு மூடை தூக்குபவன்! லாரா எப்பேர்ப்பட்ட பாடகி! அவளது குரலுக்கு இணை தான் உண்டா, என்ன? அவள் எப்படி இவனைப் போய் வரச்சொல்லியிருப்பாள்? இது நிச்சயம் வேறு ஏதோ தான். அன்று ஏன் இவளைப் பார்த்து அப்படித் திட்டினான் இவன்? யாருடனும் எதுவும் பேசாதவன் இவளைப் பார்த்து எதற்காகத் திட்டியிருப்பான்? அவன் திட்டியது கூட இவளுக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. சூரியகாந்தித் தோட்டத்தில் ஏதோ நல்ல முடிவு கிடைத்ததாகச் சொன்னாளே, என்னவாக இருக்கும்? ஒருவேளை தற்செயலாக இருவருக்கும் இடையில் பழக்கம் ஏதாவது ஏற்பட்டிருக்குமோ? வீட்டிற்குக் கூட அழைத்துச் சென்றிருப்பாளோ? ஒருவேளை நான்தான் தேவையில்லாமல் யோசிக்கிறேனா? அவனுக்கு ஏதேனும் உதவி செய்வதற்காக வரச்சொல்லியிருப்பாளோ? ஆம், கடன் ஏதும் கேட்டிருப்பான். பாவம், அவன் வாங்கும் சம்பளம் அவன் ஒருத்தனுடைய சாப்பாட்டிற்கும் தங்குவதற்கும் மட்டும்தான் சரியாக இருக்கும். இந்த மாதிரி விடுதியையெல்லாம் பார்த்திருப்பானோ என்னவோ? போய் அவனுக்கு ஒரு பியர் வாங்கிக் கொடுக்க வேண்டும்.
முகத்தைக் கழுவி நிமிர்ந்தபோது அரங்கிலிருந்து பலத்த ஆரவாரம் கேட்டது. ஊடாக ஒரு இனிய குரல் மங்கியபடிக் கேட்டது. ஆர்வம் மேலிட வெளிவந்து பார்த்தேன்.

கிதாரின் கம்பிகள் அவன் விரலுக்கு ஏற்றாற்போல் அசைந்து கொடுக்க, அதுவரை நான் கேட்டிராத ஓர் ஒலியை கிதாரிலிருந்து தட்டியெழுப்பிய பின் தலை குனிந்தபடி அடுத்த வரியைப் பாடினான் ரோக்கோ. அவன் குரல் கேட்டு ஒரு சில பெண்கள் எழுந்தே நின்றுவிட்டனர். ஒவ்வொரு வரிக்கும் உடன்சேர்ந்து மொத்த அரங்கமும் பாட ஆரம்பித்தது. விசில் சத்தங்களும் கைத்தட்டலும். ஒரே ஆரவாரம். புதியதொரு சுகத்தைக் கண்டுகொண்ட ஆதி மனிதர்களைப் போல ஒவ்வொருவரும் தன்னை மறந்து அவன் இசையோடு அசைந்தும் ஆடியும் நின்றனர். அடுத்த அரைமணி நேரத்திற்கு அந்த மொத்த அரங்கையும் தன் கிதார் கம்பிகளில் கட்டிப் போட்டான். ஒருமுறை கூட முகம் தூக்கி எவரையும் காணாது, தனக்கே தனக்கான ஒரு தனி உலகில் இருந்து அவனுக்காக மட்டுமே பாடுவதைப் போல பாடிக் கொண்டிருந்தான். இடையில் ஓரிரு முறை லாரா என்ன செய்கிறாள் என்று நோட்டமிடுவதை என்னால் தவிர்க்க முடியவில்லை. அவளது கண்கள் அந்த மேடையை விட்டு விலகியதைப் போலவேயில்லை. முக்கியமாக, ஸ்பேனிஷ் மொழியில் அவன் ஒரு பாடல் பாடியபோது லாரா கண் கலங்கியதைப் போலிருந்தது. அந்தப் பாடலை நான் எங்கோ கேட்டிருக்கிறேன். நான்கைந்து சிகரெட்டுகளைப் புகைத்து விட்டு வந்து லாராவின் அருகே நெருங்கி உட்கார்ந்து அவள் கையைப் பிடித்தேன்.
மெல்லத் திரும்பியவள் என் காதருகே வந்து, “நான் சொன்னது போல உன்னை வீழ்த்தி விட்டான், இல்லையா மிஸ்டர்?” என்று கேட்டாள்.

என்னால் நிஜமாகவே அவன் அப்படிப் பாடியதை நம்ப முடியவில்லை. அல்லது, அதை ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. சற்று நேரம் அமைதியாக இருந்தாள் லாரா. தன் கடைசிப் பாடலைப் பாடி முடித்து எழுந்து நின்றான் ரோக்கோ. கைத்தட்டலும் ஊளையும் விசில் சத்தமும் முடிய சற்று நேரம் பிடித்தது. நான் நேராக அவனருகே சென்று அவன் கையைப் பிடித்துக் குலுக்கி, “அற்புதம். நான் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை ரோக்கோ. உனக்கு இன்று நான்தான் பியர் வாங்கித் தருவேன்,” என்றேன். அவன் பெரிதாக ஏதும் மறுவினையின்றி தலையை மட்டும் ஆட்டினான். அவனுக்காக பியர் வாங்கிக் கொண்டு எங்கள் மேசைக்கு வர அவனும் வந்து உட்கார்ந்தான். சட்டென, லாரா எழுந்து கழிவறைக்குச் சென்றாள்.

குழம்பியபடி என்ன பேசவென்று தோன்றாமல், அவனது வசிப்பிடம், பூர்வீகம் என்று ஏதேதோ கேட்டேன். அவன் பெரும்பாலும் ஒற்றை வார்த்தைகளிலேயே பதிலளித்தான்.

அவனிடம் கஞ்சா வாடை அடிக்கத்தான் செய்தது. இன்னொரு பியர் வேண்டுமா என்று கேட்டதற்கு வேண்டாமென மறுத்தவன் சாப்பிடவும் ஒன்றும் வேண்டாமென்றான். எதற்காக லாராவை ‘க்ரேசி பிட்ச்’ என்று திட்டினான் என்று கேட்டுவிடலாமா என தோன்றிக் கொண்டேயிருந்தது.

லாரா திரும்பி வந்ததும் இவன் எழுந்து புறப்பட்டான். ஒன்றும் புரியாமல் நான் திருதிருவென முழித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

“இதோ வந்து விடுகிறேன் கெவின்,” என்று சொல்லி என் கையைப் பிடித்து அழுத்திவிட்டு லாரா அவன் பின்னே சென்றாள். விடுதி முகப்பில் பின்னிருந்து அவனைத் தட்டி நிறுத்திய லாரா அவன் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டாள். எதையோ ஆழமாக விளக்குவதைப் போல ஒரு சில நிமிடங்கள் அவள் பேச அவன் ஒன்றும் சொல்லாமல் அவளது முகத்தைப் பார்ப்பதும் தரையைப் பார்ப்பதுமாக நின்றான். பின், தன் கையிலிருந்த ஏதோவொன்றை அவனது கையில் வைத்துத் திணித்தாள் லாரா. அவன் தலையை ஆட்டியபடிப் புறப்பட என்னை நோக்கிப் புன்னகைத்தபடி நடந்து வந்தாள் லாரா. என் கடுப்பைக் கடந்து போலியாகப் புன்னகைக்க முடியாமல் திணறிக் கொண்டிருந்தேன் நான். கரையொதுங்கிய கப்பலொன்றின் நீண்ட சங்கொலி என் வரை வந்து மீண்டு சென்றது.

*

தனது இளமை குறித்தும் இந்தத் தீவில் தான் குடியேறியது குறித்தும் பல நேரங்களில் பல கதைகளைச் சொல்லியிருக்கிறாள் லாரா. எல்லாமே நம்பும்படியான கதைகள். அதில் உண்மையென நான் நம்பிய கதையின்படி புலம்பெயர்ந்து இங்கு வந்து அவளது தந்தைவழி அத்தையின் பயிற்சியில் பாட ஆரம்பித்தவள் பின்னாட்களில் இரவு விடுதிகளில் பாடினாள். புகழ் பெறப் பாடிய பின், சில நாட்களில் குடித்துக் கொண்டே பாட ஆரம்பித்தாள். குடி, பாடலுடன், ஆடலும், ஆடவரும் சூழ்ந்து கொள்ள, மெல்ல மெல்ல இசை விலகிச் செல்ல, குடி, குடி என்றானது. எல்லை மீறிய குடியுடன் மற்றெல்லா போதைகளும் சேர்ந்து கொள்ள, பெரும்பாலும் இரவு விடுதிகளிலேயே இருந்திருக்கிறாள்.

ஒருநாள், புகை சூழ்ந்த ஓர் அறையில் அவள் விழுந்து கிடந்தபோது தூரத்திலிருந்து மெல்லிய தீற்றலாய் ஒரு சங்கின் ஒலி கேட்டது. மெல்ல எழ முயற்சித்து தவழ்ந்து சென்று அந்த ஒலியைத் தீண்டிவிட முயற்சித்தாள். சங்கின் ஒலி மெல்ல மெல்ல வலுப்பெற்று ரீங்கரிக்கும் தேனீயாக, பின் ஒற்றைப் புல்லாங்குழலாக, பின் யாருமற்ற வெளியின் ஒற்றை அசரீரிக் குரலாக மாறி அவள் நெஞ்சம் சேர்ந்தது. அக்குரலுடன் நீண்ட கைகளின் தொடுகையில் தொலைந்து போன இசையும் குரலும் இருந்த திசை மெல்லத் தெளிந்து வந்தது.

*

லாரா தன் செல்ல மகளுக்காக ஒரு ரகசிய பாதுகாப்புப் பெட்டகத்தை வாங்கி வைத்திருந்தாள். சூதாட்டங்களின் போது அதிருஷ்ட வெற்றியீட்டும் பெரும் பணக்காரர்கள் தாராளமாகக் கொடுக்கும் அன்பளிப்புகளை மிகக் கவனமாகச் சேமித்து வைத்தாள். மகளின் மொத்தப் படிப்பிற்கான தொகையையும் சேமித்து விட்டிருந்த அந்த நாள் அந்த விடுதியிலிருந்த எல்லோருக்கும் பியர் வாங்கிக் கொடுத்தாள். விடிய விடிய அவர்களோடு அவர்களுக்காக கேட்பதையெல்லாம் பாடி மகிழ்வித்தாள்.
*
கட்டுக்கடங்காத கோபத்தில் ஒருவனது தலையில் ஒரு எடைமிக்க பாட்டிலால் அடித்தால் என்ன ஆகும்? அதுவும் சுக்குநூறாக உடையும்படி உடைத்தால்? பீறிட்டுத் தெறித்த இரத்தத்தில் அவன் சுருண்டு கிடக்க சற்றும் இரக்கம் கொள்ளாமல் உறங்கிக் கிடந்த மகளைத் தோளில் தூக்கிக்கொண்டு விருவிருவென்று நடந்தாள் அவள். அவளது மேசையின் இழுப்பறைக்குள் கைத்துப்பாக்கியொன்று எடைமிகுந்து இருந்தது விழுந்து கிடந்த அவனுக்குத் தெரிந்திருக்கலாம். அந்தத் துப்பாக்கி ஓர் உயிரைப் பறிப்பதற்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்திருக்கலாம். அல்லது ஒரு பெரும் கொள்ளைக்காக, அல்லது ஒரு பலாத்காரத்திற்காக, ஒருவேளை தற்கொலைக்காகவும் தான்.

அடுத்த சில மாதங்களுக்கு அவனுடைய நினைவுகள் அவனது கட்டுப்பாட்டில் இல்லை. தான் எப்பேர்ப்பட்ட இசைக்கலைஞன் என்பதை அவன் பின்பொரு நாள் தற்செயலாகப் பாடியபோது தனக்குள் தோன்றிய நினைவுக் கீற்றுகளின் வழி கண்டுகொண்டான். ஊடாக வந்து சென்ற பெண் முகமும் கோர்த்த கைகளும் யாருடையவை என்று கண்டுகொள்ள சில வருடங்கள் பிடித்தன.

ஊரின் ஒதுங்கிய பகுதியில் தனக்கான ஒற்றையறையில் போதையின் உச்சத்தில் சுவற்றில் அவன் வரைந்த ஓவியம் என்னவென்று அவனுக்கே புலப்படவில்லை. அது ஓர் துப்பாக்கி குண்டு மாதிரியும், ஒரு பறவை மாதிரியும் இருந்தது. அந்த மஞ்சள் நிறப் பறவை ஒரு சூரிய காந்திப் பூவைப் போலவும் இருந்தது.

  • “பாடுவதை நீ உனக்காக வைத்துக் கொள். உன் வருமானத்திற்கு உன் பேச்சும் கம்பீரமும் போதும்.” என்று சொல்லி லாராவை அந்த இரவு விடுதியிலிருந்து எங்கள் பல்பொருள் அங்காடிக்கு வேலைக்கு அழைத்து வந்தேன். எனக்கென மட்டுமே அவள் பாடவேண்டுமென என்னவெல்லாமோ செய்து பார்த்து, பின் ஒருநாள் அவளது வீட்டிற்குச் சென்றேன். பெண் குழந்தைகளுக்குப் பிடித்த பொம்மைகள், அலங்காரப் பொருட்கள், உடைகள் எனப் பலவும் வாங்கியிருந்தேன். அந்த வீட்டின் பிரதான அறைச் சுவற்றில் ஒரு பெரிய ஓவியம் இருந்தது. நவீன ஓவியம்.

“இதென்ன ஓவியம் லாரா? எனக்கு ஒன்றும் புலப்படவில்லையே.” என்று கேட்டேன்.

“சற்று தூரத்தில் நின்று கண்களை இடுக்கிக் கொண்டு பார்,” என்றாள்.

அவள் சொன்னபடிச் செய்தபோது ஒரு வெண்பளிங்கு போன்ற சிப்பியும் அதனுள்ளே ஒளிர்ந்த ஒரு முத்தும் தெரிந்ததைப் போலிருந்தது.

“இது சிறு வயதிலிருந்தே என்னுடன் கூட வரும் தோழி. என் கனவுத்தோழி!” என்று சொல்லியபோது லாராவின் முகம் அந்த முத்தைப் போலவே ஒளிர்ந்தது. புரிந்தும் புரியாமலும் நான் விழித்து நிற்க அவள் தொடர்ந்து கூறினாள், “ஒரு முத்து எப்படி உருவாகிறது என்று உனக்குத் தெரியும் அல்லவா கெவின்? இந்த ஓவியத்தைப் போல ஒரு காலத்தில் நானும் என் அப்பாவும் இருந்தோம். இன்று நானும் என் மகளும் இருக்கிறோம்.”

சில கணங்கள் கழித்து ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டபடி, “அப்போது நான் முத்தாக இருந்தேன், இப்போது சிப்பியாக,” என்றாள்.

*

சின்ட் மார்ட்டின் சூரியகாந்தி மலைக்கு வருடம் ஒருநாள் சென்று வருவதை வழக்கமாக்கிக் கொண்ட லாரா அதன் அடிவாரத்தில் இருக்கும் போதை மறுவாழ்வு மையத்திற்கு அடிக்கடி நன்கொடை அனுப்புவதைக் கண்டுபிடித்தேன். அது ஏனெனக் கேட்க ஒருபோதும் துணிந்ததில்லை.

*

திரும்பி வந்த லாரா, “என்ன மிஸ்டர்? எப்படி, நான் சொன்னபடி நடந்ததா? உன் முகத்தைப் பார்க்க வேண்டுமே!” என்றாள்.

“கொஞ்சம் உட்கார் லாரா. உன்னுடன் பேச வேண்டும்.” என்று அவள் கையைப் பிடித்து இழுத்தேன்.

“ஹேய். என்ன, கையைப் பிடித்து இழுக்கிறாய்? என்ன பேசிவிடப் போகிறாய் அப்படி? பயந்தாங்கொள்ளி,” என்றவாறு வாய்பொத்திச் சிரித்தாள்.

ஒன்றும் பேசாமல் சிறிது நேரம் யோசித்திருந்தேன். அவள் உட்கார்ந்து ஓர் எலுமிச்சைத் துண்டை தன் நாவில் அழுத்தி கண்களை மூடிக் கொண்டாள். சட்டென அவள் முன் ஒற்றைக் காலில் முழங்காலிட்டு என் சட்டைப்பையிலிருந்த அந்தச் சிறிய பெட்டியைத் திறந்து அவள் முன் நீட்டினேன்.

புளிப்பின் இறுதியில் திறந்த அவளது கண்கள் விரிந்த கணத்தில், “இசை மிகுந்த இந்த நாளில் சற்றும் இசைஞானமற்ற இந்தப் பாவி உன்னிடம் கெஞ்சிக் கேட்கிறேன். என்னுடன் டேட்டிங் வருவாயா லாரா தி கிரேட் சிங்கர்?” என்று கேட்டேன். அவள் அந்தச் சிறிய பெட்டியிலிருந்த மிகச் சிறிய வெண் சிப்பியைப் பார்த்து அசைவற்று நின்றாள். துப்பாக்கி மலையின் நன்னீர் ஏரியிலிருந்து நான் கண்டெடுத்தது அது.

“உங்களைத்தான் கேட்கிறேன் மிஸ்.ஹம்மிங் பேர்ட்.”

கனவிலிருந்து வெளிவந்தவள் போல தனக்கேயான பாணியில் ஒற்றைக் கண்ணடித்துத் தலையாட்டினாள் லாரா.

*

காரில் ஏறும்போது சற்றுத் தயங்கியபடி லாராவிடம் கேட்டேன், “ரோக்கோவை வழியனுப்பும்போது அவனிடம் ஏதோ முக்கியமாக சொன்னாயே? என்ன சொன்னாய்? எனக்கு மண்டையே வெடித்து விடும் போலிருக்கிறது.”

லாரா புன்னகைத்தபடி என் தலையைக் கோதிவிட்டுச் சொன்னாள், “நிச்சயமாக ஐ லவ் யு என்று சொல்லவில்லை மிஸ்டர். ஒருவேளை அவனது பாடலைப் பாராட்டியிருக்கலாம், இல்லையென்றால் அவனிடம் ஏதேனும் உதவி கேட்டிருக்கலாம். ம்‌ம்‌ம்… ஒரு கூடை நிறைய சிப்பி கொண்டு வரச் சொல்லியிருக்கலாம், ஒரு துப்பாக்கி வாங்கிவரச் சொல்லியிருக்கலாம். ஏன், அவனிடம் ஒரு சாரி கூட சொல்லியிருக்கலாம். என்ன இருந்தாலும் அவன் ஓர் அசாத்தியமான பாடகன், இல்லையா?”

சட்டென அவன் பாடிய ஸ்பேனிஷ் பாடல் வரிகள் என் முன் காட்சிகளாக எழும்பி வந்தன.


சுஷில் குமார் 35-க்கும் மேற்பட்ட சிறுகதைகள் வெளியாகியுள்ள நிலையில், இவரது முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பு மூங்கில் யாவரும் பப்ளிஷர்ஸ் வெளியீடாக வெளிவந்திருக்கிறது. இதுதவிர அவ்வப்போது மொழிபெயர்ப்புகளையும் செய்துவருகிறார். தன்னறம் வழியாக இவரது மொழிபெயர்ப்பில் வந்திருக்கும் நூல் “தெருக்களே பள்ளிக்கூடம்”..
[email protected]

குளிர்ச்சி

0

ஐ.கிருத்திகா

கொல்லைப் படிக்கட்டு குளிர்ந்திருந்தது. மார்கழிப்பனி விளிம்பு ஓட்டு மடக்கிலிருந்து விடுபட்டுச் சொட்டியது. கொல்லைச்செடிகள் கண்ணுக்குத் தெரியாது அடர்த்தியான பனிப்பரவல். அம்மா செங்கல்லை அடுக்கித் தயாரித்திருந்த அடுப்பில் வெந்நீர் பானையை ஏற்றியிருந்தாள். இடுப்பு மட்டும் கரி ஏறி கழுத்தில் வெள்ளி மினுமினுப்போடு பானை பாந்தமாய் அடுப்பில் குந்தியிருந்தது.

“ரெண்டு பேருக்கு கேஸ் அடுப்புல போட வேண்டியதுதான… ப்சொன்னா ஒங்கம்மா கேக்கமாட்டா… பெருசா மிச்சம் பண்றதா நெனப்பு…”

அப்பாவின் பொருமல் அம்மாவின் புகைசூழ் இருமலில் காணாமல் போனது. ராதாவின் கையிலிருந்த செல்போன் திரையில் ஆறு ஐம்பது காட்டியது. இந்நேரத்துக்கு அவள் பிரணாயாமம் செய்து அரைமணி நேர உடற்பயிற்சியும், முக்கால்வாசி சமையலும் முடித்திருப்பாள். ஊருக்கு வந்ததிலிருந்து அதெல்லாம் விடைபெற்றுக் கொண்டன.

இருள் முற்றிலும் விலகி வெளிச்சம் பளிச்சிட்டது. அடுப்புத்தீ மேலெழுந்து தங்க நிறத்தில் திகுதிகுத்தது. தென்னையோலைகள் சடசடவென பற்றியெரிந்தன. அம்மா கண்களில் தளும்பிய நீரை உள்பாவாடையை இழுத்து துடைத்துக்கொண்டு எழுந்தாள்.

“டிகாஷன் எறங்கியிருக்கும். காபி போடுறேன்.”

ஒரு உரிக்காமட்டையை அடுப்பில் திணித்துவிட்டு உள்ளேப் போனாள். சிறு சிறு ஒளி வட்டங்கள் போல் நெருப்புத் துணுக்குகள் காற்றில் மிதந்தன. தீக்கொழுந்துக்கு மேல் வளிப்பிரதேசம் தளதளத்ததை ராதா ரசித்தாள். அடுப்பின் சூடு பக்கவாட்டில் வெதுவெதுப்பைப் பரப்பியது. ஊசி குத்தும் குளிருக்கு இதமான சூடு.

ராதா உடல் தளர்த்தி நெட்டி முறித்தாள். நைட்டியின் அடித்தட்டு அடிப்புறம் சிலீரென்று ஈரத்தை உள்பாவாடைக்கு கடத்தியது. ஏனோ எழுந்துகொள்ளத் தோனவில்லை. எங்கும் நிதானம். பூக்களின் உதிர்தலில், பறவைகளின் சிறகசைக்காத மென் பறத்தலில், மரக்கிளைகளின் ஸ்லோமோஷன் அசைவில் எதிலும் அது தொற்றிக் கொள்ளவில்லை. அது அங்கு இல்லவேயில்லை. ராதா பிறந்து வளர்ந்த ஊரில் இல்லாத அதை நகரத்தில் கண்டுகொண்டு பதட்டமடைந்தாள். இப்போதுகூட அது எங்காவது தென்படுகிறதா என்று பார்த்து ஏமாந்தாள்.

வேலியை ஒட்டிய தார்ச்சாலையில் எருமையொன்று அங்குல தூரத்தை அசைந்து, அசைந்து கடந்து கொண்டிருந்தது. வாயின் ஓரம்எச்சிலின் நுரையொழுகல். அது விடுபட்டு வெகுநேரமாயிருக்கும், தரையில் விழ இன்னும் வெகுநேரமாகும் என்றெண்ணி ராதா சிரித்தாள். காபியோடு வந்த அம்மா எழுந்து நின்ற ராதாவின் பின்புறம் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த நைட்டியை சரிசெய்து விட்டாள்.

இரண்டு நாட்கள் ஓடிவிட்டன. இன்னும் எட்டுநாட்கள் மிச்சமுள்ளன. என்னவோ வரவேணும் போல தோனியதில் சட்டென கிளம்பிவிட்டாள். சேகர் எதுவும் சொல்லவில்லை. தருண்தான் முகம் சுருக்கினான்.

“எப்பவும் லீவுலதான போவோம். இப்ப என்ன புதுசா….அதுவும் தனியா….”

அவன் கேள்விக்குப் பதில் சொல்லத் தெரியவில்லை. ஏதோ ஒரு ஆயாசம். அழுத்தி வைத்தது போன்ற உணர்வில் மூச்சு முட்டியது. விடுபட்டால் தேவலாமென்றிருந்தது.

இரவில் கும்மிருட்டில் நெருங்கித் துழாவும் சேகரைப் பிடித்து தள்ளிவிட வேண்டும் போல ஒரு வெறி எழும்.

“வயசாவுதுல்ல… இன்னும் என்ன…”

“நாப்பத்தஞ்சு வயசு ஒரு வயசா… போடி இவளே…” என்று அவன் செய்வதை செய்து கொண்டேயிருப்பான்.

அவன் தன்னுடைய வியர்வை நெடிக்குக் கிறங்கிப்போய் நெருங்குவதை உணர்ந்து அவள் இரவு பாண்ட்ஸ் பவுடரை அள்ளிப் பூசிக்கொண்டாள். வாரத்தில் நான்கைந்து நாட்கள் வேண்டாம் என்று அவளுக்குத் தோன்றியது. மாதத்தில் ஒருநாள் போதும் என்ற நிலையில் அவளிருந்தாள்.

ஐந்து மணிக்கு எழுந்து உடம்பைக் குறைக்க உடற்பயிற்சி செய்து, குளித்து டிபன், சமையல் முடித்து தருணைப் பள்ளிக்கும், சேகரை அலுவலகத்துக்கும் அனுப்பிவிட்டு ஐந்து நிமிடங்கள் ஓய்வு எடுத்துக் கொள்வாள். அந்நேரம் செல்போன் கையிலிருக்கும். குட்மார்னிங், லைக் இத்யாதிகளை அனுப்புவாள்.

“உனக்கு இப்பதான் விடிஞ்சிதா…, ராத்திரி ஓவர்டைம் பாத்தியா…..?” என்றெல்லாம் குறுஞ்செய்திகள் வந்து விழும். அதற்கு தகுந்தாற்போல் ஒரு ஸ்மைலியை தட்டிவிட்டு சமையல்கட்டு ஒழிக்க எழுந்து கொள்வாள். மீண்டும் பதினோரு மணிவரை வேலை இடுப்பொடியும்.

பாத்திரம் கழுவி, துணி அலசி, வீடு பெருக்கி, துடைத்து நடுவில் காபி, டிபனை முடித்துக் கொள்பவள் பதினோரு மணிக்கு மேல் அக்கடாவென்று அமருவாள். அதிலிருந்து மூன்று வரை ஓய்வுதான். இருந்தும் அந்த ஓய்வு சமீபகாலமாக அவளுக்குப் புத்துணர்ச்சியைத் தரவில்லை. அரவமற்ற அமைதி வெறுமையைக் கூட்டி மனதை பரபரப்படையச் செய்து கொண்டேயிருந்தது.

ஓரிடத்தில் தரிக்க இயலாத பரபரப்பு. நகரத்தின் பரபரப்புக்குச் சற்றும் குறைவானதாயில்லை அது. சிலசமயம் இழந்தவைகளை எண்ணி கண்ணீர் வந்தது. கணிதம் எடுக்க ஆசைப்பட்டு கிடைக்காமல் பாட்டனியைக் கட்டிக்கொண்டு அழுதாள். சுடிதார் போட்டுக்கொள்ள ஆசைப்பட்டவளை அப்பா அனுமதிக்கவில்லை.

“பாவாட, தாவணி போட்டுக்கிட்டு பள்ளிக்கூடம் போனவளுக்கு சுடிதாரு மேல ஆச எப்புடி வந்துச்சு…?” என்ற பாட்டியின் கேள்வியிலேயே பதிலிருந்ததைப் பாட்டி உணரவில்லை.

டவுனிலிருந்து பாம்பே டையிங், சைனா சில்க் பாவாடைகள் ஆறு செட் எடுத்து வந்து அப்பா காட்டியபோது மனம் சமாதானமடையவில்லை. எல்லாம் பிடித்த நிறங்கள்தான். அப்பா தெரிந்துதான் எடுத்து வந்திருந்தார். இருந்தும் மனம் சுணங்கிப் போயிற்று.

கல்லூரியில் ராதாவையும் சேர்த்து ஏழெட்டு பேரைத் தவிர மற்ற அனைவரும் சுடிதாரில் வலம் வந்தனர். ஏனோ சாதாரணப்பார்வை கூட கேலிப்பார்வையாகத் தெரிந்து உடம்பைக் குறுக்க வைத்தது. திருமணத்துக்குப் பிறகு கொஞ்ச நாட்கள் சுடிதாரை இஷ்டம் போல் போட்டுக் கொண்டாள். சேகருக்கும் பிடித்திருந்தது.

“வீட்ல இருக்கும்போது எதுக்கு துப்பட்டா…” என்று பிடித்திழுத்து வம்பு செய்வான்.

“துப்பட்டா போடலைன்னா அசிங்கமாயிருக்குங்க…”

ராதா துப்பட்டாவை முன்னுக்கு நன்றாக இழுத்துவிட்டு பின்புறம் இரண்டு நுனிகளையும் முடிச்சிட்டுக் கொள்வாள். எண்ணி ஆறே மாதத்தில் குழந்தை உண்டாக சுடிதார் விடைபெற்றுக் கொண்டது. குழந்தை பிறந்த பிறகு உடம்பு ஊதிப்போனதில் ராதாவுக்கு சுடிதார் அலர்ஜியாகிப் போனது.

“வர, வர ஒடம்பு பெருத்துக்கிட்டே போவுது. அதை மொதல்ல கண்ட்ரோல் பண்ணு…..”

சேகருக்குப் பகலில்தான் கோபமெல்லாம். இரவில் பற்றியெரியும் காமத்தீயில் எண்ணெய் ஊற்றும் கைகள் ராதாவினுடையவை. சேகருடைய படுத்தலில் விடியக்காலையில் எழுந்து உடற்பயிற்சி செய்ய ஆரம்பித்தாள். ஆறுமாதத்தில் ஒரு சுற்று கூட இளைக்கவில்லை.

“மணி வீட்டு வேலியில மொடக்கத்தான் கொடி ஓடியிருக்கு. பறிச்சிட்டு வர்றேன்.”

அப்பா பையோடு கிளம்பிப்போனார். இளவெயில் முகத்தில் படர்ந்து முதுகில் ஊர்ந்தது. கைக்கு வந்த காபி டம்ளரை காலி செய்து வெகுநேரமாகியும் இருந்த இடத்தை விட்டு எழ ராதாவுக்கு மனசில்லை.

“குளிக்கிறியா….வெந்நீர் ஊத்துறேன்.”

அம்மா கையில் கரித்துணியோடு நின்றிருந்தாள். உள்முற்றத்தின் கடைசியில் சுவர் எழுப்பி கதவு போட்டு பாத்ரூம் உண்டாக்கியது ராதா கல்யாணத்தின் போது. கம்பி மேல் ஆஸ்பெடாஸ் சீட் போட்டதும் பாத்ரூம் முழுமையடைந்து விட்டது. அதற்குமுன்பு முற்றத்திலும், கிணற்றடியிலும் குளிப்பது வழக்கம்.

அம்மா பதமாக வெந்நீர் கலந்து வைத்திருந்தாள். பஞ்சாயத்து போர்டு நீர் கொட்டிக் கொண்டேயிருந்ததில் ராதா மொண்டு, மொண்டு குளித்தாள். குளியலின் நிமிடங்கள் நீண்டு கொண்டேயிருந்தன. அடுத்து கதவைத் தட்ட ஆளில்லாதது நிகழுலகு சஞ்சாரத்தை மறக்கடித்திருந்தது. தினந்தினம் பாடல்கள் பிறந்தன.

“மனசு தடுமாறும், நெனச்சா நெறம் மாறும்…”

இடுக்கின் வழியாக வழிந்த சூரிய வெளிச்சம் ஒரு தங்கநிறப் பூரான் போல தண்ணீரில் நெளிந்தது.

“தங்கச்சங்கிலி மின்னும் பைங்கிளி தானே கொஞ்சியதோ….”

ராதாவுக்குப் பார்க்கும் இடத்திலெல்லாம் பாடல்கள் இறைந்து கிடப்பது போல தோன்றிற்று. பாத்ரூம் முழுக்க பாடல்கள். பாத்ரூமுக்கு அப்பா குண்டு பல்பைப் பொருத்தியிருந்தார்.

“லைட்ட போட்டுக்கிட்டு குளி… உள்ள ஒரே இருட்டா இருக்கும். “

அம்மா தினமும் சொல்வாள். குண்டு பல்பின் டங்ஸ்டன் இழைகூட ஒரு பாட்டு கொடுத்து உதவியது.

“ஒளியிலே தெரிவது தேவதையா…”

தானே ஒரு தேவதையாகிவிட்டது போன்ற உணர்வு. உடம்பு பார்த்துக் குளித்து வெகுநாட்களாகிவிட்டன. அரக்கப்பரக்க சோப்பு தேய்த்து, தண்ணீரை வாரியள்ளி வீசிவிட்டு அவசரமாய் துடைத்துக் கொள்ளத்தான் நேரமிருக்கும். மஞ்சள் விளக்கொளியில் உடலை நிதானமாகப் பார்க்க அவ்வளவு ஆசையாயிருந்தது. ராதா மார்பில் கிடந்த தாலிக்கொடியைப் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டாள்.

பொன்நிற முலைகள் சரிந்து தொங்கவில்லை. இறுக்கி வைத்தது போலில்லாமல் லேசாய் தளர்ந்திருந்தன. சோப்பு தேய்க்கும்போது பூரித்திருக்கும் முலைகளை ஒரு பொருட்டாக எண்ணியதேயில்லை. அதை நினைத்து தன்மேல் எரிச்சலாக இருந்தது. பெண்மையின் ரகசியம் போல பொங்கித் ததும்பி நிற்கும் அழகுகளைக் ராதா சுவரில் சாய்ந்து ரசித்தாள். நீர்பட்டு மினுங்கியவை இளமஞ்சள் நிறத்தில் பளபளத்தன.

“ராதா குளிக்கிறா… ஒக்காரு பாத்துட்டுப் போவலாம்.”

அம்மா யாரிடமோ சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். அதன்பிறகு என்னென்னமோ பேச்சுக்கள் காதில் விழுந்தன. பொருளற்ற சொற்கள் போல அவை மனவெளியில் பதியாமலே விலகிப்போயின. அங்கு இருந்த பத்து நாட்களும் நின்று நிதானித்து குளித்தாள். சொரசொரத்த சிமிண்ட் தரையில் குதிகால்களை அழுந்த தேய்த்தாள்.

லேசாக உப்பியிருந்த வயிற்றில் ஓடிய பிரசவ ரேகைக்கோடுகள் கூட கண்ணுக்கு அழகாகத் தெரிந்தன. மார்பு பிளவிலிருந்த கடுகளவு மச்சம் சேகரை ஞாபகமூட்டியது.

“இந்த மச்சத்துக்கு இருக்க அதிர்ஷ்டம் எனக்கில்லையே…” என்று அடிக்கடி அவன் அலுத்துக் கொள்வான்.

அவன் நினைவு அடிவயிற்றில் சிலீரென்று படர்ந்து கிளை, கிளையாய் விரிந்து அப்படியே கீழிறங்கிற்று. முடக்கத்தான் கீரையின் காற்றடைத்த காயை உள்ளங்கையில் ஓங்கி அடித்தால் உண்டாகும் வெடிப்பு போல உள்ளே ஒரு திறப்பு. நாட்களாகிவிட்டதான உணர்வில் உண்டான திறப்பு அது. அரை நொடிக்கும் குறைவான நேரத்தில் ஏற்பட்ட கிளர்ச்சியில் அதை நிகழ்த்திக்கொள்ள மனசு பரபரத்து, சட்டென அது நிகழ்ந்தும் முடிந்துவிட்டது.

உடல் தளர்ந்து போனது. படபடப்பு அடங்க சில நிமிடங்களாயின. அதன்பிறகு அப்படியொன்று நடக்கவேயில்லை. ராதா இயல்பானவளாகிப் போனாள். போனில் பிள்ளையும், கணவனும் பேசியபோது சம்பிரதாயமாகப் பேசினாள். அரைத்து வைத்துவிட்டு வந்த தோசைமாவு தீர்ந்துவிட்டதாகச் சொல்லி சேகர் அலுத்துக்கொண்ட போது உம் கொட்டினாள்.

கூடத்து முற்றம் அதிக ஆழமில்லாது மேலோட்டமாக இருந்ததில் கால் நீட்டி குறட்டிலமர்ந்து கொள்ள வசதியாயிருந்தது. வாட்சப் பார்க்க, எதிர்வீட்டு, பக்கத்துவீட்டு அக்காக்களுடன் கதை பேச நல்ல தோது. முற்றத்தில் கட்டம் போட்டு சுற்றி அமர்ந்து பெண்கள் தாயம் விளையாண்டார்கள். ராதா நிதானமாக உள்ளங்கைகளில் வெண்கல கட்டைகளை ஆறேழுமுறை உருட்டி பின் கீழேபோட்டாள்.

பதினோரு மணிவாக்கில் அம்மா டீ தந்தாள். ஏலக்காய், இஞ்சி தட்டிப்போட்ட டீ. பரீட்சை சமயத்தில் கண் விழித்துப் படிப்பவளுக்கு அம்மா பார்த்து, பார்த்து செய்வாள். இரவு சாப்பாடு முடித்து சமையலறை ஒழித்து கழுவிவிட்டு அந்த ஈரத்தில் நின்று கொண்டு ஏலக்காய், இஞ்சியை சேர்த்து அம்மியில் வைத்து நசுக்குவாள். அந்தச் சத்தம் கேட்டதுமே உற்சாகம் தொற்றிக்கொள்ளும். .

“ரொம்ப நேரம் கண்ணு முழிச்சிப் படிச்சா உஷ்ணம் அதிகமாயிடும்.
குளிக்கறதுக்கு அரைமணி நேரத்துக்கு முன்னாடி தொப்புள்ல எண்ணெய் வச்சிக்க.”

அம்மா வைக்கும் வரை விடமாட்டாள். இப்போதும்கூட போனில் வாரம் ஒருமுறையாவது சொல்லிவிடவேண்டும் அவளுக்கு. ராதா இடது கையைக் குழித்து இரண்டு தேக்கரண்டி எண்ணெய் விட்டு அதை வயிற்றில் தேய்த்துக் கொண்டாள். வெண்பட்டில் பதிக் டிசைன் போட்டதுபோல வயிறு பளபளத்தது. கோடுகள் சில இடங்களில் அகன்று அப்படியே சில இடங்களில் கீறல் போல நீண்டிருந்தன. எண்ணெய் குளிர்ச்சி உள்ளிறங்கி அடிவயிற்றை மலர்த்திச் சில்லிட்டது.

“ரெண்டு மாரும் கல்லாட்டம் கனக்குது. வலி வேற… தாங்க முடியாம டாக்டர்ட்ட ஓடுனேன். டாக்டரம்மா எதையாவது சொல்லி தொலைச்சிடுமோன்னு பயம். அந்தம்மா நல்லா கைய வச்சி தடவிப்பாத்துட்டு ஒரு கேள்வி கேட்டுச்சி….”

எதிர் வீட்டு விமலாக்கா சொல்லிவிட்டு சுற்றுமுற்றும் பார்த்தாள்.

“என்னாக்கா சொன்னாங்க….?”

ராதா ஆர்வமாய் கேட்டாள்.

“புருசன் ஒங்ககூட இல்லியான்னு கேட்டுச்சிப் பாரு. ஒரே அவமானமாப் போச்சி ராதா. “

விமலாக்கா தலையில் கைவைத்துக் கொண்டாள். விமலா புருஷனுக்குத் திருப்பூரில் வேலை. இரண்டு மாதங்களுக்கு ஒருமுறை வந்து போவான். அதுவும் சிலநேரம் முடிவதில்லை. அவன் வரும் நேரத்தில் சமய சந்தர்ப்பம் சரியாக அமைந்தால் உண்டு.

“எங்க ராதா, பத்து நாளைக்கி முன்னாடி வந்தாரு. நான் வீட்டு விலக்காயி இருந்தேன். வாழ்க்கை எப்படியோ ஓடுது போ…”

அவள் சலித்துக் கொண்டாள். திண்ணையில் அமர்ந்து பேசும் கதைகள் அந்தரங்கமானவை. தெருப்பெண்கள் போகும் போதும், வரும்போதும் ஒரு எட்டு வந்து பார்த்துவிட்டுப் போவார்கள். இரவின் சுவாரசியங்கள் திண்ணை வெளியெங்கும் மலர்ந்து கிடக்கும். பூசி மெழுகிய கதைகளைவிட போட்டுடைத்த கதைகளே அதிகம். அப்போது அம்மா வெளியே வரமாட்டாள். முன்பெல்லாம் ராதாவுக்கு மறுக்கப்பட்ட கதைகள் இப்போது தாராளமாகக் கொட்டி வழிந்தன.

“வரவர எனக்கு அதுல நாட்டமேயில்லடி. ராத்திரிய நெனச்சாலே வெறுப்பா இருக்கு. அவருக்கு கோவம் வருது. ஏன்டி இப்புடி… நாப்பது வயசானாலே இப்புடியாவுமா… ஒனக்கு எப்புடி….?”

உடன் படித்த காவேரி கேட்டபோது ராதா மழுப்பி விட்டாள். இரவில் அதைப் பற்றி யோசித்தபோது சிரிப்பு வந்தது. விஸ்தாரமான கூடத்தில் சுவரோரம் அப்பா படுத்து குறட்டைவிட்டுக் கொண்டிருந்தார். நடுவில் அம்மா முந்தானையை மேலே விசிறி விரித்து விட்டபடி வாய் பிளந்து உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அதற்கடுத்து ராதா படுத்திருந்தாள். இரவு விளக்கின் மெலிதான வெளிச்சத்தில் வௌவால்கள் ஒன்றிரண்டு அவ்வப்போது பறப்பது கண்ணுக்குப் புலப்பட்டது.

பாட்டி இருந்தவரை அறைக்குள் படுத்துக் கொள்வாள். ஒரு சாமியறையும் உண்டு. நினைவு தெரிந்த நாளிலிருந்தே கூடத்தில்தான் படுக்கை. பாதி இரவில் கண் விழித்துப் பார்த்தால் அம்மாவும்,அப்பாவும் ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருப்பார்கள். அம்மாவுக்குப் பத்தொன்பதில் திருமணம். அப்பாவுக்கு அப்போது இருபத்தைந்து. திருமணமான மறுவருடமே ராதா பிறந்துவிட்டாள்.

பிறந்ததிலிருந்து இருபத்தியிரண்டு வயதுவரை அவர்களுடனே படுத்திருந்ததை எண்ணி சுருக்கென்றிருந்தது. தருண் பத்து வயதிலிருந்து தனியே படுக்கப் பழகிவிட்டான். அறைச் சுவர்களில் அவனுக்குப் பிடித்த கார்ட்டூன் படங்களை ஒட்டியதும் அவனது உற்சாகம் கரைகாணாது போயிற்று. மெத்தை விரிப்பும் கூட அழுத்தமான நீலத்தில் ஸ்பைடர்மேன் வரைந்தது. மேற்கூரையில் நட்சத்திரங்களும், நிலவும் ஒளிர்ந்தன. இருட்டில் ஒளிரும் ஸ்டிக்கர்களை சேகர் ஏகத்துக்கு வாங்கி வந்து ஒட்டியதும் தருண் பிடிவாதமாக தனியே படுத்துக் கொண்டான். சேகருக்கு வேலை சுலபமாகிப் போனது.

ராதா புரண்டு படுத்தாள். அரவங்களடங்கிய இரவின் மடியில் குழந்தைகளாகி விளையாட அம்மா, அப்பாவுக்கு சந்தர்ப்பம் வாய்க்காது போனதில் தன் பங்கு இருந்ததாக எண்ணியவளுக்குத் தூக்கம் தொலைந்து போனது.

‘பாட்டியாவது என்னைத் தன்னுடன் அழைத்துக் கொண்டிருந்திருக்கலாம். அல்லது அம்மா, அப்பாவை அறைக்கு மாற்றி என்னுடன் கூடத்தில் படுத்துக் கொண்டிருந்திருக்கலாம்.’
நினைத்துக் கொண்டாள்.

சந்தர்ப்பம் வாய்க்காது போனதாக எண்ணி குமைவது தவறென்று திடீரென அவளுக்குப் பட்டது. தாழ்வாரம் கூட களமாக அமைந்திருக்கலாம் என்றெண்ணி அவள் சுய சமாதானம் செய்து கொண்டாள். அதன்பிறகே மனசு கொஞ்சம் ஆசுவாசப்பட்டது.

தருண் ராதாவை வரச்சொல்லி வற்புறுத்தினான்.

“இன்னியோட ஆறு நாளாச்சும்மா நீ போயி…”

அலைபேசியில் வேகமாகச் சொன்னான். பாக்கெட் மாவு தோசை சப்பென்று இருப்பதாக சொல்லி சலித்துக் கொண்டான். சேகர் ராட்டி தட்டுவது போல கனமாக ஊற்றித் தருவதாக புகார் கூறினான். அம்மா கவலைப்பட்டாள். இங்கு வந்தால் அவனுக்கு ராஜ உபசாரம் நடக்கும். அம்மாவுக்கு நீர் உருண்டை, புளிக்கூழ், மோதகம், சுருள் போளி, மோர்க்களி செய்யவே நேரம் சரியாக இருக்கும்.

வெயில் தாழும் நேரங்களில் அம்மா சமையற்கட்டில் கிடந்து உழலுவாள். கோடை விடுமுறைக்கு வரும் தருண் கூடத்திலமர்ந்து தாத்தா, கையில் கொண்டுவந்து தரும் தின்பண்டங்களைக் கொறித்தபடி டிவி பார்ப்பான்.

“பாவம் ராதா, புள்ள இளைச்சு போயிருப்பான்.”

அம்மா, ராதாவுக்குப் பூரான் சடை பின்னி விட்டாள். வரிவரியாய் இழையோடிய பூரானில் எண்ணெய் மினுமினுப்பு ஏறியிருந்தது. வந்ததிலிருந்து அம்மாதான் தலைக்கு எண்ணெய் வைத்து விடுகிறாள்.

“ஓடு காய்ஞ்சிடும். மயிர்க்கால்ல படற மாதிரி தடவணும். “

சிறுவயதில் விரல் நுனிகளில் எண்ணெய் தொட்டுப் பகுதி, பகுதியாகப் பிரித்து தேய்த்து விடுவாள். இப்போதும் அப்படித் தேய்த்து இறுகப் பின்னிவிட்டாள். பூரானில் ஒரேயொரு வெள்ளிமுடி கடைசிவரை நீண்டிருந்தது.

“நாப்பதுதான் ஆவுது. அதுக்குள்ள நரை முடி வந்துடுச்சு. எனக்கெல்லாம் அம்பதுலதான் நரைக்கவே ஆரம்பிச்சுது.”

அம்மாவுக்கு சொல்லி மாளவில்லை. கூடம் குளிர்ந்தது. அப்பா முற்றத்தை மறைத்து சாக்கு படுதா கட்டியிருந்தார். அது சிறிதளவு குளிரை மட்டுப்படுத்தியிருந்தாலும் ராதாவுக்கு வெடவெடத்தது.

“டவுன்ல இவ்ளோ குளிரு கெடையாது. வீடு பொட்டி மாதிரி இருக்கும். இங்கதான் நடுவுல தொறந்து கெடக்கே…”

அம்மா, அப்பாவிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். இரவு நீண்டுகொண்டேப் போவதாக ராதா நினைத்துக்கொண்டாள்.

“மார்கழியில பகல் கம்மி, ராப்பொழுது அதிகம்.”

அம்மா சொன்னாள். நீண்ட நேரத்தூக்கம் இரவை நீட்டிப்பதாக ராதா சொல்லவில்லை. அம்மா ஐந்து மணிக்கு எழுந்து கொண்டாலும் பூனை போல நடமாடினாள். அப்பாவையும் கடிந்து கொண்டாள்.

“கால தேய்ச்சு, தேய்ச்சு நடக்காதீங்க. ராதா முழிச்சிக்குவா.”

கனத்த போர்வைக்குள் சுருண்டு உறங்கும் ராதாவின் காது மடல்கள் சதா சில்லிட்டிருந்தன.

சேகர் வந்திருந்தான். பத்துநாள் கணக்கு முடிந்து விட்டதாகச் சொல்லிச் சிரித்தான். தருண் டிவி முன் அமர்ந்துவிட்டான். அம்மா தடபுடல் பண்ணிக் கொண்டிருந்தாள்.

“நாளாச்சுல்ல. நீ போய் பேசிக்கிட்டிரு. நான் பாத்துக்கறேன்”

ராதாவை அனுப்பி வைத்தாள். சேகர் கிரே நிற சட்டை அணிந்திருந்தான். கருப்பு பேண்ட் அதற்குப் பொருத்தமாயிருந்தது. ரோமங்களற்ற தாடை பளிச்சிட்டது. முடிக்கு ஷாம்ப்பூ போட்டு அலசியிருந்தான். அது காற்றில் அலைந்து பளபளத்தது. சேரில் சாய்ந்து ஒரு காலை மடித்து இன்னொரு கால் முட்டியில் வைத்திருந்தான். ராதாவுக்குப் புதிதாய் பார்ப்பது போல கொஞ்சம் வெட்கமாயிருந்தது.

“அம்மாவோட கவனிப்பு ஒடம்புல தெரியுது.”

அவன் கண்ணடித்தான். ராதா சிரிப்பை மறைத்துக்கொண்டு,

“என்ன தெரியுது…?” என்றாள்.

“வீட்டுக்கு வா சொல்றேன்.”

அவன் அம்மா தந்த காபியை வாங்கிக்கொண்டான்.

“சனி, ஞாயிறு லீவுதான… இருந்துட்டுப் போவலாமே…”

அம்மா சம்பிரதாயமாகச் சொன்னாள். அவன் இருக்க மாட்டானென்று தெரியும்.

“இல்ல, போகணும். வேலை இருக்கு…”

அம்மா இதை எதிர்பார்த்தவள் போல நகர்ந்து போனாள்.

“நெறைய வேலை இருக்கு.”

சேகரின் பார்வை தன்மேல் நிலைத்ததில் ராதாவுக்கு மயிர்க்கால்கள் குத்திட்டுக்கொண்டன. உடல் முழுவதும் குளிர்ந்தது. அடிவயிற்றில் சிலீரென்று ஏதோ பாய்ந்து கிளை, கிளையாய் விரிந்து அப்படியே கீழிறங்கியது. ராதா தலைகுனிந்து கொண்டாள்.


ஐ.கிருத்திகா திருவாரூர் மாவட்டம் மணக்கால் அய்யம்பேட்டையில் பிறந்தவர். திருச்சியில் வசிப்பவர். தொடர்ந்து எழுதிவரும் இவரது கதைகள் பல்வேறு இதழ்கள் மற்றும் இணைய இதழ்களில் வெளியாகி வருகின்றன. இரண்டு சிறுகதைத் தொகுப்புகள் ‘உப்புச்சுமை’ மற்றும் ‘நாய்சார்’ ஆகியன வெளியாகியுள்ளன.
[email protected]

மீரா மீனாட்சி கவிதைகள்

0

அரசியலற்ற மச்சம் அல்லது மரு

நடந்து நடந்து தளர்கையில்
வலை நெய்யும் குருதிச் சிரைகள்
அதன் மத்தியில் மாட்டிகொண்டதுபோல் தோன்றும் அது
என் இடதுபாதத்தில் தெளிந்து காணும் கறுப்பு மரு

பொடி நிறைந்த ராஜவீதிகளில் பிணங்கி மறையும் மரு
மழைப் பொழுதுகளில் அதிலிருந்தும் எழும்
மழைவில் காவடியாட்டம் பெரும் ஆச்சரியம்

முன்பே நானறிவேன் இது பிண்டத்தின்
நான்காம் நிலைக்குச் செல்லும் கபாடமென்று

இருள் கொண்டாடும் நடுஜாமத்தில் மட்டுமே திறக்கும் கபாடம்
அன்றாட யாரோ எவரோ அது வழியாக வருவதும் போவதுமாக ..

கந்தர்வர்கள் தள்ளி மாற்றும் பெரும் கருங்கல் மரு-கபாடம்
எவராலும் கவனிக்கப்படாமல் அயர்ந்துறங்கும் நான்…
என் ஒவ்வொரு மூலக்கூறும் அண்டத்தின்
ஏதோ ஒரு கிரகத்தின் அல்லது விண்மீனின் இணை மூலக்கூறு
இதை நாசா அறியவேயில்லை
காரணம் அவர்கள் இப்போதுதான் வளர்கிறார்கள்

மரு-கபாடம் வழி கடைசியாக வந்த நீ மட்டும் ஏன் என்னை நோக்கினாய்?

என் மெலிந்த கால்களை ஏன் முத்தமிட்டுக்கொண்டிருந்தாய்
நானோ காமத்தின் கொடும்சூட்டில் தகித்துக்கொண்டிருந்தேன்
நீ கழற்றி எறிந்த என் உணர்வு குளிர்ந்துறைந்து கிடக்கிறது நம்மருகில்
அதற்கு என் வெள்ளிக் கொலுசுகளின் நிலா ஒளிர்வு
என் இதயத்திற்கு இணங்கியதாகவே இருந்தது அது

நீ முத்தமிட்ட இடமெல்லாம் உருகி ஒழுகியிறங்கின

இதழ்களும் கண்களும் அனற்குழம்பு போல
அறை நிறைந்து வெளியேறுகிறது…
பூமிக்குள் இறங்கும் கொதிக்கும் அனற்குழம்பு

மரு-கபாடம் மூடப்படுகிறது
என் இடதுகாலின் காமாவேசம் என்றுசொல்லி
நீயும் மிதந்து போகிறாய்
நீ உருவிட்ட மந்திரங்களால் கருங்கல் கபாடம் சிறியதாகி .. சிறியதாகி
மீண்டும் இடதுபாத மருவாக…

நானும் நீயும் பார்வையாளர்களாகவே இருந்தோம்
இருந்தும் நான் என்னை எங்கும் பார்க்கவில்லை

***

மீரா மீனாட்சி

சாவின் பிரதி

0

ஜீவ கரிகாலன்

ந்த நாட்டின் தகவல் தொழில்நுட்பத்துறையின் தலைநகரம் என்று அறிந்த அந்நகரம் தீநுண்மியின் பெருந்தொற்றால் ஏற்பட்ட ஊரடங்குத் தளர்வு காலத்தில், தன் சிறப்பை இழந்து வெறிச்சோடிக் கிடந்தது. வாகனநெரிசலுக்குப் பெயர் போன, அதே சமயம் நவநாகரிகத்தின் பிரதிநிதிகளாய் திரியும் யுவதிகளின் மிகுந்த எண்ணிக்கையால் எப்போதும் சோர்ந்து போகாத அம்மாநகரத்தின் தூசு படியாத மதிய வேளையில் கருப்பு நிற டூரிஸ்டர் ஒன்று கவலையற்றுப் பறந்தது. இருவரில் ஒருவன் ஓட்டிக்கொண்டிருந்தான்.

ஜீன்ஸ் அணியும் காலத்திற்கு முன்னே பிறந்த ஒரு காரணத்தாலும் செல்வக்குடி ஓவியனாக இருந்ததாலும், காலத்தால் அழியாத புகழுடைய கதைகளை அல்லது புராணங்களை அதன் மாந்தர்களை தான் வாழ்ந்த காலத்து மாந்தர்களாக பாவித்து அவர் வரைந்த ஓவியங்களின் அச்சுக்களையும் அல்லது சுண்ணாம்புக் கற்களையும் கூடவே சில ஓவியங்களையும் கடத்திக் கொண்டிருந்த ஐரோப்பியக் கொள்ளைக் கும்பலுடன் ஒப்பந்தத்தில் இணைந்த அந்நாட்டின் அரசியல்வாதிகளுக்கு அடுத்தபடியாகப் புகழ்பெற்ற கொள்ளைக்கும்பலில் எக்கு தப்பாய் செயல்பாட்டாளனாக  அல்லது அங்கத்தினராகப் பொறுப்பேற்ற கிறுக்குத் திருடன், தன் முன்னே இருக்கும் கொள்ளையடிக்கப்பட்ட கலைப் பொக்கிஷங்களைப் பார்த்தால் வந்த போதையில் இருந்தான். எதன்மீதும் பற்றற்றவன் என்பதாலேயே இத்துறையில் குறுகிய காலத்தில் அவனுக்கு கிடைத்த வளர்ச்சி அது, ஆனால் அவன் ஒரு கலாரசிகன் என்பதாலேயே இத் துறையில்.

ஐரோப்பிய கொள்ளைக்காரர்களுக்கு அவ்வோவியன் வரைந்த படங்கள் எதுவும் தேவைப்படவில்லை என்று ஒப்பந்தத்தில் குறிப்பிட்டிருந்தாலும் பாரத குலத்து மன்னன் ஒருவனும் அப்ஸரஸ் ஒருத்தியும் சல்லாபித்த கதையில் வரும் ஓவியம் ஒன்றை தன் வீட்டுப் படுக்கை அறைக்குள் வைப்பதற்காகவும் வேறு சிலவும் ஒப்பந்தத்தை மீறி கருவூலத்திலிருந்து கழட்டி வைத்திருந்தான் அந்த கிறுக்குத் திருடன்.

தலைமைக்கு வேண்டுவதெல்லாம் பதப்படுத்திப் பாதுகாத்து வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த லித்தோகிராஃபி கற்கள் தான் என்றபோதும் வேலை அவ்வளவு சுலபமானது அல்ல. அவற்றை அவர்கள் சொன்ன தேதியில் ஏஜெண்ட்டுகள் மூலம் எமிரேத்திய நாடுகளில் உள்ள தளர்வுகளற்ற வணிகத் துறைமுகத்திற்கு ஏற்றுமதி செய்யவேண்டும். அதற்கு, ஊடகங்களில் அடுத்த தலைப்பு செய்தியாக மாறுவதற்குள் சுங்க அதிகாரிகளால் அனுமதி வாங்கி துறைமுகத்தில் கொண்டு செல்ல முடியும் என்று அவனது திட்ட அதிகாரிகள் உறுதியளித்திருந்தனர். அதன்படி அவர்கள் அதற்கான புரோக்கர்களிடமும் ஊடகங்களிடம் ஏற்கனவே பேசி வைத்திருந்த நேரப்படி தான் எல்லாம் போய்க்கொண்டிருந்தது.

அரசின் உளவுத்துறையால் வெளியிடப்பட்டு வைரலாகிக் கொண்டிருந்த, நாட்டின் மூட அமைதியை தக்க வைப்பதற்கு ஏதுவான அதற்காகவே பிரபலப்படுத்தப்பட்ட ஒரு புள்ளியின் சல்லாபக் காணொலியும், ஓர் இளம்பெண்ணின் வன்முறை மிக்க க்ரூரமான செயல்களைப் பதிவு செய்த காணொளியும் சமூக ஊடகங்களில் பரவியதால் கடத்தல் வாகனத்தை தடை போட்டு சோதனை செய்ய வேண்டிய சாவடியிலெல்லாம் எளிதாகத் தப்பித்து முன்னேறியது அந்த டூரிஸ்டர்.

அந்நகரத்திலிருந்து கடவுளின் தேசத்திலுள்ள ஒரு முக்கிய துறைமுகத்திற்கு அருகிலுள்ள ஒரு கிடங்கில் பொருட்கள் பத்திரமாக இறக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. இணையத்தில் கிடைத்த காணொளி வாயிலாக பழைய அச்சு முறைகளின் ஒன்றான அந்த நுட்பத்தைப் பார்த்து வந்த கிறுக்குத் திருடன் கட்டி வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த இயந்திரத்தை வெளியில் எடுத்தான்.

அந்த ஊடகத்தில் பொதிந்திருக்கும் ஓவியம் என்னவாக இருக்கும் என்று ஐரோப்பியனிடம் போனில் பேசுகையில் கிடைத்தச் செய்தி அவனுக்கு அத்தனை ஆர்வம் தந்தது. அவனது ஆர்வத்தை கவனித்த மாஃபியாக்காரன் அவனை எச்சரிக்கத் தவறவில்லை.

நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேற்பட்ட வின்ஸ்டோன் & சன்ஸ் லித்தோ அச்சு இயந்திரமும், சிவப்பு நிற எண்களால் குறியிடப்பட்டிருந்த சில சுண்ணாம்புக் கற்களும் இருந்தன. நூற்றாண்டுகள் பழமை மிக்க அந்தச் சாதனங்களை தயக்கமில்லாமல் பயன்படுத்துவதற்கு தான் கல்தோன்றி மண் தோன்றா காலத்திலிருந்து வந்தவனின் பாரம்பரியம் என்கிற பெருமை இருக்கலாம். இல்லை திருடனென்றாலும் அநாதை விடுதியில் இருந்து வந்து வரலாற்றில் இளம் முனைவர் பட்டம் பெற்றவன் என்கிற பரிதாபம் ஐரோப்பிய மாஃபியாக்களுக்கு இருக்கும் என அவன் தப்புக்கணக்கும் போட்டிருக்கலாம். எண்ணெய் போன்ற இந்திய நீலச்சாயத்தை கனமான கண்ணாடி ஒன்றில் ஊற்றி அதனை உருளையில் உருட்டி உருட்டித் தேய்த்தான்.

பார்சலைத் திறந்த காரணத்தாலும், ஐரோப்பிய மாஃபியா மற்றும் உள்ளூர் அதிகாரிகள் மீதிருந்த அச்சத்தாலும் “தாயோளி என்ன காரியம் பண்ணுற” என்று கூப்பாடு போட்ட தன் சகாவை, தன் தாயைத் திட்டிய காரணத்தால் அல்ல தன் தாயைக் கொல்ல முடியாத காரணத்தாலேயே கையில் வைத்திருந்த நீலச்சாயம் ஒட்டிய உலோகத்தால் ஆன உருளையைக் கொண்டு அடித்தே கொல்ல ஆரம்பித்தான்.

அலறியபடி செத்துக்கொண்டிருந்த அவன் மேலும் மேலும் “அம்மா, அம்மா” என்று சொல்லும்போது அவன் இன்னும் வேகமாய் அடிக்க தலையில் வழிந்து கொண்டிருந்த ரத்தம், நீலம் கலந்தச் சிவப்பு சாயமென அவனுக்கு தோன்றியது. பின்னர் கூடுதல் பலத்துடன் ஓங்கியடித்துக் கொன்று அவனுக்கு திடீரெனத் தோன்றிய யோசனையை நடைமுறைப்படுத்தினான்.

கவின்கலையில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்றுவிட்டு அவன் சாதியைச் சேர்ந்த பாராளுமன்ற உறுப்பினரின் அழைப்பின் பேரில் அவரது காரியதரிசியாகச் சேர்ந்த தன் நண்பனிடம் போனில் பேசி சில சந்தேகங்களை நிவர்த்தி செய்துவிட, அந்தச் சுண்ணாம்புக் கற்களில் மேலும் சில வண்ணங்களைச் சேர்த்தால் வெவ்வேறு அடுக்குகள் கிடைக்குமென்று நம்பி, மேலும் சில சாயங்களை வாங்க தொலைவிலிருக்கும் கடைக்குச் சென்றான்.

நாடு முழுவதும் வைரலாகிக் கொண்டிருக்கும் காணொளியில் வரும் பெண் வசிப்பது அவ்வூர் என்பதால் அவளைக் கைது செய்யப் போராட்டங்கள் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. அதே சமயம் பெண்களால் முன்னெடுக்கப்படும் போராட்டத்திற்கு உண்டியலில் நிதி கேட்ட பெண்ணின் முகத்தைக் கூட பார்க்காது சாயம் படிந்திருந்த நோட்டுகளை உண்டியலில் திணித்தான். இத்தனை அமளி துமளியில் அவனுக்கு வரும் அழைப்புகளைப் பொருட்படுத்தவேயில்லை.

கிடங்கிற்கு வந்தவுடன் ஏற்கனவே வாங்கி வந்திருந்த, பாலிதீன் பையில் தன் சகாவினைக் கிடத்திவிட்டு பார்சல் செய்துவிட்டான். குற்றம் நடந்த தடம் தெரியா வண்ணம் இடத்தைச் சுத்தப்படுத்தினான்.

ஓவிய அச்சில் இருப்பதாக அவன் தெரிந்து கொண்டது, அவன் பால்யத்திலிருந்து அவனைத் தொந்தரவு செய்த கதாபாத்திரம் அது. அதை வாசிக்கையில், பார்க்கையில், கேட்கையிலெல்லாம் அவனுக்கு அவனை அநாதையாக்கிய அம்மாவின் மீதே ஆத்திரம் வரும். அவளைக் கொல்ல முடியாத இந்த வாழ்வில்தான் தம்மால் எத்தனை கொலைகளையும் எளிதாகச் செய்ய முடிகிறது என்கிற வியப்பு அவ்வப்போது வரும். மற்றபடி செய்வது குற்றம் என்பது அவன் மனதார ஒத்துக்கொள்ளாத ஒன்று.

ஒருவேளை அவளைக் கண்டுபிடித்துக் கொன்றுவிட்டால் தான் அதுவரை செய்தது பாவம் என்று தோன்றலாம். அதுவரை தனக்கு எந்தக் குற்றவுணர்வும் வராது என்று நம்பியிருந்தான். உலகப் புகழ்பெற்ற மாஃபியா இவனைத் தொடர்பு கொள்கையில், அந்த நிழலுலகத்தில் அவன் மீது பெரிய அச்சமும், ஆச்சரியமும் உருவாகியிருந்தது. மது, மாது, சூது என எதிலும் அகப்படாத குற்றம் ஒன்றே கர்மமாய் கொண்ட கர்ணன் என்று அவனை அழைப்பார்கள்.

மீண்டும் தயார் செய்யப்பட்ட அந்த சுண்ணாம்புக் கல்லை, சரியாக இயந்திரத்தில் பொருத்திவிட்டு அதன் கைப்பிடியை நகர்த்தி காகிதத்தில் அழுத்தம் கொடுத்தான்.

அந்த ஓவியனின் பாணி என்றே சொல்ல முடியாத கோட்டுச் சித்திரமாக அது இருந்தது, விந்திய மலையின் ஏதோ ஒரு புள்ளியிருந்து வடக்கு நோக்கிச் செல்லும் சிற்றாறு ஒன்றில் வெப்பமெனத் தன் இயல்பில் தகிக்கும் சூரியனின் உஷ்ணம் அங்கே முதலைகள் இருப்பதைக் கண்டும் நீரருந்தும் மான்களையும் ஓர் ஓரத்தில் காட்சிப்படுத்தியிருந்தது. மரணத்தை அருகில் வைத்துக்கொண்டு தான் தண்ணீரைக் கூட குடிக்க வேண்டியிருக்கிறது என்று அது சொன்னது. கரையின் மறுபுறத்திலிருந்து காட்சியைச் சொல்லும் அவ்வோவியத்தில் தன் குழந்தையைக் கூடையில் வைத்து நீரில் விடும் சிறுமியின் தவிப்பை மையமாகக் கொண்டிருந்தது அது. தலைப்பக்கம் பிடித்தபடி ஆற்றில் தன் சிசுவை விடும் அவளுக்கு, ஆயுள் முழுக்க தண்டனை தருவதற்காக அச்சிசுவின் முகத்தை மீண்டும் காட்டிட கூடையைச் சுழற்றத் தயாராக இருந்த அந்த கோரமான சிறிய நீர்ச்சுழல்கள் விதியை விட மூர்க்கமானவை. ஒரு கொலை கூட பண்ணத் தெரியாத சிறுமியென அவளை நினைத்து கண்ணீர் விட்ட போதுதான் தன் நினைவில் வந்தது உண்டியல் பணத்திற்காய் தன் கையில் திணித்த அந்தப் பெண்ணின் துண்டறிக்கை.

பெரிதாக செய்திக்குள் வராத அக்கலப்புத் திருமணத்தினால் ஏற்பட்ட பல அழுத்தங்களுக்கு மத்தியில் பிரசவம் செய்த postnatal care வழங்கப்படாத அந்த இளம்பெண்ணினை பாலியல் அவதூறு செய்யும் நெட்டிஸன்களை, கட்சிக்காரர்களை வசைபாடி எப்படியும் கல்லடிக்குக் காத்திருக்கும் அந்த முகம் நினைவற்ற பெண் அவன் மனதில் சலனத்தை ஏற்படுத்தினாள்.

தன்னை ‘தேவ்டியா பையன்’ என்று சொன்ன பள்ளி நண்பன் தான் தனது முதல் கொலைக்கான காரணம். ஆனாலும் அவன் சொன்னது உண்மை தானோ என்று குடையாத நாளில்லை. பின்னொரு நாள் அவன் அம்மாவையும் கொன்றேன்.

மீண்டும் சுன்னாம்புக்கல்லில் சிவப்பு நிற சாயத்தைப் போட்டு சிலிண்டரால் உருட்டி, அதனை இயந்திரத்தில் பொருத்திப் படியெடுத்தான். கிணற்றுக்கருகே ஆறு குழந்தைகளை நிற்க வைத்து தன் முதலாவது கைக்குழந்தையைத் தூக்கி எறிந்தவளின் தீமுகம். இதற்கடுத்ததாய் கிடைக்கும் நிம்மதியும் நிதானமும் மற்ற குழந்தைகளைக் கொல்லும்போது வரப்போவதில்லை, ஏன் சில குழந்தைகள் தாமாகக் கூட விழுந்திருக்கும். முதலாவதாகத் தேர்ந்தெடுத்த அக்குழந்தை தானே மற்ற ஆறு மரணத்திற்கும் அதன் தாய் மரணத்திற்கும் காரணம் என்று தோன்றியது. தன்னை வீசியெறிந்தவள் சிறுமியா? பெண்ணா? தமது எண் என்ன? தன     க்கு ஏன் தந்தை என்பவன் மேல் கோபம் வரவில்லை? என்றெல்லாம் எண்ணம் உதித்தன.

மீண்டும் ஒரு படியெடுத்தான், ஹெக்டாரின் மரணத்தைக் காட்டும் பதினேழாம் நூற்றாண்டு ஓவியர் ரூபன்ஸின் படைப்பில் தெரியும் ஹெகாபா மகாராணியின் முகம், மீண்டும் படியெடுத்தான் இருபதாம் நூற்றாண்டின் அந்திமக் காலத்தில் கடன் தொல்லையால் தனது மக்களையே பாதாளத் தொட்டியில் போட்டு மூடிய முகங்கள், இருபத்தி ஒன்னாம் நூற்றாண்டில் வீசியெறிந்த, கருவிலேயே அழித்த, கழுத்தை நெறித்த, மாஸ்க் அணிவித்த, தடுப்பூசிக்கு தடுத்த, தன் மாற்று உறவுக்கு தடையாய் இருந்த உயிரைக் கொன்ற என ஏராளமான thumbnail முகங்கள் கொண்ட கொலாஜ் படியொன்றை எடுத்து முடிக்கும்போது முதன்முறையாக அல்லது முதல் கொலைக்கு பின்னர் முதன் முறையாக அவனது கைகள் நடுங்கின.

பாலிதீன் பையால் லேமினேட் செய்திருந்த தன் சகாவின் பிரேதத்தை, மீண்டும் அந்த பார்சலில் இருந்து எடுத்து தன் மடியில் கிடத்தினான். இதற்கெல்லாமாடா கொலை செய்வார்கள் என்கிற ஆச்சரியப் புன்னகை இருந்தது.

“ஐயோ அம்மா….. அம்மா..” என்று கதறியபடி அந்தப் பிரேதத்தை மடியில் கிடத்தி முத்தமிடத் தொடங்கினான்.

***

ஜீவ கரிகாலன்

அல்ஜீப்ரா

0

எஸ்.சங்கரநாராயணன்

மாயா அத்தனை வசீகரமான பெண் அல்ல. ஒட்டிய கன்னங்கள். அவள் தலைமுடியும் அத்தனை அடர்த்தி காட்டவில்லை. மெலிந்த ஒடிசலான கீரைத்தண்டு தேகம். குடும்பத்தில் அவளது சம்பளம் தேவையாய் இருந்தது. அவள் சிரிப்பு கவர்ச்சிகரமாக இல்லை. பல்வரிசை சிறிது பிசகி ஈறெல்லாம் மேலோடிப் பல்லும் ஈறுமாய்த் தெரிந்தன. உடம்பு எனும் வியர்வைக் கதுப்பு. அவளிடம் பேச வந்தவர்கள் சற்று தள்ளி நின்றே பேசிவிட்டுப் போனார்கள்.

காசிக்கு அவளைப் பிடித்திருந்தது. அவளை அலுவலகத்தில் யாருமே பெரிதாகக் கண்டுகொள்ளவில்லை என்பதே அவளை அவனுக்குப் பிடித்த முதல் காரணமாக இருக்க வேண்டும். அவனுக்கும் தன்னைப்பற்றிச் சொல்லிக்கொள்ள பெரிதாய் எதுவும் இல்லை. தன் வாழ்வில் பெரிய உயரங்கள் இல்லை என அவனே நினைக்கிற அளவில் ஒரு வாழ்க்கை.

யாரோ சொல்லி அந்த அலுவலகத்தில் அவனுக்கு ஒரு தற்காலிக வேலை ஒரு மாத அளவில் அவனுக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. நம்ம பாடே இங்கே பெரும் பாடு, இதில் பிறத்தியார் பற்றிய கவலைகள் அவனுக்குக் கட்டுப்படி ஆகாது. அதுவும் அவனுக்குத் தெரியும். முதலாளியிடம் சொல்லி அவர் இரக்கத்தின் பேரில் அவன் அந்த அலுவலகத்திலேயே தங்கிக் கொண்டான். வெளி வாடகை மிச்சம். தவிரவும் இது தாற்காலிகப் பணி என்ற அளவில் கொஞ்ச காலந்தானே என அவரும் சம்மதித்திருக்கலாம். அத்தோடு அலுவலக நேரம் முடிந்தும் அவனை அவரால் மேலதிக வேலை வாங்கிக்கொள்ள இது சௌகர்யமாய் இருந்தது.

மாயா யாரிடமும் பெரிதாய்ச் சிரித்துப் பேசிப் பார்க்க முடியாது. அங்கே அவள் டைப்பிஸ்டாகச் சேர்ந்தாள். வேலையில் அவள் அத்தனை கெட்டிக்காரி இல்லை. ஒரு பிரபல ஆங்கில நகைச்சுவை உண்டு. ஒரு தட்டச்சுக்காரியிடம் கேட்டார்கள். வாட் இஸ் யுவர் ஸ்பீட்? அதற்கு அவள் பக்கத்தில் இருந்தவர் ஃபார்ட்டி மிஸ்டேக்ஸ் பெர் மினிட், என்றாராம். அவள் ஒருமுறை தட்டச்சு செய்ததை மேனேஜர் பார்த்துவிட்டு சுழித்து சுழித்து திருத்தங்கள் எழுதினார். அவள் போய் பொறுமையாகத் திரும்ப தட்டச்சு செய்ய வேண்டியிருந்தது. ஒரே வேலையைத் திரும்பச் செய்வது அவளுக்கு இந்நாட்களில் பழகியிருந்தது. மேனேஜரின் திட்டுக்கள் பழகியிருந்தன. திட்டுவது பரவாயில்லை. பாராட்டுகள் அவளை பயமுறுத்தின.

மாயா சுமாரான உடைகளே அணிந்து வந்தாள். ஆனால் அவை அவளது சிறந்த உடைகளாக இருக்கலாம். எப்போதோ தீபாவளி போன்ற விசேஷ நாட்களில் அவளுக்குப் புதுத்துணி வாய்க்கிறது என நினைத்துக் கொண்டான் காசி. புதுத்துணி கிடைக்காத விசேஷ நாட்களைப் பிடிக்காமல் போய்விடுகிறது. விழாக்கள் மகிழ்ச்சியின் அடையாளம். அவன் வீட்டில், அவள் வீட்டில் அவை திகைப்பைக் கொண்டு வந்தன.

எல்லாரும் சாப்பிட்டுவிட்டு வந்தபின் மாயா தனியே போய் மதிய உணவு சாப்பிட்டாள். அவளை யாரும் சாப்பிடக் கூப்பிடுவதே இல்லை. ஓரளவு அது அவளுக்குப் பாதுகாப்பாக இருந்தது. யாரோடும் பழகி சங்கடப்படுவதை விட பழகாமல் விலகி ஒதுங்கி விடுதல் பாதுகாப்பானது. அதில் அவமானங்கள் இல்லை. எழுந்து கைகழுவப் போனாலும் அவள் செருப்பைக் கழற்றிவிட்டே போனாள். அப்படி செருப்பை அதிக காலம் பிய்ந்து போகாமல் ஓட்ட அவள் பிரயத்தனப்பட வேண்டியிருந்தது.
எப்போதாவது மாயாவை அவன் தாண்டிப்போக நேர்ந்தால் சிறிது தைரியத்துடன் காசி ஒரு புன்னகையை அவள் மீது விசினான். அவளுக்கு முதலில் பயமாகவும் பிறகு அது வேண்டியும் இருந்தது. புழுக்கமான அறையில் காற்று வந்தாற் போன்ற ஆசுவாசம் அது. பிறகு அவளும் அவனைப் பார்த்துப் புன்னகை செய்தாள். மானேஜரிடம் திட்டு வாங்கி அவள் வெளியே வந்தால் அவன் அவளை ஒரு கரிசனப் பார்வை பார்த்தான். ஆகா… அந்த அலுவலகத்தில் அவளுக்கு இரக்கப்படவும் ஓர் ஆத்மா என்று அவளுக்குப் படபடப்பாய் இருந்தது.

கொடுத்த எந்த வேலையானாலும் அவன் செய்தான். இன்ன வேலை என்று இல்லை. சிலபேர் அவனைப் போய் சாப்பாடு வாங்கிவர, டீ வாங்கிவர என்று கூட அனுப்பினார்கள். அவளை விட அவன் நிலை பரிதாபகரமானது என அவள் நினைத்துக் கொண்டாள். ஒருவேளை அவள் ஓர் ஆணாக அந்த அலுவலகத்தில் வேலைக்கு வந்திருந்தால் அவளையும் அப்படி வேலை வாங்கியிருப்பார்கள் என நினைத்துக் கொண்டாள்.

ஒருமுறை அவளுக்கும் சேர்த்து டீ வாங்கி வந்தான் அவன். அவள் திகைத்துப் போனாள். “சாரி. எனக்கு வேணாம்” என்று எழுந்து நின்றாள் மாயா. அவள் உடம்பு லேசாய் நடுங்கியது. “பரவால்ல மேடம், எடுத்துக்கங்க” என்று புன்னகைத்தான் காசி. “நான் கேட்கவே இல்லையே…” என்றாள் மாயா. அவன் பதில் சொல்லாமல் புன்னகை செய்தான். “நாளைலேந்து எனக்கு வாங்கிட்டு வரவேண்டாம்” என்றபடி மாயா டீயை எடுத்துக் கொண்டாள். என்றாலும் அவன் வாங்கி வந்தது அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது. டீ ருசியாய் இருந்தாற் போலத் தோன்றியது.

ஐந்து மணியாகி விட்டால் பத்து முப்பது பேர் அமர்ந்து வேலைசெய்து கொண்டிருந்த அந்த இடம் சட்டென்று அமைதியாகி விடும். மின்விசிறிகள் ஓய்ந்து விடும். குழல் விளக்குகள் பாதிக்கு மேல் அணைக்கப்பட்டு விடும். நீளவாக்கில் போகும் அறை, சற்று இடது ஒதுக்கத்தில் மாயாவின் இருக்கை. அவள் மேசை முன்னால் தட்டச்சு யந்திரம்… தனி அறைபோலவே அது, கதவு தாழ்ப்பாள் உண்டு அதற்கு. அவள் அருகிலேயே கோப்புகள் வைக்க அலமாரிகள் இருந்தன. அலுவலக நேரம் முடிய பூட்டி விடுவார்கள். இடது வாட்டத்தில் கழிவறைப் பக்கம் அதற்கு முன்னால் மதிய உணவு சாப்பிடும் ஓய்வறை இருந்தது. அங்கேதான் காசி தங்கிக் கொண்டான். நீளமான இரண்டு பெஞ்சுகளைச் சேர்த்துப் போட்டுப் படுத்துக் கொண்டான். தலையணை இல்லை. ஒரே ஒரு போர்வை வைத்திருந்தான்.

எல்லாரும் கிளம்பிப் போனதும் அந்த மொத்த அலுவலகமுமே தொண்டை அடைத்தாற்போல சப்தம் விக்கித்துக் கிடந்தது. அவனுக்கு முதலில் அது பயமாய் இருந்தது. பிறகு பழகி விட்டது. இப்படித் தனிமைவாசிகள் பொதுவாக டிரான்சிஸ்டர் ஏதாவது வைத்து கேட்டுக் கொண்டிருப்பார்கள். அவனுக்கு அதெல்லாம் அதிகபட்சச் செலவு. அலுவலகத்தில் வரும் தினசரி தமிழ், ஆங்கில நாளிதழ்கள், அதில் தமிழ் பேப்பர் மாத்திரம் அவன் புரட்டிப் பார்ப்பான். அரசியலில் பெரிய ஈடுபாடு எல்லாம் இல்லை. ஒருநாள் விட்டு ஒருநாள் உடைகளைத் துவைத்துப் போடுவான். அவனிடம் இரண்டு செட் உடைகளே இருந்தன. மாற்றி மாற்றி துவைத்து உள்ளேயே ஃபேனடியில் காயப்போட்டு எடுத்துக் கொள்வான். இஸ்திரி காணாத உடைகள்.

சம்பளம் தினசரி கணக்கு 200. ஆகவே ஞாயிறு மற்றும் விடுமுறை நாட்களில் சம்பளம் கிடையாது. முன்பணமாக அடிக்கடி அவன் செலவுக்கு வாங்கிக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. வேறு வழியில்லை. தலைக்கு எண்ணெய், சோப்பு, பௌடர் என கொஞ்சத்துக்குக் கொஞ்சமாவது அவன் தன்னை கவனித்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. தினசரி மூனுவேளை வயிறு பசித்தது. மதியம் ஒருவேளை எல்லாரும் அலுவலகத்தில் இருக்கிற நேரத்தில் முழுச்சாப்பாடு சாப்பிடுவான். இரவுகளில் இரண்டு வாழைப்பழம் சாப்பிட்டு நிறையத் தண்ணீர் குடித்துவிட்டுப் படுத்துக்கொள்வான். அதற்கே அட்வான்ஸ் வாங்கிக் கொண்டான் காசி. ஏதாவது ஊருக்கு அம்மாவுக்கு பணம் அனுப்ப முடிந்தால் நல்லது.

அவனைப் பற்றியும் கவலைப்பட உலகத்தில் யாரும் இல்லை. எல்லாருக்கும் ஏற்கனவே அவரவர் கவலைகள் இருந்தன போலும். அவன் வேலைக்காலம் முடிந்து போய்விட்டால் அங்கே எல்லாரும் அவனை மறந்து விடுவார்கள். அவனை யார் ஞாபகம் வைத்துக்கொள்ளப் போகிறார்கள்.

ஆனால் மாயா… அவள் அவனை நினைவு வைத்துக்கொள்வாள் என்று தோன்றியது. ஏன் அவனுக்கு அப்படித் தோன்றியது அவனுக்கே தெரியவில்லை. அவளது பார்வையில் அவனுக்கு ஒரு அன்பின் குழைவு தெரிந்தது. அலுவலக வேலை நேரத்தில் அவன் மேனேஜர் அறைக்கு வெளியே ஒரு ஸ்டூலில் அமர்ந்து கட்டளைகளுக்குக் காத்திருந்தான். அவனிடம் எல்லாருமே கட்டளை போலத்தான் பேசினார்கள். அவன் அவர்களின் ஊழியன். இது ஊழ்வினை என்று சொல்லலாமா?
தடதடவென்று அத்தனை அமைதியில் அவளது தட்டச்சு யந்திரம் இயங்கும் சத்தம் கேட்டது. எப்போதாவது தற்செயலாக அவள் நிமிர்ந்து பார்த்தால் தூரத்தில் இருந்து அவன் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை அவள் உணர்ந்தாள். அவளுக்கு சிறு படபடப்பு ஏற்பட்டது. சிலசமயம் அவள் கடிதத்தை தட்டச்சு செய்ததும் அந்தக் காகிதத்தை உருவும்போது அவன் கிட்டே வந்து நிற்பான். “என்ன?” என்பாள். “நான் போய் மேனேஜர்கிட்ட குடுக்கறேன்…” என்று புன்னகை செய்வான் காசி. எப்ப பார்த்தாலும் சிறு சிரிப்புடனேதான் அவன் பேசுகிறான். அவனைப் பார்க்கும் வரை அவளுக்குச் சிரிப்பே மறந்து போயிருந்தது.

நல்ல பையன்தான் என்று நினைத்துக் கொண்டாள் மாயா. இன்னும் சரியான வேலை கிடைக்காமல் இப்படி அலுவலகம் அலுவலகமாக தகாலிக வேலை என்றே அவன் அமர நேர்கிறது, இது ஏன் தெரியவில்லை. ஒருவேளை நிலையான உத்தியோகம் என்று அமர்ந்துவிட்டால் நேரே அவளிடம் வந்து அவன் தன் காதலைச் சொல்வானோ என்னமோ என நினைக்கையிலேயே முகத்தில் சிவப்பு தேங்கி வெட்கம் பூத்து விட்டது அவளுக்கு. வேலை நேரத்தில் இப்படி யோசனைகள் நல்லது அல்ல. அவளுக்கு ஏற்கனவே தட்டச்சு செய்வதில் நிறையப் பிழைகள் விழுகின்றன… தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டாள்.

ஒருநாள் அவளுக்கு உடம்பு சரியில்லை என விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டாள். அலுவலகத்தில் யார் அதைப்பற்றி சட்டை செய்யப் போகிறார்கள்? ஆனால் அவனுக்குக் கவலை இருத்தது. மறுநாள் அவள் அலுவலகம் வந்தவுடன் அவன் அவள் கிட்டே வந்து நின்றான். “என்னாச்சி?” என்று அவன் கேட்டபோது அவன் கேள்வியே அவளுக்குப் புரியவில்லை. “ஏன்?” என்றாள். “நேத்து லீவு போட்டுட்டீங்களே?” என்று கேட்டான் அவன். அவளுக்கு அவனது அக்கறை பிடித்திருந்தது.

“உடம்பு சரியில்ல…” என்றாள் அவள். “அச்சச்சோ…” என்றான் அவன். “இப்ப தேவலையா?” என்று அவன் கேட்டான். அவள் பதில் சொல்லுமுன் மேனேஜர் கூப்பிடுகிறார் என்று போய்விட்டான் அவன். அவள் அவன் போவதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவளோடு நிறையப் பேச அவனுக்கு ஆசையாய் இருந்தது. மாலை அலுவலகம் ஓய்ந்து அந்தத் தனிமை சூழ்ந்த நேரங்களில் அவனுக்கு இப்போதெல்லாம் மாயா ஞாபகம் வந்தது. சட்டெனத் தும்மினான் அவன். இப்போது மாயா என்னை நினைத்துக் கொள்வாளா… என யோசித்தான். சிரிப்பு வந்தது.

அவளது இருக்கையை இங்கிருந்தே பார்த்தால் அவள் உட்கார்ந்திருப்பது போலவே தெரிந்தது. பிரமைகள். கனவுகளே வாழ்க்கை என்று தோன்றியது அவனுக்கு. அவளைப் பற்றிய நினைவுகள் அவனை உற்சாகப்படுத்தின. நிறைய அலுவலகங்கள் பார்த்தாகி விட்டது. ஆனால் மாயாவிடம் மனம் இழைந்தது போல வேறு எங்கேயுமே லயித்தது இல்லை. மாயாவின் இருக்கையும் அந்தத் தட்டச்சு யந்திரமுமே அவனுக்கு அவள் கூட இருக்கிற ஆசுவாசத்தைத் தந்தன.

அவள் அவனைக் காதலிக்கிறாளா? இருக்கட்டும். ஒருவர் மீது ஒருவர் காட்டும் அன்பு அல்லது பிரியம் அல்லது சிநேகம்… அது காதல் என்று மாத்திரம் ஏன் உடனே வகை பிரித்துத் திகைக்க வேண்டும். எந்தப் பழக்கமுமே காலப்போக்கில் தன்னைப்போல அரும்பு விரிந்து பூ ஆவது மாதிரி இயல்பு வசத்தில் காதலாக வாசனை பரத்த வேண்டும். அதற்கு அவசரப்பட முடியாது. எந்தப் பூவை விரியச்சொல்லி ஆணைபோட முடியும்..? என்று ரொம்பத் தெரிந்தவன் போல காசி நினைத்துக் கொண்டான்.

ஒருநாள் அலுவலகம் முடிந்து மாயா கிளம்பினாள். சிறிது தூரம் தெருவில் நடக்கும் போதுதான் பின்தொடர்ந்து யாரோ வருகிற மாதிரி அவளுக்கு இருந்தது. சட்டெனத் திரும்பிப் பார்த்தாள். காசி வந்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் முகத்தில் அந்தப் புன்னகை.

“என்ன எதையாவது வெச்சிட்டு வந்திட்டேனா?” என்று கேட்டாள் மாயா. “இல்ல” என்றான் அவன். என்னமாய்ப் புன்னகை செய்கிறான். “என் கூட ஒரு டீ சாப்பிடறீங்களா மாயா?” என்று கேட்டான் அவன். அதுவரை அவன் அவளைப் பேர் சொல்லி அழைத்தது இல்லை. அவளுக்குத் திகைப்பாகி விட்டது. “என்ன திடீர்னு?” என்றாள் முகம் மாறி. “இல்ல… இன்னிக்கு என்னோட பிறந்தநாள்” என்றான் காசி. ஓர் ஆண் வெட்கப்பட்டு அவள் அப்போதுதான் பார்க்கிறாள்.

“அடேடே. வாழ்த்துகள்” என்றாள் மாயா. வேறு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. அவன் கையைப் பிடித்துக் குலுக்க வேண்டும் போலிருந்தது அவளுக்கு. அவனுடன் தேநீர் கடை வரை நடந்தாள். அவள் கூட வந்தது அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது. எதுவும் அவர்கள் பேசிக்கொள்ளா விட்டாலும் அவர்கள் இடையே இருந்த இணக்கம் இருவருக்குமே வேண்டியிருந்தது. “உங்க பொறந்த நாள் எப்போ?” என்று அவன் மேலும் அவளது இறுக்கங்களைத் தளர்த்த தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டே வந்தான்.

“பிறந்த நாள்ல என்ன இருக்கு? நாம எதாவது சாதிக்கணும். அதைக் கொண்டாடணும்… பிறந்தது ஒரு சாதனையா?” என்று கேட்டாள் மாயா. அவள் அத்தனை பேசியது அவளுக்கே ஆச்சர்யமாய் இருந்தது. வீட்டில் கூட அவள் மனம்விட்டுப் பேசியது கிடையாது. வீட்டில் அம்மா அப்பா தம்பி ஒருத்தன். எல்லாருமே ஒருவருக்கு ஒருவர் ஒட்டாமல் இருந்தார்கள். ஒருத்தரிடம் மற்றவருக்கு பேசிக்கொள்ளச் செய்திகள் இல்லை. வாழவே அலுத்தவர்கள் எல்லாரும். காய்க்காத மாமரம் போல. அந்த வீடு காய்க்காத மாந்தோப்பாக இருந்தது.

“நல்லா இஞ்சி ஏலக்காய் போட்டு ஸ்பெஷல் டீ ரெண்டு…” என்றான் காசி உற்சாகமாக. இன்று இரவுக் கணக்குக்கு வாழைப்பழம் இல்லை. இந்தச் செலவுக்கு அது கட் என நினைத்துக் கொண்டான். அவனுக்கு அது மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. திடுதிப்பென்று அவன் அவள்முன் குனிந்து அல்லது அவள் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு “நான் உன்னைக் காதலிக்கிறேன்… மாயா” என்று சொல்லி விடுவானோ என அவள் பயந்தாள். அல்லது விரும்பினாள்.

அவளை பஸ்ஸேற்றி விட்டுவிட்டு காசி அலுவலகம் திரும்பினான். அவனுக்கு உற்சாகமாய் இருந்தது. அவள் மறுக்க மாட்டாள் என்று தெரியும் தான். இருந்தாலும் தயக்கமாய் இருந்தது. அவனும் வேலைக்கு என்று இங்கே சேர்ந்து பத்து இருபது நாட்கள் ஆகின்றன. இன்னும் நாள் கடத்துவது அவனுக்குத் தாளாதிருந்தது. இதையே பலமுறை ஒத்திகை பார்த்துக் கொண்டபின்தான் அவளை அவன் அணுகினான்.
அலுவலகத்தின் அத்தனை விளக்குகளையும் போட்டுக்கொண்டு அவன் ஏதோ பாடியபடி தன் உணவறை பெஞ்சில் தாளம் கூடப் போட்டான். அடிக்கடி போய் அவளது அறைப்பக்க ஜன்னலைத் திறந்து அவளது மேசையையும் தட்டச்சு யந்திரத்தையும் பார்த்தான். “நான் கணக்கு படித்தவன் மாயா. அல்ஜீப்ரா தெரியுமா உனக்கு?” என்று தனக்குள் பேசிக் கொண்டான். “மைனஸ் இன்ட்டு மைனஸ் பிளஸ்!”

அதிகம் பேசிக்கொள்ளா விட்டாலும் அவனோடு அவள் கூட அமைதியாய் நடந்து வந்ததே அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது. எல்லாம் கூடிவந்தாற் போலிருந்தது. ஆனால் திடுதிப்பென்று மாயா இறந்து போனாள்.

*

காசிக்கு இரண்டு அதிர்ச்சிகள் காத்திருந்தன.

மாயா அன்றைக்கு அலுவலகம் வரவில்லை. குடும்பத்துடன் ஏதோ கல்யாணம் என்று வெளியூர் போவதாக அறிந்தான். அவளுக்கும் இப்படி இட மாற்றங்கள் சிறு ஆசுவாசம் தரத்தான் செய்யும் என நினைத்துக் கொண்டான். அன்றைக்கு இரவு சுமார் பதினோரு மணி இருக்கும். அவன் படுத்துக் கிடக்கிறான். வெளிச்சம் இல்லை. வெளியே தெருவிளக்கில் இருந்து பரந்து வந்த சிறு வெளிச்சம். தலைக்குமேல் மின்விசிறி சுழல்கிற சத்தமும் அதன் அசைவுகளும் தெரிந்தன.

திடீரென்று அவனுக்கு அந்த அறையில் யாரோ கூட இருப்பதாக உள்ளுணர்வு மூடிய கண்ணில் குத்தியது. அதுவரை அங்கே அவன் தங்கியிருக்கிற அந்த இருபத்துச் சொச்ச நாளில் இதுமாதிரி உணர்வு ஏற்பட்டதே இல்லை. ஒரு தவிப்பான மூச்சு கேட்டது இப்போது. சட்டென எழுந்து உட்கார்ந்தான். அவனுக்கு வியர்த்து விட்டது. லேசான பயம் வந்தது. தனியே வேற இருக்கிறேனே என்றுதான் முதல் நினைப்பு.

ஆமாம். யாரோ உள்ளே இருக்கிறார்கள். மூச்சு இரைப்பு கேட்கிறது. சட்டென எழுந்து உட்கார்ந்தான். அந்த அறைக்கு வெளியே வராந்தா என நீண்டு கிடந்த வெளியை வெறித்தான். அதோ தூரத்தில்… அது ஒரு பெண். பெண் போலத்தான் தெரிந்தது. அவனுக்கு உடம்பு படபடவென்று நடுங்கியது. யார் அது? இந்நேரத்தில்? ஏன் அவளுக்கு இத்தனை பயமும் திகைப்பும் மூச்சுத் திணறலும்? அத்தனை இருளும் அந்த தூரமும்… அவனுக்கு அந்த முகம் சரியாகத் தெரியவில்லை. என்ன தோன்றியதோ. சட்டென எழுந்து விளக்கைப் போட்டான். குழல் விளக்கு அவன் பயத்தைக் கேலிசெய்தாற் போல சிறிது கண்சிமிட்டி பின் பளீரென்று வெயிலை வீசியது.

யாரும் இல்லை. இல்லையே, யாரோ நின்றிருந்தார்களே? அப்ப அந்த மூச்சு வாங்கும் சத்தம்? அது கேட்டதே? அந்த உருவ அமைப்பு, அதன் உயரம்… அந்தப் பெண், எங்கே வந்தாள்? எப்படி உள்ளே வந்தாள்? ஏன் அப்படி ஒரு மூச்சுத் தவிப்பாய் நின்றாள்? அவனிடம், குறிப்பாக அவனிடம் அவள் எதுவும் சொல்ல விரும்பினாளா?
எழுந்துபோய் சுற்றும் முற்றும் தேடினான். வேறு எந்த அறைக்காவது போய்விட்டாளா அவள்? இல்லை. எங்கேயும் யாரும் இல்லை. தன்னிச்சையாக அலுவலக கடிகாரத்தில் மணி பார்த்தான். இரவு மணி 11.20. அவளது உயரம் சாயல்… எல்லாம்… சட்டென்று ஜன்னல் வழியே பக்கத்து அறையைப் பார்த்தான். மாயாவின் இருக்கை இருளில் உருவ எல்லைகள் கலைந்து கிடந்தது. உறையிட்டு மூடிக்கிடந்த தட்டச்சு யந்திரம். அந்த ஸ்டூலில்… எதுவும் உருவம்? ஆகா யாரோ அங்கே அமர்ந்திருக்கிறார்களா? தலையை உதறிக்கொண்டு பார்த்தான். பிரமை. யாரும் இல்லை அங்கே.

தூக்கத்தில் அவனை எழுப்பித் தவித்து எதோ சொல்ல விரும்பிய அவள், மாயாவா? என்ன சொல்ல வந்தாள்? அவள் இந்நேரம் பஸ்சில் அல்லவா இருப்பாள். செய்தி கேள்விப்பட்டதும், மாயா ஊருக்குப் போறியா? சொந்தத்துல கல்யாணம்னு கேள்விப்பட்டேன்… என நிறுத்தி அவளைப் பார்க்கக் குனிந்தான் காசி. உனக்கு எப்ப கல்யாணம் மாயா?

பெண்கள் வெட்கப்படுவதைப் பார்க்க அழகு. அதுவும் நாம் பேசுவதை ரசித்து வெட்கப்பட்டால் இன்னும் அழகு. இந்நாட்களில் மானசீகமாக நிறைய அவளுடன் அவன் பேச ஆரம்பித்திருந்தான். அதுதான்… அவள் அவனை எழுப்பியதாகவும் வந்து நின்றதாகவும்… கனவுகள். இவை விழித்தநிலைக் கனவுகள். பக்கவாட்டு அறை ஜன்னலைச் சாத்திவிட்டு சிரித்தபடி திரும்ப படுக்கப் போனான்.

விபத்து என்றார்கள். மாயா சென்ற பஸ் ஏதோ மரத்தில் மோதி… அவனுக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. வாழ்க்கையில் காசி பெரிதாய் எதையும் எதிர்பார்ப்பவனோ ஆசைப்பட்வனோ அல்ல. முதன் முறையாக அதுவும் அவனது ஆசை மொட்டு அளவிலேயே பிய்த்து வீசப்பட்டு விட்டதா? அலுவலகத்தில் எல்லாருக்கும் அது கொஞ்ச நேரம் சுவாரஸ்யமாய் இருந்தது. பிறகு எல்லாரும் அவரவர் உலகத்திற்குத் திரும்பி விட்டார்கள். அரசு ஆஸ்பத்திரியில் மாயாவை போஸ்ட்மார்ட்டம் செய்து பின் தருவார்கள். விபத்து எப்போது நடந்தது…

தெர்ல. நேத்து ராத்திரி ஒரு பதினோரு மணி போல இருக்கும்… என்று யாரோ பதில் சொன்னார்கள். ஆகா… தூக்கிவாரிப் போட்டது. விபத்து நடந்த நேரம் அவனுக்குத் தெரியும். 11 20 இரவு. அந்த நேரம்தான் அவன் அவளை, மாயாவை இங்கே சந்தித்தான். ஏதோ அவள் சொல்ல வந்து மூச்சிறைக்க நின்றாளே? அந்த நேரம் அதுதான். விபத்து நேரம் அதுவாகத்தான் இருக்கும். மாயா… என்று கதற வேண்டும் போல இருந்தது அவனுக்கு.

அந்தக் கணம் உனக்கு என்னிடம் வந்து பேசத் துடிப்பு வந்ததே. எத்தனை பெரிய விஷயம் இது. அவனுக்கு உடம்பு நடுங்கியது. அலுவலகத்தில் வேலை ஓடவில்லை. விட்டுவிட்டு தூறல் போல அலுவலகத்தில் மாயா பற்றிப் பேச்சு வந்தது. மேனேஜர் அவளது இடத்துக்கு அடுத்து ஒரு கம்ப்யூட்டர் தெரிந்த பெண்ணைப் போடுவது என்று பேச ஆரம்பித்திருந்தார். ஒரு கம்ப்யூட்டரும் ஆர்டர் செய்துவிட்டார். அவன்தான் மாயா, மாயா என்று இதயம் துடிக்கத் துடிக்க வளைய வந்து கொண்டிருந்தான். அழுது விடுவான் போலிருந்தது.

அன்றைக்கு மாலை அலுவலக வேலைநேரம் முடிந்து மீண்டும் பாசியாய் மெளனம் வந்து கவிந்தது. நேற்றைய இரவை அவனால் எப்படி மறக்க முடியும்? அட வந்தது நீ என்று தெரியாமல்… உள்னைத் தவிக்க விட்டுவிட்டேன். தவற விட்டுவிட்டேன்… என மனம் உருகியது. அன்று இரவு வெளியே சிறிது தூரம் நடந்து போனான் தெருவில். அவளோடு தனது பிறந்தநாளுக்கு என்று அவளை அழைத்துக் கொண்டு தேநீர் அருந்தப் போனது நினைவுக்கு வந்தது. அழுகை வந்தது திரும்பவும்.

அறைக்கு வருகிறான். உள்ளே விளக்கு எரிகிறாற் போலிருந்தது. இல்லையே, அணைத்து விட்டுத்தானே வெளியே போனோம், என்று குழப்பமாய் இருந்தது. போய்க் கதவில் சாவியைப் பொருத்தி, க்ளிக். உள்ளே விளக்கு அணைந்து போனது. என்ன இது என்று இருந்தது. தானாக விளக்கு ஏற்றிக் கொள்ளுமா? பின் தானாக அணையுமா? உள்ளே வந்து சுவரில் இருந்த சுவிட்ச் போர்டைத் தொட்டான். சுவிட்ச் அணைந்த நிலையில்தான் இருந்தது. சுவிட்சைத் தட்டினான். குழல் விளக்கு ஒரு நிமிஷம் அவன் பயத்தைக் கேலி செய்தாற் போல கண்ணடித்து பளீரென வெயிலை இறக்கியது.
யாரும் இல்லை. மனுசாள் இல்லாத அந்த மௌனம் பயமுறுத்தியது. விளக்கு எப்படி எரிந்தது, பிறகு உடனே அவன் வரும்போது அணைந்து விட்டது. அவனுக்குப் புரியவில்லை. உள்ளே வந்து தண்ணீர் பிடித்துக் குடித்தான். நீளக் கிடக்கும் வராந்தா. தண்ணீர் குளிரவைக்கும் யந்திரம் பக்கமாகத்தான் இடது பக்கம் திரும்பிப் போனால் மாயாவின் அறை. பூட்…. பார்த்தான். பூட்டித்தான் இருந்தது. தண்ணீர் குடிக்க என்று தம்ளரை வாய்க்கு மேலே உயர்த்தும் போது திரும்ப அந்த உணர்வு ஏற்பட்டது. நான் தனியே இல்லை. பயப்படாதே என்று முதலில் சொல்லிக் கொண்டான். மாயா உன்னை விரும்புகிறாள். மாயா உன்னைக் காதலிக்கிறாள். உண்மைதானே அது? காற்று வீசியதில் அலுவலக வாசல் கதவு திடீரென்று திறந்து கொண்டது. திரும்பிப் பார்த்தான். தாள் போடவில்லையா அவன்? போய்த் தாள் போட்டுவிட்டு வந்தான்.

பிறகு எதுவும் நடக்கவில்லை. அரைமணி நேரம்வரை விழித்திருந்தான். தினமலர் வாசித்தான். அதிர்ச்சி என்று பெரிய எழுத்தில் பெரிய ஆச்சர்யக் குறியுடன் ஒற்றை வார்த்தையில் செய்திகள் வெளியிடுகிறார்கள். அந்த வார்த்தை மாத்திரம் தனி வண்ணத்தில். வாசிக்க கொட்டாவி வந்தது. வேறு சப்தங்கள்? காத்திருந்தான். நீள வராந்தாவில் மேசைகளுக்கு நடுவே தேர்வு நேரத்தில் பள்ளி ஆசிரியர்போல நடந்தான். கடிகாரத்தின் துல்லிய டிக் டிக் கேட்டது. வாத்தியார் மார்க் போடுகிறாரா என்ன? டிக் டிக். கால் வலிக்கிற அளவில் நடை. பிறகு துணி துவைத்து பேனின் கீழ் காயப் போட்டுவிட்டு உறங்கிப் போனான்.

இரவின் ஒலிகள் மாத்திரம். அவையும் கரைந்து போயின. மின்விசிறியின் தடதடப்பு. சட்டென விழிப்பு வந்தது. ஏன் தெரியவில்லை. மணி என்ன? பதினோரு மணி இருக்குமா, என்று தோன்றியது. அவனுக்கு மாயா ஞாபகம் வந்தது. நேற்று ஏறத்தாழ இதேநேரம்… என நினைத்தான். அதனால்தான் விழிப்பு வந்ததா? மெல்ல எழுந்து கழிவறைக்கு ஒன்னுக்கடிக்கப் போனான். கதவை உள்ளே தாளிட்டுக் கொள்ளவில்லை. பேசினில் ஒன்னுக்கு விழும் சத்தம் நாராசமாய்க் கேட்டது. வெளியே வந்தபோது அந்தக் காற்றே வேறு மாதிரி இருந்தது. என்ன வேறுபாடு என்று தெரியவில்லை. அந்த இரவுக்கே வேறு சாயல் வந்திருந்தாற் போலிருந்தது. மணி என்ன என்று விளக்கைப் போட்டுக்கொண்டு போய்ப் பார்த்தான். 11 18. அந்த நேரத்துக்கு விழிப்பு வரவேண்டிய அவசியம் என்ன? கையை மார்பின் குறுக்கே கட்டிக்கொண்டான். சிறுகாற்று உள்ளே வந்து நடமாடினாற் போல அறையெங்கும் சலனங்கள் தெரிந்தன.

என்னவோ உருமாற்றம் அடைகிறாற் போல இருந்தது. க்ளுக் என்று யாரோ சிரிப்பது போலக் கேட்டது. தூரத்து இருள் பொதிவில் ஒரு நிழல் போல என்னவோ நடமாட்டம். அது நடமாட்டமா பிரமையா? இது கனவா? நான் விழித்திருகிறேனா?

இந்த இருளில் நான் எதை எதிர்பார்த்து விழித்திருக்கிறேன். திடீரென்று ஒரு வேடிக்கை போல “மாயா?” என்று சத்தமாய்ப் பேசினான். “கூட இருக்கியா மாயா?” பதில் இல்லை. அவனுக்கே தன் செயல் கிறுக்குத்தனமாகவும் வேண்டியும் இருந்தது. அவளைப் பேர் சொல்லி அழைக்க அவனுக்குப் பிரியமாய் இருத்து.

ஆ… இப்போது சத்தம் கேட்டது. என்ன சத்தம். ஏதோ சரசரப்பு. மற்ற நாட்களில் நான் நன்கு உறங்கி விடுகிறேன். இப்படிச் சரசரப்புகள் என் காதுக்கு எட்டுவது இல்லை என நினைத்தான். ஒரு பல்லி உச்சியில் இருந்து பொத்தென விழுந்து ஓடலாம். ஏதாவது மேசைக் காகிதம் சிறகு வந்தாற் போல பறந்து இறங்கலாம். இரவில் மாத்திரம் கேட்கிற தனிச்சத்தங்கள். கிசுகிசுப்பான ரகசியச் சத்தங்கள். இதுகுறித்து பயம் தேவை இல்லை.

இப்போது… இது வேறு சத்தம். என்ன சத்தம்? உற்றுக் கேட்டான். “மாயா?” என்று சத்தமாய்ப் பேசினான். “நிசந்தானா? இருக்கியா மாயா?” சிறிது நேர மௌனத்துக்குப் பின் திரும்ப அந்தச் சத்தம். சத்தம் எந்த மூலையில் இருந்து வருகிறது தெரியவில்லை. குழாயில் இருந்த தண்ணீரின் ஒரு சொட்டு. என்ன தோன்றியதோ மாயாவின் அறைப்பக்கம் போய் ஜன்னலை ஒரு விரலால் திறந்தபோது க்ளுக் என யாரோ சிரித்த சத்தம் அவன் முதுகுத்தண்டைச் சில்லிட வைத்தது. “ம்ம்மா…யா…” என்றான் குழறலுடன். அவளது இருக்கையைப் பார்த்தான். இருளில் எல்லை கலைந்து கிடந்தது அந்த ஸ்டூலும் அவளது தட்டச்சுப் பொறியும்.

ஆகா… தட்டச்சுப் பொறி அவள் கடைசியாக அலுவலகம் முடிந்து கிளம்பிப் போனபோது உறையிட்டு மூடியது அல்லவா? உறையைக் கழற்றியது யார் தெரியவில்லை. அதில் ஒரு காகிதத்தைச் செருகியது யார்? என்னவோ தனக்கு மாத்திரம் தெரிகிற அளவில் நடக்கிறது. மாயாதான் அங்கும் இங்கும் நடக்கிறாளா? உள்ளே இருக்கிறாளா? இங்கே அலுவலகத்தில் அவள் இருக்கிறாளா? எப்படி உள்ளே வந்தாள்?

ஒரு சோதனை போல இங்கிருந்து ஜன்னல் வழியே பார்த்தபடியே “மாயா?” என்று கூப்பிட்டான் சத்தமாய். தட்டச்சுப் பொறியில் எழுத்துகள் தானே இயங்குகிறதா? அந்த இருட்டில் தெரியவில்லை. தானே எப்படி இயங்கும்? “வந்திருக்கிறாயா மாயா?” என்றான் திரும்பவும். க்ளுக், என ஒரு சிரிப்பு. தட்டச்சுப் பொறி திரும்ப இடது வலதாக நகர்கிறது. ஒரு தண்ணீர்ச் சொட்டு.

அவனிடம் அந்த உள்ளறையின் சாவி இருந்தது. விறுவிறுவென்று போனான். அந்தக் கதவைத் திறந்து அறைக்குள் போனான். விளக்கைப் போட்டதும் மொத்த அறையும் துலக்கமாய்த் தெரிந்தது. ஒளி பொருட்களின் வண்ணங்களை மீட்டெடுத்து விடுகிறது… ஆமாம். அவன் நினைத்தது சரி. தட்டச்சுப் பொறி காகிதம் செருகப்பட்டு தானாக இயங்கியிருக்கிறது. அதன் அருகில் போய்ப் பார்த்தான். எஸ், எஸ் என ஒரே எழுத்து அதில் தட்டச்சு செய்யப்பட்டிருந்தது.

மாயா? – எஸ். வந்திருக்கிறாயா? – எஸ்… அவள்தான் பதில் தருகிறாளா? அப்படியானால் அவள் உள்ளே வந்திருப்பது உண்மையா? அவனுக்குப் பரவசமாய் இருந்தது. நான் ரொம்ப அதிர்ஷ்டக்காரன் மாயா… என்றான் நெஞ்சைப் பிடித்துக் கொண்டு. ஐ என்ற ஒற்றை எழுத்து. பிறகு ஏன் எண் இரண்டு அடிக்கப்பட வேண்டும். ஓகோ. ஐ ட்டூ என்கிறாள் மாயா.

நன்றி மாயா என்றான். நடந்ததையெல்லாம் அவனால் நம்பவும் முடியவில்லை. நம்பாமலும் முடியவில்லை. அவன் எதுவும் பேசாமலேயே இப்போது தட்டச்சு இயந்திரம் நகர்கிறது. ஐ லவ் யூ. அவனுக்குக் கண்ணில் கண்ணீர் வந்து விட்டது. ஒரே நாளில் அவன் உலகம் எவ்வளவு மாறி விட்டது. அவன் கண்ணில் மாயா படவேயில்லை. அவளாக விரும்பினால் தன் இருப்பைத் தெரிவிக்கிறாள் என்று அவன் நினைத்துக் கொண்டான்.

யந்திரம் தானாக நகர்ந்து ‘குட் நைட்’ என்றது. அதில் எழுத்துப் பிழையைப் பார்த்ததும் இது என்னுடைய மாயாதான்… என்று சிரித்தபடி அந்தக் காகிதத்தை உருவினான். பிறகு யந்திரத்தின் அச்சடிக்கும் சிலிண்டரை நடுவாகத் தள்ளி உறையில் இட்டு மூடினான். விளக்கை அணைத்தான். அறைக்கு வெளியே வந்து அறையைப் பூட்டினான். அந்தக் காகிதத்தை உணவறைக்கு வந்து பெஞ்சில் படுத்தபடியே பார்த்தான். அத்தனையும் உண்மை. எஸ் எஸ்… என்று எத்தனை எஸ். அந்தக் காகிதத்துக்கு ஒரு முத்தம் தந்தபோது க்ளுக் என அவள் சிரிப்பதாகக் கற்பனை செய்து கொண்டான். சிரிப்பு வந்தது. எப்போது உறங்கினான் தெரியாது.

*

காலை விடிந்தபோது எல்லாமே புதுசாய் இருந்தது. அவனோடு மாயா இருக்கிறாள். கூடவே இருக்கிறாள். அந்த நினைவே உற்சாகம் தந்தது. பயமா? முதலில் பயமாய் இருந்தது. இப்போது எல்லாம் பழகியிருந்தது. பயம் இருந்தால் நேற்று இரவே அவன் தூங்கியிருக்க முடியாது. அவனுக்கு மாயாவைத் தெரியும். அவள் அருகாமை புரியும். தான் அருகில் இருப்பதை அவனுக்கு மாத்திரம் அவள் அடையாளம் காட்டுகிறாள் என்று புரிந்தது. இரவு ஆகிவிட்டால் மணி பதினொண்ணே கால் தாண்டி விட்டால் அவன் அவளுக்குக் காத்திருப்பான். அவளோடு என்னவாச்சும் பேசுவான். வாழ்தல் இரவுகளில் அழகாகி விடுகிறது.

இதுபற்றி யாரிடமும் அவன் பேசவில்லை. கேள்விப்பட்டால் சிரிப்பார்கள். நம்ப மாட்டார்கள். கேலி செய்வார்கள். எதுவும் வேணாம் அவனுக்கு. அவனும் மாயாவுமான ஓர் உலகம். அது அவர்களுக்குக் கட்டாயம் புரியப் போவது இல்லை. அவனும் புரிய வைக்க முயலப்போவது இல்லை. இரண்டாவது நாளில் அந்த அலுவலகத்தில் ஒரு ஃபைல் தேடினார்கள். முக்கியமான ஃபைல் போல இருந்தது. கடைசியாக அதை மேனேஜர் மாயாவிடம் தான் தந்ததாகத் தெரிந்தது. ஃபைல் காணவில்லை. என்ன செய்ய என எல்லாரும் திகைத்தார்கள். தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டார்கள். மேனேஜர் அறையில் உள்ள லாக்கரில் இருக்குமா ஃபைல்? இல்லை. அவசரம். அந்த ஃபைல் உடனடித் தேவை. ஃபைல் எங்கே?

வேறு உதவியாள், ஓர் ஆண் வேலைக்கு வந்திருந்தான். கம்ப்யூட்டரில் அவன் கடிதங்களைத் தட்டச்சு செய்கிறான். திறமையான வேலைக்காரன். தப்பு இல்லாமல் அவன் தட்டச்சு செய்கிறான். கம்ப்யூட்டரில் அச்சிடுமுன்னே ஒருமுறை வாசித்து சிறு எழுத்துப் பிழைகளை சரிசெய்தே அவன் மேனேஜரிடம் சமர்ப்பிக்கிறான். அலுவலகத்தில் அவனுக்கு நல்ல பெயர்.

அந்தத் தட்டச்சுப் பொறியை எடுத்து ஓரமாய் ஒரு மேசையில் போர்த்தி வைத்து விட்டார்கள். காசிக்கு அதைப் பார்க்க வருத்தமாய் இருந்தது. அவனே இரண்டொரு நாளில் அந்த அலுவலகத்தை விட்டு வெளியேறிப் போய்விடுவான். இந்நிலையில் அதைப்பற்றிக் கவலைப்பட முடியாது அவனால். இரவில் ஜன்னல் வழியே பார்த்தால் முக்காடிட்டு அந்தத் தட்டச்சுப் பொறி அவனிடம் மௌனமாய் முறையிடுவதாய்த் தோன்றியது.

அன்றைக்கு ராத்திரி மணி 11 20. தானாகவே அவனுக்கு விழிப்பு வந்தது. எழுந்து முகம் கழுவிக் கொண்டான். வாஷ் பேசின் நீர் குளிர்ச்சியாய் முகத்தைத் தழுவியது. வந்து கூடத்தில் அமர்ந்து கொண்டான். மாயா… என மனதில் நினைத்தான். காற்றில் திரைச்சீலைகள் அசைந்தாற் போன்ற சலனம் தெரிந்தது. நாளை… என்றான். பேச முடியவில்லை. அவனுக்குத் துக்கம் விக்கியது. நாளை நான்… என்றான். அழுகை வந்து விட்டது. மூலையில் தட்டச்சு யந்திரம்… சத்தம் கேட்டது. அவனுக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. நாளைக்கு நான் இந்த அலுவலகத்தில் இருந்து… என்னை அனுப்பி விடுவார்கள். ஒரு காற்று வந்து அவன் தலையைக் கலைத்துப் போனாற் போல இருந்தது.

எழுந்து கதவைத் திறந்துகொண்டு தட்டச்சு அறைக்குப் போனான். உறை விலகி தட்டச்சு யந்திரத்தில் செருகிய காகிதம். நகர்வு தெரிந்தது. டோன்ட் க்ரை. சரி என்றான் மகிழ்ச்சியாக. திடீரென்று நினைவு வந்தவனாக, அந்த மகாலிங்கம் டிரேடர்ஸ் ஃபைல்… எங்கன்னு எல்லாரும் தேடிட்டிருக்கோம் இவளே… என்றான். யந்திரம் தடதடவென்று நகர்ந்தது. பீரோ எண் 4. நடுத்தட்டு. “சரி” என்றான் மகிழ்ச்சியாய். குட் நைட் என்றாள் மாயா.

காலையில் அவன் அந்த ஃபைலைத் தேடிக் கொடுத்ததற்கு பெரும் பாராட்டு கிடைத்தது. அன்று மதியம் அவனுக்கு சரவண பவனில் இருந்து வரவழைத்த ஸ்பெஷல் சாப்பாடு. கடைசிநாள் என்பதிலும், முதலாளிக்கு ஃபைல் கிடைத்த கரிசனத்திலும் வந்த உபசாரம் அது. மாலை நெருங்க நெருங்க அவனுக்கு துக்கமாய் இருந்தது. சம்பளம் என்று கையில் வரப் போவது இரண்டாயிரம் தான். இனி அடுத்த வேலை வரை இதை வைத்துக்கொண்டு ஓட்ட வேண்டும்.

மானேஜர் மாலையில் அவனை அழைத்து சம்பள பாக்கியைத் தந்தார். அவன் அப்படியே நின்றான். “என்ன?” என்று கேட்டார் புன்னகையுடன். “சம்பளத்துக்கு பதிலா…” என்றான் அவன். அவருக்குப் புரியவில்லை. “புதுசா கம்ப்யூட்டர் வந்திட்டது உங்க வேலைகளுக்கு ஐயா” என்றான். “இனி அந்தப் பழைய தட்டச்சு யந்திரம்… உங்களுக்குத் தேவைப்படாது இல்லீங்களா ஐயா…” என்றான். “அதுக்கு?” என்றார் அவர் முகக்குறிப்புடன். “மீதிச் சம்பளம் பணமா வேண்டாம் சார்” என்றான் காசி. “அந்த டைப்ரைட்டிங் மிஷினை நான் எடுத்துக்கறேன். உங்களுக்கு அது இங்க இடத்தை அடைக்கிற சாமான் தானே?”

அவருக்கு ஆச்சர்யம். காசிக்கு டைப் அடிக்கத் தெரியாது, என்று அவருக்குத் தெரியும். இந்தப் பணம் இப்போது இவனுக்கு அவசியம் என்பதும் தெரியும். இந்த நிலையில் இந்த மிஷின் அவனுக்கு எதற்கு, அவருக்குப் புரியவில்லை.

என்றாலும் புன்னகையுடன் “எடுத்துக்கோ. அவ்ளதானே?” என்றார் மேனேஜர்.

***

எஸ்.சங்கரநாராயணன்


ஈவும் மீதியும்

0

கா.சிவா

பெருங்களத்தூரின் நெரிசலைக் கடந்து ஊரப்பாக்கத்திற்குள் நுழைந்தது திருச்சி செல்லும் பேருந்து. அதில் மென்மையான சாய்விருக்கையில் அமர்ந்திருந்த மோகன் வெளியே தெரிந்த வெளிச்சத்தை வெறுமே நோக்கிக் கொண்டிருந்தான். அவன் அலைபேசியில் மனைவி பல்லவியின் அழைப்பு.

“சொல்லும்மா. சாப்டீங்களா”

“நாங்க சாப்பிட்டாச்சு. நீங்க என்ன சாப்பிட்டீங்க. கிளம்பியாச்சா”

“டிபன் சாப்பிட்டேன். பஸ்ல திருச்சிக்கு போயிட்டிருக்கேன். அங்க போனாத்தான் வேலை எப்ப முடியும்னு தெரியும். அங்க போயிட்டு சொல்றேன். மோகனா என்ன பண்றா”

“இப்பத்தான் படுக்கப் போனா. நீங்க வெளியூர் போறீங்கன்னு தெரிஞ்சதும் கொஞ்சம் பதட்டமா இருக்கா. மொதப் பிரசவம்ல அப்படித்தான் இருக்கும்”
“இப்படியாகும்னு நெனக்கல. இல்லேன்னா லீவு எடுத்துட்டு கடைசியாக லெட்டர் கொடுத்திருக்கலாம். சனி ஞாயிறு தேவையில்லாம கணக்காகுமேன்னு இன்னைக்கு வேலைக்குப் போனது தப்பாப் போச்சு”
“ஒங்க தங்கச்சிய நான் பாத்துக்கிறேன். நீங்க பயப்படாம போயிட்டு வாங்க”

“சரி … பக்கத்து வீட்டு ரவி ஊர்லேர்ந்து வந்திருக்கான். அதுவேற மனசுக்கு திடுக்னு இருக்கு. கொஞ்சம் கவனமா பத்திரமா இருங்க” என்று கூறி மனதேயில்லாமல் துண்டித்தான்.

சுற்றிலும் பார்த்தான் அலைபேசியில் லயித்த ஓரிருவரைத் தவிர பிறர் சாய்ந்து உறங்க ஆரம்பித்திருந்தனர். மோகன் சாயாமல் இருக்கையின் நுனியில் அமர்ந்து கொண்டிருந்தான். மனதில் இருந்த இனந்தெரியாத பதட்டம் உடலை நிலை கொள்ளாமல் செய்து கொண்டிருந்தது.
பிரசவத்திற்கு மோகனாவை அழைக்கச் சென்றபோது குலதெய்வக் கோவில்களுக்குச் செல்வதற்கும் சடங்குகள் செய்வதற்கும் மூன்று நாட்களாக்கிவிட்ட தங்கையின் மாமியார் மேல் மீண்டும் கோபம் எழுந்தது. இரண்டு நாட்களில் வந்திருந்தால் இந்த நெருக்கடிக்கு அவசியமில்லாமல் போயிருக்கும். ஒரு வாரத்திற்கு பின் காலையில் அலுவலகம் சென்றபோது நிகழ்ந்தது மனதிற்குள் மேலெழுந்து வந்தது.
எப்போதும் இவன் செல்வதற்கு முன்பே அலுவலகத்திற்கு வந்துவிடும் பிரிவு அலுவலர் இருக்கையில் இல்லாததைப் பார்த்தபோதே மனம் எதையோ உணர்ந்து கொண்டது. இவன் தனது உதவிப் பிரிவு அலுவலர் இருக்கைக்குச் சென்றான். எப்போதும் ஒரு கோப்புக்கு மேல் இருக்காத டேபிள் மேல் ஐந்தாறு கோப்புகள் தாறுமாறாகக் கிடந்தன. ஏதோ தவறு நடக்கவிருப்பதை மனம் உறுதியாக நம்ப ஆரம்பித்தது.

கோப்புகளைப் புரட்டிப் பார்த்தான். ஒரு வாரத்திற்கு முன் செயலாளருக்கு சமர்பித்த கோப்புகள் அவர் பார்வைக்குச் செல்லாமல் மேலதிகாரிகளால் திருத்தம் செய்யப்பட்டு இவன் டேபிளில் போடப்பட்டுள்ளன.

திருத்தங்களுடன் அப்படியே செயலாளருக்கு அனுப்பியிருக்கலாம். அதில் எதுவும் தவறில்லை. அல்லது தட்டச்சரிடம் கொடுத்து திருத்தம் மேற்கொண்டு சமர்பித்திருக்கலாம். ஆனால் இரண்டும் செய்யாமல் விடுப்பில் இருக்கும் இவன் டேபிளில் போட்டால் தாமதத்திற்கு இவனே பொறுப்பாக வேண்டும். மேலதிகாரிகள் மேல் வெறுப்பு எழுந்தது. ஒவ்வொரு கோப்பாகப் பார்த்தான். ஒரு கோப்பைத் தவிர பிற கோப்புகளில் மிகச்சிறிய திருத்தங்கள்தான். கெட்ட வார்த்தையொன்று தன்னியல்பாக வெளிவந்தது. அச்சொல் காதில் விழுந்தபின்தான் மீண்டு சுற்றிலும் பார்த்தான் யாராவது கவனித்தார்களா என. யாரும் கவனித்தது போல காட்டிக் கொள்ளவில்லை.

துணைச் செயலாளர் கருணாமூர்த்தி அழைப்பதாக அவர் அலுவலக உதவியாளர் கூறினார். முகத்தில் இருந்த கடுப்பை மாற்றாமலேயே அவர் அறைக்குச் சென்றான்.

“என்ன இத்தனை நாள் லீவு போட்டுட்ட” என்றார்.

“சார், என் தங்கையை டெலிவரிக்காக என் வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு வரப்போறேன்னு சொன்னனே”

“சொன்ன. ஒருநாள் ரெண்டு நாள்னு பாத்தா நாலு நாள் எடுத்துக்கிட்ட”

“அவங்க மாமியார் வீட்ல சம்பிரதாயம், குலதெய்வ பூசையின்னு இழுத்துட்டாங்க சார்”

“சரி அது இருக்கட்டும். செகரட்டரிய ஆஸ்திரேலியாவுக்கு ஒரு மீட்டிங்குக்கு கூப்பிட்டிருந்தாங்களே அந்த பைல் என்னாச்சு”

“போன வெள்ளிக்கிழமையே அத சப்மிட் பண்ணிட்டனே”

“அத செகரெட்டரி இப்பக் கேட்டாரு. அங்க இருக்கான்னு பாரு”

“சரி சார். என் பிரிவு அலுவலர் இன்னும் வரலையே சார்”

“அவர் லீவுப்பா. அவரோட மாமியார் நேத்து சாயங்காலம் இறந்துட்டாங்களாம். அவர் ஊருக்கு போயிட்டார். அந்தப் பைல் என்னாச்சுன்னு உடனே பாரு”

டேபிளில் இருந்த கோப்புகளில் அதுவும் ஒன்று. ஆஸ்திரேலிய கல்வி நிறுவனம் ஒன்று செயலாளரை சொற்பொழிவாற்ற அழைத்திருக்கிறது. இவர் கணினி அறிவியலில் முனைவர் பட்டம் பெற்றபின் இந்திய ஆட்சிப்பணிக்கு வந்தவர். அந்தக் கடிதத்தில் “அவசரம், உடனே சமர்பிக்கவும்” என்று செயலாளர் எழுதியிருக்கிறார். அதைப் பார்த்துதான் உடனேயே இவன் சமர்பித்திருந்தான். இரண்டு இடங்களில் மிகச்சிறிய இலக்கணப் பிழை. அதற்காக கருணாமூர்த்திதான் திருப்பி அனுப்பியிருக்கிறார். ஆனால் அந்தக் கோப்பை கண்ணிலேயே காணாதது போல கேட்கிறார். அதை இப்போது சமர்பித்தால் இன்றைய தேதியில் கையொப்பம் இடவேண்டும். தாமதமாக சமர்பித்ததற்கு இவன்தான் வசவு வாங்க வேண்டும்.

அந்தத் திருத்தங்களை மேற்கொண்டு பிரிவு அலுவலர் இல்லாததால் நேரடியாக சார்புச் செயலாளரிடம் அவசரம் என்று கூறி கையொப்பம் பெற்றுக்கொண்டு கருணாமூர்த்தியிடம் சென்றான். அதற்குள் இரண்டு முறை தொலைபேசியில் அழைத்துவிட்டார்.

“எவ்ளோ நேரம்பா. செகரட்டரி மறுபடி கேட்டுட்டாரு”

“சார் சின்னக் கரெக்சன்தானே. அப்படியே அனுப்பியிருக்கலாம்ல” அவர் முகத்தைப் பார்த்துக் கேட்டான்.

அதை காதில் வாங்காமல் கோப்பில் கையொப்பம் இட்டபின் “வா போகலாம்” என்று இவனையும் அழைத்துக் கொண்டு செயலாளரின் அறைக்குச் சென்றார். வெளியே அமர்ந்திருந்த செயலாளரின் தனிச்செயலரிடம் கேட்டுக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்தவருடன் இவனும் சென்றான்.

விளக்கொளியைப் பிரதிபலித்த நீண்ட பெரிய டேபிளுக்கு அந்தப்பக்கம் அமர்ந்திருந்த செயலாளர் நிமிர்ந்து எங்களைப் பார்த்தார். பீகார் மாநிலத்தில் பிறந்து, அயராது படித்து இங்கு ஆட்சிப் பணியாற்றுபவர். நல்ல வெளுப்பாக ஆறடிக்கும் அதிகமான உயரத்தில் இருந்தார். விழிகளில் கோபம் தெரிந்ததும் மோகன் பார்வையை கீழே திருப்ப, அவரின் கையில் இருந்த அந்த ஆஸ்திரேலியக் கல்வி நிறுவனத்தின் நினைவூட்டுக் கடிதம் தெரிந்தது. இதைப் பார்த்தவுடன் தான் முதல் கடிதம் நினைவிற்கு வந்து கேட்டிருக்கிறார்.

கருணாமூர்த்தி கையிலிருந்த கோப்பை வேகமாக வாங்கிப் புரட்டினார். அவர் கையொப்பமிட்ட தேதியைக் சுட்டி “அவசரம் என நான் எழுதி பத்து நாட்கள் ஆகிவிட்டது. செக்சன்ல எல்லோரும் தூங்கறீங்களா” என்று கேட்டார்.

“சாரி சார், மிஸ் பிளேஸ் ஆயிடுச்சு” கருணாமூர்த்தி கூறினார்.

“இந்த சப்ஜெக்ட் பாக்கிறது யாரு”

“இவர் ஏஎஸ்ஒ சார். எஸ்ஓ இன்னைக்கி லீவு சார்”
செயலாளளரின் முகம் கோபத்தில் சிவக்க ஆரம்பித்தது.

“அவரு இன்னைக்குத் தானே லீவு. முன்னாடியே பாக்குறதுக்கென்ன”

“இவரு நாலு நாள் லீவு சார்”

அவர் மோகனை நிமிர்ந்து பார்த்தபோது மோகன் விழிகளைக் கீழிறக்கி உடலை ஒடுக்கிக் கொண்டு நின்றான்.

“அவர் லீவு இவர் லீவுன்னு சொல்றதுக்குத்தான் நீங்க இருக்கீங்களா” என்று கருணாமூர்த்தியைப் பார்த்து கூறிவிட்டு தலையைத் தாழ்த்தி அசைத்தபடி “சோம்பேறிங்க… சோம்பேறிங்க” என்று கூறினார்.

தன் அறையில் நிமிர்ந்து தருக்கியபடி உலவும் கருணாமூர்த்தி இப்போது உடல் ஒடுங்கி சர்க்கஸ் சிங்கத்திடம் கோமாளி போல நடுங்கும் நிலையில் நின்றதைப் பார்த்தபோது மோகனுக்கு லேசாகச் சிரிப்பு வந்தாலும் இவரைவிட பத்து வயதாவது இளையவராக இருப்பவரிடம் இப்படி நிற்பது பரிதாபத்தையும் மெல்லிய ஒவ்வாமையையும் அளித்தது.

ஆஸ்திரேலியா செல்வதற்கு சம்மதம் தெரிவித்து கையொப்பம் இட்டவர் “உடனே பைலை தயார் செய்ங்க. திங்கட்கிழமை வர்றத உறுதி செய்யச் சொல்றாங்க. அதுக்குள்ள சிஎம் ஆபிசுல பர்மிசன் வாங்கணும். முடியலைன்னா எல்லாரையும் தொலைச்சிடுவேன்” என்று உறுமியபடி கோப்பை நீட்டினார்.

வெளியே வந்தவுடன் “மோகன் ஒடனே ரெடி பண்ணுங்க. அமைச்சர் வரைக்கும் கையெழுத்து வாங்கிட்டு கோப்பை சிஎம் ஆபிசுக்கு அனுப்பணும்” என்றார்.

மோகன் கோப்பை தயார் செய்து கருணாமூர்த்தி இரண்டு முறை செய்த திருத்தங்களை மேற்கொண்டு சமர்பித்தபோது செயலாளர் மதிய உணவிற்கு சென்றுவிட்டார். அவரின் தனிச்செயலர் “சார் கோபமாத்தான் போனார். ஏன் பைலை ஒடனே போடமாட்டீங்களா” என அவர் பங்கிற்கு கேட்டார்.

சாப்பிடும்போது பல்லவி அழைத்தாள். “ஏங்க லீவு சொல்லிட்டீங்களா. திங்கட்கிழமை டாக்டர்கிட்ட போகணும்”
“இங்க பெரிய பிரச்சனை. லீவெல்லாம் சொல்ல முடியாது. அத அப்பறம் பாத்துக்கலாம்”

“என்னாச்சுங்க. டல்லா பேசறீங்க”

“நான் அப்பறம் பேசறேன் வை…” என்று துண்டித்தான்.

செயலாளர் வந்து கையொப்பமிட்டவுடன் அக்கோப்புடன் விரைந்து வந்த கருணாமூர்த்தி “மோகன், உடனே அமைச்சர் அலுவலகத்திற்கு போய் இதுல கையெழுத்து வாங்கிட்டு வாங்க. அதுக்குப் பிறகு நோட் வச்சி சிஎம் ஆபிசுல கொடுக்கணும்” என்றார்.

எப்போதும் அமைச்சர் அலுவலகத்திற்கு உதவியாளர்களை அனுப்புவதுதான் வழக்கம். அவசரம் என்பதால் மோகனைப் போகச் சொன்னார். அமைச்சர் அலுவலகத்தில் இவனுக்குத் தெரிந்தவர் யாருமில்லை. அமைச்சரின் சிறப்பு நேர்முக உதவியாளரிடம் சென்றான்.

“சார், கொஞ்சம் அவசரம். செகரட்டரி உடனே கையெழுத்து வாங்கிட்டு வரச்சொன்னார்” என்றான்.

அந்த இடத்தில் இருப்பதால் வரும் கர்வம் மிளிரும் முகத்தை நிமிர்த்தி இவனைப் பார்த்தவர் “உங்களுக்கு அவசரமா இருக்கலாம். ஆனா அமைச்சர் இருக்கணும்ல”

“அமைச்சர் இல்லையா சார்”

“வர்றதாத்தான் சொன்னாங்க. காலையிலேர்ந்து இன்னமும் வர்ல. இதோ… அவசரம்னு இருபத்தஞ்சு பைலுங்க இருக்குது. இதையும் சேர்த்து வைக்கிறேன். அய்யா வந்தவுடனே வாங்கிறலாம்”

மோகனின் முகம் வெளிறியது. “சார்… மணி நாலரை ஆகப்போகுதே. அமைச்சர் வருவாருல்ல” பயத்துடனேயே கேட்டான். ஏதாவது தவறு நடந்தால் கீழ்நிலையில் இருப்பவர்களைத்தான் பகடைக்காயாக்கி வெட்டுவார்கள் என்று சக அலுவலர் கூறியது நினைவுக்கு வந்தது.
அவரின் முகம் கோபத்தில் விரிந்தது. “வருவாருன்னு சொன்னாங்க. நானும் சொல்றேன். கண்டிப்பா வந்துருவாரான்னு ஆளாளுக்கு கேட்டா நான் என்னய்யா பண்றது. வந்தா வாங்கிட்டு போன் பண்றேன். ஒங்க இன்டர்காம் நம்பர பைல் மேல பென்சில்ல எழுதி வச்சிட்டு போ” என்றார் கடுப்பு வெளிபட்ட குரலில். அவர் நெருக்கடி அவருக்கு என்று எண்ணியபடி திரும்பினான் மோகன்.

கருணாமூர்த்தியிடம் விவரத்தைச் சொன்னான். “சிறிது நேரம் கழித்து யாரையாவது அனுப்பி பார்த்துவரச் சொல். இந்த வேலை இன்னைக்கு முடிஞ்சாகணும். இல்லேன்னா செகரெட்டரி ஒன்னச் சும்மா விடமாட்டாரு… பாத்துக்க” என்று கூறியவரை கடும் வசைச்சொல்லால் மனதிற்குள் வைவதைத் தவிர வேறொன்றும் செய்ய இயலாதவனாய் நின்றான். அவன் மனவோட்டத்தை உணர்ந்தவர் “ஏன் நிக்கிற போ… சிஎம் ஆபிசுக்கு அனுப்ப நோட் ரெடி பண்ணு” என்று கூறியபோது அவர் முகம் அவன் மனதிற்குள் கூறிய சொல் என்னவாயிருக்கும் என்று யோசிப்பதைப் போலத் தோன்றியது.

மோகனின் மனதில் பதட்டம் கூடிக் கொண்டே இருந்தது. ஐந்து மணி ஆனவுடன் உதவியாளன் ரமேஷை அமைச்சர் அலுவலகத்திற்கு அனுப்பினான். போன வேகத்தில் திரும்பி வந்தவன் அமைச்சரின் உதவியாளர் “வந்தவுடனே சொல்றேன்னு சொன்னேனே, இப்ப ஏன் வந்தாய்” எனத் திட்டுவதாகச் சொன்னான். ஐந்தரை ஆனபோதும் தொலைபேசி ஒலிக்காததால் கருணாமூர்த்தியிடம் சென்று “அமைச்சரோட உதவியாளர்கிட்ட கேளுங்க சார். நாங்க போனா சரியா பதில் சொல்லாம திட்றாரு” என்றான்.

“ஒரு வேலைக்கும் லாயக்கில்ல. எல்லாத்தையும் நானே பாக்கணும்” என சலிப்புடன் அலைபேசியை எடுத்து அமைச்சரின் உதவியாளரிடம் பேசிய கருணாமூர்த்தியின் முகம் இருண்டதையும் அவர் குரலின் ஒலி குறைந்து வருவதையும் கவனித்தவன் மனதில் தவிப்புக் கூடியது.

அலைபேசியைத் துண்டித்த கருணாமூர்த்தி இவனை உக்கிரமாகப் பார்த்தார்.

“உன்னோட கவனக்குறைவால எவ்ளோ பிரச்சனை பார்”

“சார் நான் என்ன தப்பு செய்தேன். நான்தான் அன்னைக்கே பைலை போட்டுட்டேனே”

“போட்ட சரி. அவசரம்னு சொல்லி உடனேயே கையெழுத்து வாங்கி செகரட்டரி வரைக்கும் அனுப்பி வச்சிருக்கணும்ல. நீ பாட்டுக்க லீவு போட்டுட்டு போயிட்ட. எங்களுக்கு இருக்கிற வேலையில ஒவ்வொன்னையும் ஞாபகம் வச்சுக்க முடியுமா”

“சார்…”

“சால்ஜாப்பு ஒன்னும் சொல்லாத. அமைச்சர் திருச்சிக்கு கெளம்பிட்டாராம். போயி பைலை வாங்கிட்டு வா. என்ன பண்ணலாம்னு யோசிக்கிறேன்” என்று அவர் சொன்னவுடன் வேகமாக அறையைவிட்டு வெளியேறியவன் காதில் விழுமாறு “அவனவன் வேலைய ஒழுங்காப் பாக்காம அடுத்தவனுங்க நிம்மதியவும் கெடுக்கிறானுங்க” என்று கூறினார்.

வெளியே உதவியாளன் ரமேஷ் நின்று கொண்டிருந்தான். “சார் நாங்க இருக்கணுமா…” எனக் கேட்டான். இவன் பிரிவுக்கான தட்டச்சரும் உதவியாளனும் இவனிடம் அனுமதியை பெற்றபின்தான் செல்லவேண்டுமென வலியுறுத்தப்பட்டிருக்கிறது. தட்டச்சராகப் பணிபுரியும் சங்கவி, தன் இரண்டு சிறு பிள்ளைகளை வீட்டில் விட்டுவிட்டு காஞ்சிபுரத்திலிருந்து தினமும் சென்னை வந்து செல்கிறார். ரமேஷ் அருகிலேயே வசிக்கிறான். அதோடு தட்டச்சராக இருந்து உதவியாளனாக பதவியுயர்வு பெற்றவன். அவசரத்திற்கு உதவுவான் என்பதையெல்லாம் சில விநாடிகளில் எண்ணி, “சங்கவிய போகச் சொல்லிட்டு நீ மட்டும் இரு. நான் அமைச்சர் அலுவலகம் வரை போயிட்டு வந்திர்றேன்” என்று கூறியபடி கிளம்பினான்.

அமைச்சர் அலுவலகத்திலிருந்து கோப்பை வாங்கிக்கொண்டு திரும்பி வரும்போது யதேச்சையாக அலைபேசியை எடுத்துப் பார்த்தபோது பல்லவியின் ஐந்து அழைப்புகள் தவறியிருந்தன. நான்கு மணிக்கு அமைச்சர் அலுவலகத்திற்கு சென்றபோது ஒலியை நிறுத்தியிருந்தான். பல்லவியை அழைத்தான்.

“என்னாச்சு… அஞ்சு தடவ கூப்பிட்டிருக்க”

“ஏதோ பிரச்சனையின்னு சொன்னீங்க. என்னன்னு சொல்லவேயில்லை. எப்படி நிம்மதியா இருக்கமுடியும்”

“சிறிய விசயம். என் கவனக்குறைவால பெரிய சிக்கல்ல வந்து நிக்குது. இப்ப என்ன பண்றதுன்னு புரியாம நிக்கிறோம்…” என்று துவங்கி, தொடர்ந்து முழுவிவரத்தையும் கூறியபடி கருணாமூர்த்தியின் அறையை வந்தடைந்தவுடன் பிறகு அழைப்பதாகக் கூறி துண்டித்து உள்ளே சென்றான்.

கருணாமூர்த்தி தயாராகிக் கொண்டிருந்தார். அவரைப் பார்த்த ஒரு கணத்தில் அவர் திருச்சிக்கு நேராகச் செல்லப் போகிறார் என்று இவனுக்குத் தோன்றியது. என்னதான் தன் கீழ் உள்ளவர்களை காட்டிக் கொடுத்தாலும் முக்கியமான நேரத்தில் பொறுப்பை தான் எடுத்துக்கொண்டு முடிக்கப் போகிறாரே. இவர் பெரிய மனிதன்தான். தான் தங்கைக்கு துணையாக இருக்கச் செல்லலாம் என மோகன் மனதில் லேசாக உற்சாகம் ஊறி காலையிலிருந்து ஏறிக்கொண்டே சென்ற அழுத்தம் சற்று குறைய ஆரம்பித்தது. நிமிர்ந்து இவனைப் பார்த்தவர், “பைலை ஒரு கவர்ல வச்சு ஒன் பேக்ல வச்சுக்கிட்டு உடனே வா”

“என் பேக்லயா சார்…” என திகைத்தான்.

“வேற? நீ செஞ்ச தப்புக்கு நான் போய் அலைய முடியுமா. செகரட்ரிக்கிட்ட பேசினேன். என்ன செய்வீங்களோ தெரியாது ஞாயிற்றுக் கிழமைக்குள்ள சிஎம் ஆபிசுக்கு பைல் போயாகணும்னு சொல்லிட்டார். நான் நமக்குக் கீழ இருக்கிற துறைத்தலைமைக்கிட்ட பேசுனேன். வரச்சொன்னாங்க. என்ன பண்றதுன்னு அங்க போயி முடிவு பண்ணலாம்”.

“சார் என் தங்கை நிறைமாசமா இருக்குது சார். இன்னைக்கு வந்ததே லீவு சொல்றதுக்காகத்தான். நான் வெளியூர் போனா பாத்துக்க யாருமில்ல சார்” குரலில் இருந்த கம்மலை இவனே எதிர்பார்க்கவில்லை.

அவர் முகத்தில் வெறுப்பு தெறித்தது. “சின்னப் புள்ளங்க மாதிரி சாக்கு சொல்லாத. வேலைக்குன்னு வந்துட்டா பொறுப்பா இருக்கணும். ஒன் எஸ்ஓ இருந்திருந்தா அவர போகச் சொல்லலாம். இப்ப நீதான போயாகணும். போ, போயி பேக்க எடுத்துக்கிட்டு வா. ஒடனே கெளம்பணும்”.

கருணாமூர்த்தியின் காரில் நான்கு கிலோமீட்டர் தூரத்தில் இருந்த துறை தலைமையகத்திற்கு செல்ல அரைமணி நேரமாகிவிட்டது. மூன்று மாடிக்கட்டத்தின் முன் இரண்டு ஜீப்கள் நின்று கொண்டிருந்தன. அதில் ஒன்றில் தன்னை அனுப்புவார்கள் என்று மோகனுக்குத் தோன்றிய போதும், கருணாமூர்த்தி என்ன பேசியிருக்கிறார் எனத் தெரியாமல் எதையும் யோசிக்க வேண்டாமென இவன் முடிவு செய்தான்.

உள்ளே சென்று மேலாளரின் அறைக்குள் நுழைந்தார்கள். தலையின் கால்பகுதியில் மிச்சமிருந்த கருமை மிளிரும் முடியினை படிய வாரி, வெள்ளி பிரேமில் பதித்த கண்ணாடி அணிந்திருந்தார். தன் முன்னிருந்த கணினியில் ஆழ்ந்திருப்பது போன்ற பாவனையில் இருந்தவர் இவர்களை நிமிர்ந்து பார்க்காமல் தலையை மட்டும் வரச்சொல்வது போல லேசாக அசைத்தார். தங்கள் அலுவலகத்திற்கு வரும்போது அவரிடம் வெளிப்படும் போலிப்பணிவு மோகனின் நினைவுக்கு வந்தது. அங்கிருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தபோது கருணாமூர்த்தியின் மிடுக்கு சற்று குழைந்திருந்தது. அடுத்த ஏரியாவிற்குள் நுழையும்போது தன் கால்களுக்குள் வாலை நுழைத்து பம்மியபடி செல்லும் நாய் தன் ஏரியாவில் வாலை நிமிர்த்திக் கொண்டு திமிறி நிற்கும் சித்திரத்தை மனதிலிருந்து வேகமாகத் தள்ளினான்.

“சொல்லுங்க சார்…” என்று மேலாளர் கருணாமூர்த்தியைப் பார்த்து கேட்டபோது இவர் ஒருகணம் திகைத்தார்.

“அதுதான் போன்ல சொன்னனே சார். அமைச்சர்கிட்ட கையெழுத்து வாங்க திருச்சி வரைக்கும் போகணும்னு”

“ஓ… அதுவா சார்… திருச்சி ஆபிசுல பேசிட்டேன். அங்கே காலையில அஞ்சு மணிக்கெல்லாம் டிரைவரோட வண்டி தயாரா இருக்கும். ஆனா, இங்க எங்ககிட்ட வண்டியேதும் ப்ரீயா இல்ல. பஸ்ல போயிட்டு வந்து பில் கொடுத்தீங்கன்னா ரீ பே பண்ணிடறோம்”

கருணாமூர்த்தி குழப்பத்துடன் என்னை நோக்கிவிட்டு “வெளியே ரெண்டு வண்டி நிற்கிறதே” என்றார்.

“ஒரு வண்டி எனக்கு. இன்னொன்னு எங்க செகரட்டரிக்கு ரிசர்வ். அவரு எப்ப வேணாக் கேப்பாரு. இல்லைன்னு சொன்னா டென்சன் ஆகிடுவார்”

மோகனை நோக்கி “என்ன பண்ணலாம். பஸ்ல போயிட்டு வந்திடறீங்களா” எனக் கேட்டார்.

“சார், என்கிட்ட பணமில்லை” என கடுப்புடன் கூறினான்.

மேலாளரை நோக்கி “சார் பணம் கொடுங்க. போயிட்டு வந்திட்டு பில் கொடுத்திடுவார்” என்றார்.

வண்டி வேண்டுமென உறுதியாக நிற்காமல் பேருந்தில் செல்ல ஒப்புக் கொண்டதில் உண்டான உவகையை மறைத்தபடி “அப்படியெல்லாம் கொடுக்கிறதில்ல… சரி அதிகாரி கேக்கறப்ப மறுக்க முடியல” என்றபடி லேசான இளிப்புடன் மேசையின் இழுப்பறையைத் திறந்து “இது என்னோட பணம்தான். பில் கொடுத்த பின்னாடிதான் என்னால எடுத்துக்க முடியும்” என்றார்.

கருணாமூர்த்தி மோகனிடம் “வெளிய தண்ணி இருக்கு பாரு. கொஞ்சம் எடுத்துக்கிட்டு வாயேன்” என்றார்.

மோகன் வெளியே வந்து தண்ணீர் கேனில் இருந்து, ஒரு குவளையில் நீர் பிடித்துக் கொண்டு சென்றான். வாங்கி ஒரு மிடறு குடித்தபின் வைத்துவிட்டு இவனை வெளியே வருமாறு சைகை காட்டியபடி வெளியேறினார். அறைக்கு வெளியே வந்தவுடன் இரண்டு ஐநூறு ரூபாய் தாள்களை மட்டும் இவனிடம் நீட்டி “இதை வைத்துக் கொள்” என்றவரின் முகத்தில் ஒருவித நிறைவு தெரிந்தது. பணத்தை வாங்கிக் கொண்ட மோகனின் முகத்தில் வெளிப்பட்ட அதிருப்தியையும் குரோதத்தையும் கண்டவர் “உன்னோட கவனக்குறைவுக்கு நான் வந்து இவன்கிட்டலாம் நிக்க வேண்டியிருக்கு. கெடச்ச வரைக்கும் லாபம்னு போய் வேலைய முடிச்சுட்டு வா” என்று முகத்தை கடுமையாக வைத்துக்கொண்டு கூறினார். மோகனின் மனம் ஒருகணம் மலத்தில் உழலும் புழுவைக் கண்டது போன்ற அசூசை அடைந்ததில் உடலில் மெல்லிய விதிர்ப்பெழுந்தது.

சில விநாடிகளில் மீண்டு தன்னைத் தொகுத்துக் கொண்ட மோகன், கருணாமூர்த்தியிடம் அமைச்சருடன் உள்ள உதவியாளரின் தொடர்பு எண்ணையும், உள்ளே சென்று மேலாளரிடமிருந்து காலையில் வரவிருக்கும் திருச்சி ஓட்டுநரின் அலைபேசி எண்ணையும் வாங்கிக் கொண்டான். கருணாமூர்த்தி தன் காரிலேயே இவனை கோயம்பேட்டில் இறக்கிவிட்டுச் சென்றார். காரில் வரும்போதே மோகனாவிடமும் பல்லவியிடமும் விவரத்தைக் கூறினான். இருவருமே சற்று பயந்துதான் பேசினார்கள். “இன்னைக்கி ஒரு நைட்டு இருந்திடுங்க. நாளைக்கி சாயந்திரம் வந்துடுறேன்” என்று தைரியம் கூறினாலும் இவனுக்குள்ளும் அச்சம் இருக்கத்தான் செய்தது.

*

பேருந்து, விழுப்புரம் பேருந்து நிலையத்தினுள் நுழைந்து நின்றது. அதுவரை தூங்காமல் பூட்டப்பட்ட வில் போலவே பதட்டத்துடன் அமர்ந்திருத்தவன் கீழே இறங்கினான். கால்களை ஊன்றியபோது நடுங்கியது. பேரொலியுடன் கானா பாடல் ஒலித்துக் கொண்டிருந்த கடைக்கு அருகிலிருந்த கடையில் பால் வாங்கி அருந்தினான். நன்றாக வற்றி ஏடுகளுடன் இருந்த பால் ருசியாகவே தெரிந்தது. மனதில் அலுவலக மனிதர்களை எண்ண எண்ண பெருகி வந்த கோபம் வெறுப்பாக மாறி தொடர்ந்து ஏனிப்படி இருக்கிறார்கள் என்று மாய்ந்தபோது ஒருவித சலிப்பாக உருமாறியது. இப்போது இந்த நள்ளிரவில் லேசான குளிரில் இதமாக பாலருந்தியபடி யோசிக்கும்போது அவர்கள் மேல் பரிதாபம் தோன்றியது. “எத்தனை எளிய மனிதர்கள். இவர்கள் எப்போதாவது மீள்வார்களா. மீள வேண்டுமென அவர்களுக்கு தோன்றுமா. அய்யோ பாவம்” என்பதாக எண்ணம் ஓடியது. ஓட்டுநர் பேருந்தில் ஏறியதும் இவனும் ஏறி நன்றாக சாய்ந்து அமர்ந்தான். சில நிமிடங்களுக்குள்ளேயே உறங்கிவிட்டான்.

*

காலை ஐந்து மணிக்கு திருச்சி மத்திய பேருந்து நிறுத்தத்தில் இறங்கியவுடன் மோகன் ஓட்டுநரை அழைத்தான்.

“சார், வெளியதான் நிக்கிறேன்”

வண்டி அடையாளத்தைக் கேட்டுக் கொண்டு வண்டிக்குச் சென்றான். சுத்தமாக துடைக்கப்பட்ட வெண்ணிற பொலிரோ பளபளத்தது. அருகில் நின்று வணக்கம் சொன்னவனுக்கு முப்பது வயதிருக்கும். பழைய உடைகளை சுத்தமாக துவைத்து அயர்ன் செய்திருந்தான். அவன் முகத்தில் அப்பாவித்தனமும் இயல்பான பணிவும் தெரிந்தது. அவன் தோற்றத்தை கண்டதுமே அவனை அணைத்துக் கொள்ள வேண்டுமென மனதில் ஒரு வாஞ்சை தோன்றியது.

“ஒங்க பேரென்ன”

“குணசேகரன்… குணான்னு கூப்பிடுவாங்க சார்”

“நல்ல பேரு. எங்க ஊருல இந்தப் பேருல ஒரு அண்ணன் இருந்தாரு. என் மேல அவருக்கு ரொம்ப பாசம்”

இதற்கு என்ன சொல்வதெனத் தெரியாமல் லேசாக முறுவலித்தான் குணா.

“இப்ப நான் குளிக்கணும். அப்புறம் சாப்பிட்டுட்டு முக்கொம்பு போகணும்”

“குளிக்கிறதுக்கு ஏதாவது ஓட்டலுக்குப் போகலாமா சார்”

“ஓட்டலுக்கல்லாம் போற அளவுக்கு பணமில்ல. உங்க ஆபிசுல வசதியில்லையா”

“கழிவறைதான் இருக்கு. கொஞ்சம் பெருசாவே இருக்கும். பரவாயில்லையா சார்”

“எனக்கு அதுபோதும். ஒரு துண்டு மட்டும் வாங்கிட்டு வந்திரு. குளிச்சிட்டு இதே உடையத்தான் திரும்பவும் போட்டுக்கணும்” என்று நூறு ரூபாயை குணாவிடம் கொடுத்தான்.

குணா நகர்ந்தவுடன் பல்லவியை அழைத்தான். ஒருமுறை முழுதாக ஒலித்து அடங்கியது. மனதில் லேசாக பதற்றம் தோன்றியது. மறுமுறை ஒலித்து முடியப்போகும் கணத்தில் அழைப்பை ஏற்றாள்.

“என்னம்மா ஆச்சு. தூங்கிட்டு இருந்தியா”

சில விநாடிகள் மௌனத்திற்குப் பிறகு “ஆமாங்க… இப்பதான் எழுந்தேன்” என்றாள்.

அவள் குரலில் சுரத்தே இல்லை. தயங்கியபடி பேசியதாகத் தோன்றியது.

“மோகனா பயப்படாம நல்லாத் தூங்குனாளா. இப்ப எழுந்துட்டாளா”

“ஆங்… இன்னும் எழலங்க. நீங்க தூங்குனீங்களா. டயர்டா இருக்கற மாதிரி தெரியுது”

துண்டுடன் வந்த குணா செல்லலாமா என சைகையில் கேட்டான். இவன் ஆமோதிப்புடன் தலையசைத்துவிட்டு வண்டியில் ஏறி அமர்ந்தான்.

“கொஞ்ச நேரம் தூங்கினேன். இனிமே குளிச்சுட்டு அமைச்சரைப் பாக்கப் போகணும். எப்படியும் நைட் வந்திருவேன். எதையும் நெனச்சு கவலப்படாம இருங்க. நான் பாத்துக்கிட்டு சொல்றேன்” என்று துண்டித்தான்.

“நல்ல துண்டா இருக்கே. நூறு ரூபாய்க்கே கொடுத்தானா” குணாவிடம் கேட்டான்.

“கொஞ்சம் அதிகம்தான் சார். பரவாயில்லேன்னு வாங்கிட்டேன்”

“நான் எவ்ளோ தரணும்” என்றபடி பையில் கைவிட்டான் மோகன்.

“அட பரவாயில்ல சார். அதிகமா இல்ல” என்று குணா கூறியபோதே அவன் அலைபேசி ஒலித்தது. அழைப்பை ஏற்றவன் “ம்ம்… சொல்லு… இப்பதான் ஆபிசுக்கு போறோம். அங்க சார் குளிச்சவுடனே முக்கொம்பு போகணும்… ம்ம்… ச்சரி பாக்கறேன். சரீஈஈ… வை வை” என்று துண்டித்தான்.

பிரதான சாலையிலிருந்து சிறிய சாலைக்குள் நுழைந்து ஒரு இரண்டு மாடி கட்டத்தின் முன் வண்டியை நிறுத்திய குணா “இதுதான் சார் எங்க ஆபீஸ்” என்றபடி இறங்கினான். கட்டடத்தின் முன் இரண்டு அசோகா மரங்களும் ஒரு வேப்ப மரமும் நின்றன. வேப்ப மரத்தின் கீழ் வெண்திட்டுகளாக பறவை எச்சங்கள் பரவியிருந்தன.

வாயிலின் அருகே நின்று கொண்டிருந்த சீருடை அணிந்திருந்த பாதுகாவலர் வணக்கம் கூறினார். குணா முன்னால் நடக்க மோகன் பின்தொடர்ந்து உள்ளே சென்றான். வரவேற்பறையை ஒட்டியிருந்த மேலாளரின் அறைக் கதவை குணா திறந்தபோது, மோகன்

“மேனேஜர் அறையை ஏன் திறக்கறீங்க” எனக் கேட்டான்.

“இங்கதான் சார் சுத்தமா இருக்கும். போயி குளிச்சுட்டு வந்திருங்க சார்”

“அவரு ஏதாவது சொல்லப் போறாரு”

“தெரிஞ்சாத்தானே கத்துவாரு. பத்து மணிக்கு மேலதான் வருவாரு. அதுக்குள்ள காஞ்சிடுமே சார்”

சாதாரணமாக வெளி ஆட்களிடம் தங்கள் உயரதிகாரிகளைப் பற்றி எதுவும் பேசமாட்டார்கள். இவனிடம் பேசியதிலிருந்து அவனும் தன்னை அணுக்கமானவனாக உணர்வதாக மோகனுக்குத் தோன்றியது. செயலாளர் ஒருவாரம் விடுப்பில் இருக்கும்போதும் அவர் அறைக்குள் அனுமதிக்காத செயலரின் உதவியாளரை எண்ணியபடி, இந்தப் பதிலை ஏற்றுக்கொண்ட பாவனையில் தலையசைத்து உள்ளே நுழைந்தான் மோகன்.

*

சத்திரம் பேருந்து நிலையத்தைக் கடந்து கரூர் செல்லும் சாலையில் வண்டி சென்று கொண்டிருந்தது. அமைச்சருடன் இருப்பவரிடம் மோகன் பேசியபோது முக்கொம்பில் சென்று காத்திருக்குமாறு கூறினார்.

கருணாமூர்த்தி அழைத்தார்.

“வணக்கம் சார்… முக்கொம்புக்கு போயிட்டு இருக்கோம்”

“எத்தனை மணிக்கு பஸ்லேர்ந்து எறங்குன. இப்பதான் போயிட்டு இருக்கேன்னு சொல்ற”

“ஆபிசுலேயே குளிச்சிட்டு காபி குடிச்சிட்டு கெளம்பினேன் சார்”

“எதையாவது சாக்கு சொல்லிக்கிட்டு, நீ போறதுக்குள்ள அமைச்சர் வேற எங்காவது போயிட்டா பின்னாடியே போவியா”

“அமைச்சர் கூட இருக்கறவர்கிட்ட இப்பதான் பேசினேன். இன்னும் வரலையாம். அங்க போயி காத்திருக்கச் சொன்னார்”

“என்னவாவது பண்ணு. இன்னைக்குள்ள கையெழுத்து வாங்கிட்டு வந்து சேரனும். இல்லேன்னா செகரட்ரிக்கிட்டேருந்து நீ தப்பிக்க முடியாது பாத்துக்க. நானெல்லாம் சப்போட் பண்ணனுவேன்னு எதிர்பாக்காத”

மோகன் அலைபேசியை அணைத்தபோது குணா அலைபேசியில் முன்பு போலவே கெஞ்சியபடி பேசிக்கொண்டிருந்தான். இது மூன்றாவது தடவை. விசயம் என்னவென்று மோகனால் யூகிக்க முடியவில்லை.

“குணா ஏதாவது பிரச்சனையா”

“அப்படி ஒன்னுமில்ல சார்”

“அவசியம் இல்லாமயா இத்தனை தடவ கூப்பிடறாங்க. நான் வந்ததால எதுவும் கஷ்டமா”

“என் அக்கா பொண்ணுக்கு நாளைக்கி கன்னியாகுமரியில காதுகுத்து. எங்க அம்மா அப்பாகூட போறதுக்கு பஸ்ல ரிசர்வ் பண்ணியிருக்கேன். சனி ஞாயிறுதானேன்னு நானும் ஆபிசுல எதுவும் சொல்லல. நேத்து நைட்டு நீங்க வர்றீங்க… ஒங்க வேல முடியிற வரைக்கும் ஒங்களோட இருக்கணும்னு மேனேஜர் சொல்லிட்டு போனைக் கட் பண்ணிட்டாரு. அடுத்தவங்களுக்கும் வாய் இருக்குன்னு அவரு நினைக்க மாட்டாரு. அதே மாதிரி அவருக்கும் காது இருக்குங்கிறத மறந்திட்டாரு. நாம சொல்றத கேக்கவே மாட்டாரு. சொல்றத சொல்லிட்டு வச்சிருவாரு”

“வேற டிரைவர் யாரும் இல்லையா”

“ராமன்னு ஒருத்தர் இருக்கார். ஆனா, அவர் நேத்து சாயந்திரமே மதுரைக்கு கெளம்பிட்டார். நீங்களும் அவசர வேலையா வந்திருக்கீங்க. கூட இருந்துதானே ஆவணும். நீங்க போங்க நான் எப்படியாவது வந்தர்றேன்னு சொன்னாலும் புரியாம கூப்பிட்டுக்கிட்டே இருக்கா. அப்பா அம்மா கொஞ்சம் ஒடம்புக்கு முடியாதவங்க”

குணா கூறியதைக் கேட்டதும் பல்லவி நினைவு மனதில் எழ, மோகன் எதுவும் சொல்லாமல் அமர்ந்திருந்தான். பல்லவி காலையில் சரியாக பேசாததற்கு ஏதாவது காரணம் இருக்குமா என்று எண்ணம் ஓடியது.

முக்கொம்பு வாகனம் நிறுத்துமிடத்தில் வண்டி நின்றது. கீழே இறங்கிய மோகன், இறங்கப்போன குணாவைத் தடுத்து “நீ கிளம்பு குணா. அப்பா அம்மாகூடப் போய் தாய்மாமனா நின்னு விசேசத்தை நல்லபடியா நடத்து”

“பரவாயில்ல சார். ஒங்க வேலை முடிஞ்சதும் போகலாம்” தயங்கியபடியே கூறினான்.

“அமைச்சர் எப்ப வருவார்னு தெரியல. நான் இருந்து வாங்கிக்கிட்டு போறேன். ஒன் மேனேஜர்கிட்ட நானேதான் அனுப்புனேன்னு சொல்றேன். பயப்படாம போயிட்டு வா” என்று தோளில் மெல்ல தட்டிக் கொடுத்தான். பெரும் தயக்கத்துடனும் இயலாமையுடனும் கிளம்பினான் குணா.

ஒருபுறம் காவிரியாகவும் இன்னொரு புறம் கொள்ளிடமாகவும் காவிரியைப் பிரிக்கும் இடம்தான் முக்கொம்பு. மோகன் காவிரிப் பாலத்தின் மேல் நடந்து, நடுவில் இருந்த தங்கும் விடுதிக்கு சென்று அமைச்சர் வந்துவிட்டாரா எனக் கேட்டான். இன்னும் வரவில்லை. எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருப்பதாகக் கூறினார்கள். காவிரியை இரண்டாகப் பகுக்கும் முனைக்குச் சென்று நின்றான். நீரின் குளுமை மேனியை சிலிர்க்க வைத்தது. தடுப்புச் சுவரின் கம்பியை பிடித்தபடி ஓடும் நீரையே பார்த்தான். மனதில் இருந்த கவலை பதட்டமெல்லாம் மெதுவாக கரைந்து வழிந்தோடியது. நீர் என்னவெல்லாம் செய்கிறது. அனைத்தையும் தொடுகிறது, வருடுகிறது அணைக்கிறது, தழுவுகிறது… சற்று வேகம் கூடும் போது இறுக்கத்தை அதிகரித்து கரைக்க ஆரம்பிக்கிறது. கரைவதின் கவனமின்றி கரைதலில் திளைக்கின்றன அனைத்தும். எத்தனை சுகம்… கரைவதில், கரைந்தழிவதில். தான் கரைப்பதை அதனால் தன் நிறமும் குணமும் மாறுவதை அறியாமல் ஓடும் நீர், சிறுபொழுதில் தன்னுடன் கலந்து வருவதை, தொடர்ந்து சுமந்து செல்லாமல் அப்படியே கைவிட்டுச் செல்கிறது. கரைப்பதன் கர்வமின்றி சுமக்கும் பாரமின்றி எத்தனை சுதந்திரமாய் பாய்ந்து செல்லும் நீருக்குத்தான் எத்தனை துடிப்பு, எத்தனை துள்ளல். தொடும் அனைத்தையும் மலர வைத்தபடி நகர்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது. நீரைப் போல வாழமுடித்தவன் பாக்கியசாலி… எண்ணங்கள் எங்கெங்கோ சென்று கொண்டிருக்க நீரின் குளுமை மாறி மெல்லிய வெம்மையாக உடலைத் தழுவியதும் சுயநினைவிற்கு வந்தவன் மறுபடி விடுதிக்கு சென்றான். அமைச்சர் வந்ததற்கான அறிகுறி எதுவும் தென்படவில்லை. மனதோடு உடலிலும் சோர்வு தோன்றியது. காலையிலிருந்து காபி மட்டுமே குடித்திருந்தான். அருகில் உணவு எதுவும் கிடைப்பதாகத் தெரியவில்லை. இருந்த ஒரே கடையில் ஒரு பன்னை கடித்தபடி டீயை உறிஞ்சியபோது கருணாமூர்த்தி அழைத்தார். “என்ன சார்” என்று கடுப்பு குரலில் தெரியும் வண்ணம் கேட்டான். “என்னாச்சு”

“காத்திட்டிருக்கேன்… பனிரெண்டு மணியாச்சு. காலையிலேர்ந்து எதுவும் சாப்பிடக்கூட இல்ல”

“நானென்ன பண்றது. நீ பண்ணுன தப்பு”

“சார் மரியாதைக்காக பாக்குறேன். இன்னொரு தடவ இப்படி சொல்லாதீங்க. போட்டுவச்ச பைல ஒழுங்கா கவனிக்காம இருந்துட்டு என்னயவே கொற சொல்லிட்டிருக்கீங்க. போன வைங்க. கையெழுத்து வாங்குன ஒடனே வந்து சேர்றேன்”

“சரி… சரி… பாத்துக்கிட்டு வா” என்ற குரலில் திகைப்பும் குழைவும் தொனித்தது.

விடுதிக்கு முன்புறம் வேட்டி கட்டிய சிலர் வேகமாக நடந்தார்கள். அமைச்சர் வந்துவிட்டதை உணர்ந்து அங்கே சென்றான். இரண்டு பேர் இருபுறமும் நடக்க அமைச்சர் வந்தார். மோகன் வணங்கினான்.

அமைச்சரும் வணங்கியபடியே உள்ளே சென்றார். அமைச்சரின் அருகில் சென்றவர்களில் படித்த கலை முகத்தில் தெரிந்தவரின் அருகில் சென்று,

“வணக்கம் சார்… நான் சென்னையிலேர்ந்து வர்றேன். போன்ல கூட பேசினேனே”

.”மோகன் நீங்கதானா… பைலைக் கொடுங்க” என்று வாங்கிக் கொண்டவர் இவனையும் உடன் அழைத்துக் கொண்டு அறைக்குள் சென்றார்.

படுக்கையில் அமர்ந்தபடி, நாற்காலிகளில் அமர்ந்திருந்தவர்களிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த அமைச்சர் நிமிர்ந்து பார்த்தார்.

“ஐயா… அவசர பைலாம். கையெழுத்து வாங்க வந்திருக்கார்”

மோகனை நோக்கித் திரும்பியவர், “என்ன பைல் இது”

“எங்க செகரெட்டரி ஆஸ்திரேலிய போறதுக்கு அனுமதி கேக்கறது சார்”

“மக்கள் சம்பந்தமானதுன்னா நாளைக்கி பாத்துகலாம்னு இருப்பீங்க. செகரெட்டரி பைல்னா திருச்சி வரைக்கும் வருவீங்க” எனக் கேலிச்சிரிப்புடன் கூறியபடியே கையெழுத்திட்டவர் “ஒன்னுதானே” எனக் கேட்டார். “ஆமாங்கய்யா” என உதவியாளர் கூறியபோதே மோகன் “நன்றிங்க சார்” என கை கூப்பினான். “சரி பத்திரமா போங்க” என்று கூறியபடி அருகிலிருந்தவர்களை நோக்கினார். மோகன் வெளியே வந்தான்.

  • மோகன் கோயம்பேட்டிலிருந்து ஆட்டோவில் வந்து வீட்டை அடையும் போது நள்ளிரவு ஆகிவிட்டது. வீடு வெளியே பூட்டப்பட்டிருந்தது. பேருந்தில் வரும்போதே பல்லவியிடம் அலைபேசியில் விபரத்தைக் கூறினான். “வேலை முடிந்ததல்லவா நல்லது. வீட்டுக்கு வாங்க. எல்லாத்தையும் நேர்ல பேசிக்கலாம்” என அவள் கூறியபோதே ஒரு நெருடலாக இருந்தது. தனியே விட்டுச் சென்றதற்கான சிறுகோபமாக இருக்கும் என நினைத்தான். இப்போது வீடு பூட்டியிருப்பதைக் கண்டவுடன் என்னவாயிருக்கும் என்ற பயத்துடன் தன்னிடம் ஒன்றும் கூறாதவள் மேல் சினமும் எழுந்தது. நள்ளிரவில் யாரிடம் விசாரிப்பது என்று சுற்றிலும் நோக்கியபோது இவன் வருவதற்காக காத்திருந்தவன் போல பக்கத்து வீட்டு ரவி தயக்கமான மெல்லிய முறுவலுடன் இவனை நோக்கி வந்தான்.

பி.காம் படித்திருந்தாலும் சரியான பணியமையாததால் ரவி அவன் பெற்றோரை அனுப்பி மோகனாவை பெண் கேட்டபோது மறுத்துவிட்டு, வேலூரில் மாப்பிள்ளை பார்த்து தங்கையை மணமுடித்தான் மோகன். ஆறு மாதங்களுக்கு முன் பெங்களூரில் வேலை கிடைத்துச் சென்றவன் இரண்டு நாட்களுக்கு முன்தான் திரும்பியிருந்தான். பல்லவியையும் மோகனாவையும் தனியாக வீட்டில் விட்டுச் செல்லவேண்டிய சூழலில் ரவி பழைய நினைப்பில் பழிவாங்க ஏதேனும் செய்வானோ என மனம் பதைத்தது. இப்போது வீடு வெளியே பூட்டியிருக்க இந்நள்ளிரவு நேரத்தில் சிரித்தபடி இவன் வருவதைக் கண்டதும் மோகனின் சிந்தனை ஒருகணம் நிலைகுலைந்தது. தன்னை ஒதுக்கி வேறொருவனை மணந்து அவன் வாரிசை சுமந்து நிற்பவளைக் கண்டு எழுந்த ஆங்காரத்தில் ஏதாவது செய்துவிட்டானா… சில வினாடிகளில் மனம் உருவாக்கிய அச்சம் புதைமணலினுள் மாட்டிய பிராணி உள்ளமிழ்வதுபோல வேறெதையும் சிந்திக்கவிடாமல் உள்ளிழுத்தது.

“சார் வீட்டுச்சாவி என்கிட்ட இருக்குது” என்று நீட்டியவனை ஏதேதோ எண்ணங்கள் குழம்பிச்சூழ, எதுவும் புரியாமல், எதையும் கேட்க முடியாத திணறலுடன் நோக்கினார்.

“சார் ஒன்னும் பயப்படாதீங்க. உங்க தங்கைக்கு ஆண் கொழந்தை பிறந்திருக்கு. ரெண்டு பேரும் நல்லாயிருக்காங்க” என்றவனின் முகம் களங்கமற்று மலர்ந்திருந்தது.

தான் கேட்ட வார்த்தைகளை முழுக்க உள்வாங்க முடியாமல் திகைத்தான். தான் எதிர்பார்த்த மிரட்டும் வஞ்சகச் சொற்களுக்குப் பதிலாக மிக மகிழ்ச்சியான வார்த்தைகளை கேட்டவுடன் சித்தம் கலங்க, கண்ணீர் வழிய அப்படியே தரையில் அமர்ந்துவிட்டான். வெறுப்பின் உச்சத்தில் அவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன் சில கணங்களில் நன்றியுடன் கை தொழுதான். அச்சூழலில் என்ன செய்ய வேண்டுமென்றே புரியாமல் சில நிமிடங்கள் இருவரும் அவரவர் நிலையிலேயே இருந்தனர். ரவிதான் முதலில் தன்னிலை மீண்டான்.

“சார் எழுந்திருங்க. டிபன் வாங்கி வச்சிருக்கேன். நீங்க சாப்பிடுங்க. நான் எல்லா விபரத்தையும் சொல்றேன்”

“பல்லவி ஏன் என்கிட்ட சொல்லலை”

“வெள்ளிக் கெழம காலையிலேர்ந்து பதட்டமாவே இருக்கிறவர் இதைச் சொன்னா நேரா ஆஸ்பிடல் வந்திருவாரு. இன்னைக்கும் தூங்க மாட்டாரு. வீட்டுக்கு வந்து தூங்கிட்டு காலையில வந்து கொழந்தையப் பாக்கட்டும்னு சொன்னாங்க”

“கணவனின் கிறுக்குத்தனத்தை எப்படி சரியாக கணித்து அதற்கு தகுந்த முடிவுகளை உடனேயே எடுக்கிறாள்” என்று வியந்தபடி கதவைத் திறந்தான் மோகன்.

“சனிக்கெழம காலையில கழிவறைக்குப் போறதுக்காக எழுந்தப்ப ஒங்க வீட்ல லைட் எரிஞ்சத பாத்தேன். கூடவே வலியில முனகுற சத்தமும் கேட்டுச்சு. ஒடனே பதறிப்போயி வந்தேன். வயித்த வலிக்குதுன்னு ஒங்க தங்கை துடிச்சது. பல்லவி அக்கா என்கிட்ட ஒரு காரு புக் பண்ணுப்பா ஒடனே ஆஸ்பிடல் போகணும்னு அழுதாங்க”

ரவி சொல்ல கண்கள் கலங்க கேட்டுக் கொண்டிருந்தான் மோகன்.

“காருல அமிஞ்சிக்கரை ஹண்டே ஆஸ்பிடலுக்கு கூட்டிக்கிட்டு போனோம். நீர்க்கொடம் ஒடஞ்சி தண்ணியெல்லாம் வெளியாயிட்டதா சொன்னாங்க. ஆனா வலியில ஒங்க தங்கை துடிச்சுக்கிட்டே இருந்தாங்க. சுகப்பிரசவம் ஆகுதான்னு பாப்போம்னு சாயந்திரம் வரைக்கும் பாத்தாங்க. ஆகல. இதுக்குமேல சிக்கல் ஆனாலும் ஆயிடும்னு சிசேரியன் பண்ணினாங்க. ஆண் கொழந்த நல்லபடியா பொறந்திருக்குன்னு எட்டு மணிக்குச் சொன்னாங்க”

“ஒங்க தங்கையோட வீட்டுக்காரங்களுக்கெல்லாம் அப்பவே விசயத்த சொல்லியாச்சு. ஒங்களுக்கு தெரிஞ்சா பதட்டமாவீங்க. தெரிஞ்சாலும் அங்கேயிருந்து நீங்க செய்றதுக்கு எதுவும் இல்லேன்னுதான் பல்லவி அக்கா சொல்லலை. சாவிய என்கிட்ட கொடுத்து அனுப்புனாங்க. நைட்ல வரவேண்டாம். காலையில வந்தாப் போதும்னு சொல்லச் சொன்னாங்க” என்று முடித்தான் ரவி. அவன் கைகளைப் பிடித்த மோகன் தன் கண்களில் ஒற்றிக்கொண்ட போது சில கண்ணீர் துளிகள் அவன் விரல்களை தழுவி நழுவியோடியது.

“வீடு பூட்டியிருக்கு. இவங்க வீட்ல இல்ல. நீ சிரிச்சபடி வர்ற. இதப் பாத்தப்ப… இனி சொல்றதுக்கென்ன. ஒரு கணம் ஒன்னால அவங்களுக்கு ஏதாவது தீங்கு நடந்திருக்குமோன்னு பயந்துட்டேன் தெரியுமா”

ரவி எதுவும் சொல்லாமல் தலை குனிந்திருந்தான்.

“ஒனக்கு எங்கமேல கோபம் எதுவும் இல்லையா”

தலையை மெல்ல ஆட்டியபடி “இருந்துச்சு உங்க மேல. அப்பவே கொல்லணும்னு தோணிச்சு. ஆனா யோசிச்சு பாத்தப்ப ஒங்க தங்கை நல்லாயிருக்கனும்னுதானே நீங்களும் நெனச்சீங்க. நான் நெனச்சதும் அவளை சந்தோசமா வச்சுக்கணும்னுதானே. அவ எங்கிட்ட இருக்கிறதவிட வேற எடத்துல சந்தோசமா இருப்பான்னா இருக்கட்டுமே. நான் விரும்புனதும் அதத்தானே” இரு சொட்டு விழி நீர் சிந்தியது. அவன் அருகில் சென்ற மோகன் நின்றபடியே ரவியை அணைத்துக் கொண்டபோது உடலும் மனமும் நெகிழ்ந்திருந்தது.

*

திங்கட்கிழமை. மாலை நான்கு மணியைக் காட்டிய சுவர் கடிகாரத்திற்கருகில் வாயில் கை வைத்து ஸ்ஸ்ஸ்…. எனச் சொல்லும் குழந்தையின் படம் ஒட்டப்பட்டிருந்தது. இரண்டரை மணிக்கு செகரெட்டரியின் நேர்முக உதவியாளர் இவனை அழைத்து சிஎம் அலுவலகத்திற்குச் சென்று கோப்பு என்னவாயிற்றென பார்த்து வருமாறு செகரட்டரி கூறியதாகக் கூறினார். முதல்வர் அலுவலகத்தின் சார்புச் செயலாளரின் அறையில் காத்திருந்த மோகனுக்கு இந்தக் குழந்தையின் படம் தங்கை மோகனாவின் நினைவிற்கு இட்டுச்சென்றது.

மருத்துவமனையில் படுத்திருந்த மோகனாவின் கருத்த முகம் வெளுத்திருந்தது. வெள்ளைத் துணியில் பொதிந்தது போல இரு கை விரல்களையும் இறுக்கியபடி மெல் இமைகளை மூடி குழந்தை உறங்கிக் கொண்டிருந்தது. மின்விசிறிக் காற்று சற்று அழுத்தமாகப் பட்டபோது மேனி விதிர்த்தது… இவனைப் பார்த்தவுடன் செல்லக் கோபத்துடன் லேசாகச் சிணுங்கிய மோகனா இவன் தன் கைகளால் அவள் நெற்றியை ஆதுரத்துடன் தொட்டு மேல் நோக்கி மெல்ல நீவியபோது மெல்லிய கேவலுடன் கண்ணீர் உகுத்தாள்.

“மன்னிச்சுடுமா… இந்த நேரத்துல ஒன்கூட இருக்க முடியாமப் போச்சு… ரொம்ப வலிச்சுச்சா”

“பரவாயில்லண்ணா. நீ வேணும்னு போகலயே. இக்கட்டான நெலமையிலதானே போன”

இவர்களின் அரவணைப்பை சற்று தூரத்திலிருந்து நோக்கிய பல்லவி தன் விழிநீரை கீழே விழாமல் புறங்கையால் துடைத்தாள்.

திருச்சியிலிருந்து கிளம்பி வீட்டை அடைந்தபோது மனம் அடைந்த பதட்டத்தை இப்போது எண்ணியபோது மெல்லிய புன்னகையும் ஆசுவாசமும் தோன்றியது. இவன் முகத்தை நோக்கியவாறு உள்ளே வந்த சார்புச்செயலாளர் கண்ணய்யா “ஒரே மகிழ்ச்சியா இருக்குற மாதிரி தெரியுது” என்று கூறியவாறு அமர்ந்தார்.

இவன் எழுந்து நின்று “அப்படியெல்லாம் இல்ல சார்” என்றான்.

“உக்காருப்பா… என்ன விசயம்” கண்ணய்யா சில நேரங்களைத் தவிர பொதுவாக விளையாட்டாய் புன்னகையுடன் பேசக்கூடியவர்.

“எங்க செகரட்டரி பைல் என்னாச்சுன்னு பாக்கச் சொன்னாங்க சார்”

“நேத்து கொடுத்ததா”

“ஆமா சார். சனிக்கெழம திருச்சிக்குப் போயி அமைச்சர்கிட்ட கையெழுத்து வாங்கிட்டு வந்து, நேத்து ஆபிசுக்கு வந்து நோட் ரெடி பண்ணி, செகரட்டரி வீட்டுக்குப் போயி கையெழுத்து வாங்கிட்டு வந்து இங்கே கொடுத்தேன் சார்” மூச்சு வாங்காமல் கூறியவனை முறுவலுடன் நோக்கியவரின் முகத்தில் மெல்லிய வருத்தம் தெரிந்தது.

“நேத்து பத்து பைல் சிஎம் செகரட்டரிக்கு அனுப்பினோம். அதுல எட்டு பைல் கையெழுத்தாகி வந்திருச்சு. வராத ரெண்டுல உங்க செகரட்டரியோடதும் ஒன்னு” என்றபடி புன்னகைத்தார். அந்தப் புன்னகைக்கு செகரெட்டரியின் விருப்பம் ஏற்கப்படவில்லை என்று அர்த்தம்.

“சரி சார். நன்றி சார்” என்றவாறு எழுந்தான்.

“என்னப்பா முகம் சட்டுனு இருண்டுருச்சு. இதெல்லாம் இப்படித்தான். சரி வா பாக்கலாம்” என்ற வார்த்தைகளில் மெல்லிய மயிலிறகின் வருடலை உணர்ந்தான்.

கருணாமூர்த்தியுடன் செகரெட்டரியின் அறைக்குள் நுழைந்தான். நிமிர்ந்து பார்த்தவரின் விழிகள் விபரத்தை அறியும் ஆர்வமின்றி வெறுமையாய் இருந்தது. அதை கவனிக்காமல் இவன் “சார் அந்தப் பைல்…” எனத் தொடங்க அதைக் கண்டு கொள்ளாமல் “தேனி கலெக்டர் மூலமா ஒரு ப்ரொப்போசல் வந்துச்சே அது என்னாச்சு”

மோகனுக்கு அதைப்பற்றி எதுவும் தெரியாததால் வெறுமனே நின்றான்.
“வெள்ளிக் கெழமதான் சார் வந்துச்சு. இப்போ ரெடி பண்ணிடறேன் சார்” எனக் கருணாமூர்த்தி குழைவுடன் கூறியபடி இவனை முறைத்தார்.

“சரி, சீக்கிரம் கொண்டு வாங்க. அவர் போன் பண்ணி என்ன ஸ்டேஜ்ன்னு கேக்கறார்” என்று அழுத்தமாகக் கூறியதும் வெளியே வந்தார்கள்.

“மோகன் அந்த தேனிக் கலெக்டரோட லெட்டர் தபால்ல இருக்கும். ஒடனே போட்டுக் கொண்டுட்டு வாங்க” என்றார் கருணாமூர்த்தி.

மோகன் அலுவலக அறைக்குச் செல்லாமல் தேநீர் கடையை நோக்கிச் சென்றான். இரண்டு நாட்களாக பட்ட உடல் அலைவுகளுக்கு மனதின் உலைச்சல்களுக்கு, அடைந்த பதட்டங்களுக்கு என்னதான் பொருள். இந்த சந்திரனும் பூமியும் சூரியனும் ஏன் மொத்த பிரபஞ்சமும் தலைசுற்றச் சுழல்வதற்கு ஏதேனும் அர்த்தம் இருக்கக்கூடுமா அல்லது அதுவும் பொருளற்றதுதானா கேள்விகள் எழஎழ தலையில் வெம்மையேறியது. அப்போது ஓர் அழைப்பு வர எடுத்துப் பார்த்தான். குணா அழைத்தான். வெம்பிச் சுருங்கியிருந்த இவன் முகம் ஒருவித நிறைவில் மெல்லப் பூரிக்க ஆரம்பித்தது.

***


கா.சிவா
[email protected]

    "

டெல்டா ஊதாரி- 2

0

பேரலைகளின் உறக்கம்

சிவகுமார் முத்தய்யா

குளிக்கரை பாண்டியனை நேற்று கடைவீதியில் பாரத்தேன். ஆள் அடையாளமே தெரியாமல் போய்விட்டிருந்தார். கன்னங்கள் குழி விழுந்து முகமெல்லாம் கருத்துப் போய் கன்றியிருந்தன. பாண்டியனை நான் பார்த்து பத்து வருடங்கள் இருக்கும். இடையில் அவரைப் பார்க்கவில்லை. சென்னையில் அந்தப் பெண்ணோடு சேர்ந்து வாழ்வதாகக் கேள்விப்பட்டிருந்தேன். ஆனால் இப்படியான மோசமான நிலையில் அவரைப் பார்க்கையில் ஏனோ வருத்தமாக இருந்தது.

கடந்த 2004-ஆம் ஆண்டு சுனாமி அலைகள் எழுந்து பெரும் பேரழிவை ஏற்படுத்தியது. இதில் இந்தோனேசியாவுக்கு அடுத்தபடியாக அதிக அளவில் பாதிக்கப்பட்டது. நாகப்பட்டிணமும் வேளாங்கண்ணியும் அதிக பாதிப்பு என்கிறது புள்ளி விவரமும். சுனாமி அலைகள் தாக்கிய அன்று தொடங்கி தொடர்ந்து முன்று நாட்கள் அடிக்கடி பேரலைகள் தோன்றி கரைக்கு வந்தன. இதனையடுத்து கடலோரக் கிராமங்களைச் சேர்ந்தவர்கள். சுனாமியின் கோரத்தாண்டவத்தை நேரில் பார்த்தவர்கள் ஒட்டம் பிடித்து திருவாரூர் பகுதிகளுக்கு அடைக்கலம் தேடி வந்துவிட்டார்கள். அவர்களை அரசுப்பள்ளிகளில் தங்க வைத்து உணவு அளித்தது மாவட்ட நிர்வாகம். அப்படி வந்தவர்களில் ஒருத்தி சாந்தா. அவளது கணவன் சுனாமியில் பலியாகிவிட்டார். தனது ஐந்து வயது மகனை அழைத்துக்கொண்டு வந்திருந்தாள். அப்போது அங்கே சென்று சின்னச்சின்ன உதவிகள் செய்தவர்களில் பாண்டியனும் ஒருவர். அப்போது அங்கு இருந்த சாந்தாவுக்கு ஆறுதல் சொல்லி அவளது மகனை கவனித்துக் கொண்டார் பாண்டியன். அவளது கணவனைத் தேடி சாந்தா போனபோது அவளுடன் கூட சென்று உதவி புரிந்தார். அவளது கணவர் சடலம் கிடைக்கவில்லை.

நாளடையில் பாண்டியனும் சாந்தாவும் நெருக்கமாகிவிட பாண்டியன் அவளோடு சென்னைக்கு போய்விட்டார். அதற்கு பிறகு இந்த பக்கத்திலேயே அவரைப் பார்க்கவில்லை. கணவனை இழந்து நிற்கும் பெண்ணுக்கு வாழ்க்கை கொடுத்த பாண்டியனை பாராட்டாதவர்கள் இல்லை. அப்படிப்பட்டவரை சில நாட்களுக்கு முன்புதான் நான் பார்த்தேன். இதற்கு பிறகான விஷயத்தை இறுதியில் சொல்கிறேன்.

எனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவத்தைச் சொல்கிறேன் கேளுங்கள். அப்போது நான் கூட்டுறவு சொசைட்டி ஒன்றில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். சுனாமி முடிந்த எங்கள் பகுதியில் மீன் சாப்பிடுவதையே மக்கள் நிறுத்தியிருந்தனர். அங்கு ஏற்பட்ட மரணங்கள் மற்றும் அழிவுகள் அந்தளவுக்கு மன அழுத்ததை உருவாக்கியிருந்தன. 2006-ஆம் ஆண்டு வாக்கில் முதன்முதலாக நாகப்பட்டிணத்தில் இருந்து சித்ரா என்ற பெண் மீன் வியாபரத்துக்கு வந்தார். அப்போது அவருக்கு நாற்பது வயது இருக்கும். அவரது இரண்டு மகன்கள் மற்றும் கணவர் சுனாமியில் இறந்து விட்டார்கள் என்று சொன்னார். அதன் பிறகு சிலர் சாப்பிடத் தொடங்கியிருந்தார்கள். மீன் வியாபாரம் சுமாராக நடப்பதாகச் சொன்னார். நான் காலை ஒன்பது மணிக்கு பஸ் ஸ்டாப்பில் தினமும் பார்ப்பேன். ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் அவரிடம் தான் மீன் வாங்குவேன். அவரிடம் கடல் பற்றியும், மீன் பிடிக்கும் முறை குறித்தும் கேட்பேன் அவரும் என்னிடம் தனக்குத் தெரிந்தவற்றைப் பற்றி சொன்னார்.

இந்த நிலையில் ஒருநாள், நான் காரைக்கால் வானொலி நடத்திய கவியரங்கத்துக்கு நண்பர் ஒருவர் அழைத்திருந்தார். நானும் கவிதையோடு சென்று வாசித்து முடித்து விட்டு கிளம்பும்போது ரூ.50 கொடுத்தார். வானொலியில் இருந்து உங்கள் முகவரிக்கு செக் அனுப்பி வைப்பார்கள் என்று சொன்னார். மதியம் மூன்று மணி அளவில் காரைக்காலில் இருந்து நாகப்பட்டிணம் வந்து பேருந்து நிலையத்தில் ஏதாவது சாப்பிடலாம் என்று நடந்தபோது காலியான மீன் அன்னக்கூடையோடு சித்ரா எதிரே வந்தாள். என்னை கண்டதும் வா தம்பி! என்று வாஞ்சையுடன் அழைத்தாள். நானும் காரைக்கால் போனது குறித்து சொன்னேன். கவிதையா? அப்படின்னா என்று வியப்புடன் கேட்டாள். பாட்டு எழுதுவேன் என்று சொன்னேன். அப்படிய்யா என்று கேட்ட அவள் . “நான் நல்லா பாடுவேன். இப்ப புள்ளக்குட்டி புருஷனை இழந்த பிறகு பாட்டே மறந்து போச்சு” என்றாள். அப்போது ஊருக்கு போகும் மினி பஸ் வந்தது. “தம்பி என் வீட்டுக்கு வர்றீய்யா, உனக்கு புடிச்ச மீன் குழம்பு வெச்சு தர்றேன். சாப்பிட்டு தூங்கிட்டு காலம்பற நேரத்தோடு வீட்டுக்கு போயிரலாம்” என்றாள். கடலுக்கு போகலமா? என்றேன். “வா… கூட்டிக்கிட்டு போறேன்” என்றாள்.

சித்ரா உடன் பஸ்சில் ஏறி அமர்ந்தேன். இருபது நிமிடப் பயணம் கடலை ஒட்டிய சாலையில் பஸ் போய் நின்றது. சுனாமி குடியிருப்பில் இறங்கினோம். கடலில் இருந்து குறைந்தது அரை பர்லாங் தொலைவில் கட்டப்பட்டு இருந்தது. தனியார் தொண்டு நிறுவனம் ஒன்று சுனாமியால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு கட்டிடத்தை கட்டி கொடுத்து இருந்தார்கள். கிழக்கு மேற்காக தெரு குடியிருப்பு அமைத்திருந்தார்கள். புதிதாக இருத்தது. கட்டிட அளவு நானூறு அடியில் இருக்கலாம். நான் அமர்ந்திருந்தேன். அவளுடன் நான் போனதை அந்த வீடுகளில் இருந்தவர்கள் வெறித்துப் பார்த்தார்கள். சிலர் யாரு? என்று விசாரித்தார்கள். உறவுக்கார பையன் என்று சொன்னாள். இது எனக்கு சற்று சங்கடத்தை ஏற்படுத்தியது. கிளம்பிவிடலாம் என்று நினைத்தேன். சித்ரா என்னை வீட்டில் இருக்க சொல்லிவிட்டு வெளியே போனாள். நான் குழப்பத்துடன் அமர்ந்திருந்தேன். சில நிமிடங்களிலேயே துடிதுடிக்கும் மீன்களோடு வந்தாள். மீன்களை வாசலில் அமர்ந்து சுத்தம் செய்தாள். புறவாசலில் மண்ணினால் மெழுக்கப்பட்ட அடுப்பு இருந்தது. அதில் ஒரு அடுப்பில் சோறும் மறு அடுப்பில் குழம்பும் வைத்தாள். குழம்பின் வாசம் பசியை கிளர்த்தியது. இரவாகியிருந்தன. தட்டில் சோறு போட்டாள். நல்ல பசி பிரமாதமான குழம்பு அத்தனை சுவையாக இருந்தது.

சாப்பிட்டு விட்டு வந்து வீட்டுக்குள் அமர்ந்தோம். நான் வானொலியில் வாசித்த கவிதைகளை படித்துக் காட்டச் சொன்னாள். நான் வாசித்தேன். மிக கவனமாக கேட்டாள். நான் பாடச்சொல்லி வலியுறுத்தினேன். கடலம்மா பாட்டு பாடினாள். அந்த ராகம் எனக்கு பிடித்து போக அந்த ராகத்திலேயே “கண்ணம்மா.. கண்ணம்மா என் கனவு நீயம்மா” என்று பல்லவி தொடங்க பதினான்கு வரிகள் கொண்ட பாடலை எழுதி அவளிடம் படித்துக் காட்டி பாடச் சொன்னேன். அதனைப் புரிந்து நன்றாகப் பாடினாள். மணி பத்து இருக்கும்.

கதவு திறந்து வைத்து கொண்டுதான் பேசிக்கொண்டு இருந்தோம். அப்போது நாற்பது வயது இருக்கும் ஒரு ஆள் போதையில் வந்து வாசலில் நின்று, “ஏய் சித்ரா… யார் அவன்? நான் வந்து கதவை தட்டுன்னா கத்தி ஊரை கூட்டுற… இப்படி பப்ளிக்கா ஒருத்தனை கொண்டு வச்சிக்கிட்டு கூத்து அடிக்கிறீயா” என்று கத்தினான்.

பயத்தில் நான் மிரண்டு போனேன்.

சித்ரா, கலைந்த கூந்தலை முடிந்து கொண்டு, “ஏய் மாரியாத சொல்றேன் போய்டு. அப்பறம் நான் மனுஷியா இருக்கமாட்டேன்”
எனக்கு பயத்தில் தொண்டை அடைப்பது போலிருந்தது. என்ன நடக்குமோ என்ற பயம். சித்ரா கடுமையாக சீறினாள். “அவனுக்கு என் புள்ள வயசுடா நாயே” என்று சொல்லிக்கொண்டே கையில் அரிவாள்மனையை எடுத்துக்கொண்டு போனாள். அக்கம் பக்கத்து பெண்கள் வந்து, “அவளுக்கு நீயா சோறு போடுறே. அவளுக்குன்னு யாருமில்ல. யாரனாலும் அழைச்சிக்கிட்டு வருவா, நீ போடா… என்று திட்டினார்கள். அவன் கருவிக்கொண்டே போய்விட்டான். நான் உடனே அங்கிருந்து கிளம்பிவிட்டேன். சித்ரா என்னிடம் கெஞ்சினாள். அழுதாள். நான் பொருட்படுத்தவில்லை. வீட்டுக்கு வந்திருந்தேன்.

ஒரு வாரம் சித்ரா மீன் வியாபாரத்துக்கு வரவில்லை. அவள் மீன் விற்கும் இடத்தில் அவளைக் காணாது சங்கடத்துடன் சென்றுவந்து கொண்டிருந்தேன். வாரக்கடைசியில் ஞாயிறு சைக்கிளில் போனேன். சித்ரா கடை போட்டிருந்தாள். அவளைப் பார்த்த உடன் அவளிடம் சென்று நலம் விசாரித்தேன். அவள் முகத்தில் மாற்றம் தெரிந்தது. அவளது கழுத்தில் புதிய தாலிக்கயிறு தொங்கி கொண்டிருந்தது. அதிர்ச்சியில் அவளைப் பார்த்தேன்.

“வேற வழியில்லை தம்பி, யாவராம் பாத்துட்டு போயி ராவுல நிம்மதி தூங்க முடியல. கண்ட பயலும் ஓறவு மொறை சொல்லிக்கிட்டு வந்து கதவ தட்டுறான். அன்னக்கி நடந்துச்சு பாத்தியே, அதான் மீன் மார்க்கெட்ல வேலைப் பாக்குற ராமர்ன்னு ஒருத்தரு ரொம்ப நாள சொல்லிட்டு இருந்தாரு. கல்யாணம் கட்டிக்கிட்டு சேர்ந்து வாழலாமுன்னு. நாலு பேரு முன்னிலையில தாலி கட்டச் சொல்லி வீட்டுக்கு கூட்டியந்துட்டேன். இனிமே நீ யாருக்கும் பயப்படாம என் வீட்டுக்கு வந்து எனக்கு பாட்டு சொல்லிக் கொடுக்கலாம்” என்றாள். வாழ்த்துக்கள் என்று சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினேன்.

அதன் பிறகு அந்த வேலையை துறந்து விட்டு, சென்னைக்கு வந்து விட்டேன். திருவல்லிக்கேணி பாரதியார் சாலையில் அந்தியில் போடப்படும் பழைய புத்தகக் கடைகளில் ஏதாவது உருப்படியான புத்தகங்கள் பாதி விலையில் கிடைக்குமா? என்று ஒருநாள் தேடியபோது ‘கடலும் கிழவனும்’ என்ற சிறு புத்தகம் ஒன்று என் பார்வையில் சிக்கியது. அந்தப் புத்தகத்தின் அட்டைகள் கிழிந்து போயிருந்தன. முதல் பக்கத்தில் சிறுசிறு கோடுகள் போடப்பட்டிருந்தன. எடுத்துப் பார்த்த போதுதான் அது மொழிபெயர்ப்பு என்பதை அறிந்துக் கொண்டேன். ‘ஹேமிங்வே’ என்ற பெயர் சிறியதாகவும், மொழிப்பெயர்ப்பாளர் பெயர் பெரிதாகவும் புத்தக மையத்தில் இருந்தது.

இராயப்பேட்டையில் ஒரு அச்சகத்தில் வேலைக்கு சில நாட்கள் கழித்து ‘கடலும் கிழவனும்’ எனும் நாவலை எடுத்து வாசிக்கத் தொடங்கினேன்.

அது மழைச்சாரலும், குளிரும் அடர்ந்து நிரம்பிய இரவு. இரண்டுமணி நேரத்தில் நாவலைப் படித்து முடித்து விட்டேன். ஆனால் அன்று இரவு முழுவதும் சிறு தூக்கம் கூட இல்லை. ஒரு போர்வையை போத்திக்கொண்டு, சாரலாய் பெய்யும் மழையை வேடிக்கைப் பார்த்துக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தேன். “நாவலின் சுருக்கம் இதுதான் – கடலுக்கு செல்லும் கிழவன் எப்படியாவது பெரிய மீனை பிடித்து வரவேண்டும் என்ற வேட்கையோடு கடலில் அலைந்து ஒரு மீனை பிடித்து விடுகிறான். அப்போது மீனுக்கும் – கிழவனுக்கும் இடையே வாழ்வா? – சாவா? என போட்டி ஏற்படுகிறது. பிறகு பிடித்த ‘மீனை’ பெரும் திமிங்கலத்திடமிருந்து காப்பாற்றும்படியான நெருக்கடிநிலை உருவாக, மீன் மீது ஒரு கழிவிறக்கம் கிழவனுக்கு உருவாகிறது! பெரும் போராட்டங்களுக்கு பிறகு பிடித்த மீன் இறுதியாக முழுமையாக கிடைக்காமல் போக கிழவன் விரக்தியோடு கரை திரும்புவான். இதுதான் இன்றைய வரையிலான கடலோடிகளின் துன்பம் நிறைந்த வரலாறு. உலகின் வேறு நிலத்தின் பரதவர்களை விட தமிழக மீனவர்களே மிகவும் வேதனைக்குரியவர்கள்.

அன்று இலங்கையில் தமிழனுக்கும், சிங்காளவனுக்கும் பகைமை ஏற்பட்டு பெரும் போர் ஏற்பட்ட பிறகு, தமிழக மீனவர்களின் வாழ்க்கையில் துயர அலைகள் சீற்றத்துடன் அடிக்கத் தொடங்கிவிட்டது. எல்லை தாண்டிச் சென்றார்கள் என்ற காரணத்தில் பல ஆயிரம் மீனவர்கள் கைது சம்பவங்களும், துப்பாக்கி சூடும் நடந்தேறிக் கொண்டிருக்கின்றன. இன்று வரை அரசு அமைப்புகளால் அதற்கான தீர்வு இன்னும் எட்டப்படவில்லை. அன்றைய ஒன்றிய அரசுகளும் இன்றைய மோடி தலைமையிலான அரசாங்கமும் ராஜதந்திர உறவுகளைப் பேணுவதில் காட்டும் அக்கறையை மீனவர்களின் பிரச்சினையில் காட்டவில்லை. ஏதோ ரகசியப் பேச்சுவார்த்தை நடத்துவார்கள். அதில் சிறிதும் வெளிப்படைத் தன்மை இருக்காது. கைது செய்த சிலரை மீட்டு வருவார்கள். அதன் பிறகு மீனவர்கள் மீதான தாக்குதல் தொடரும். கைது நடவடிக்கை இருக்கும் இது தான் இன்றுவரை நடக்கும் காட்சி. இதற்கு கச்சத்தீவை மீட்டால்தான் பிரச்சனை தீரும் என்பார்கள்.

இன்று நமது வாழ்வில் ‘மீன் உணவு’ என்பது தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாக ஆகிவிட்டது. கரையில் உட்கார்ந்து கொண்டு, வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் நம்மால் அவர்களின் வாழ்க்கைப் போராட்டத்தை பற்றியும் கடல் அலைகளின் வழியே நிகழ்த்தும் சாகசத்தையும் அறிய முடியாது. ஒருபோதும் அவர்கள் அதனை அறிவித்துக் கொள்வது இல்லை.

நெய்தல் இலக்கியங்கள் என்கிற வகைமையில் பெரிய படைப்பிலக்கியங்கள் உருவாகவில்லை. ஐந்து திணைகளில் ஒன்றாக குறிக்கப்பட்டாலும் பரதவ மக்களின் வாழ்வியல் சிக்கல்கள் பெரும் அளவில் பண்டை காலத்தில் பதிவு பெறவில்லை. தற்கால இலக்கியங்களில் சில பதிவுகள் சற்று ஆறுதல் தருகின்றன.

சென்னைத் தொடங்கி இராமேஸ்வரம் வரைக்குமான கடலோர கிராமங்களில் நாற்பதுக்கும் மேற்பட்ட கிராமங்களில் ஆண்கள் எண்ணிக்கை மற்ற கிராமங்களை ஒப்பிடுகையில் மிக குறைவு. காரணம், கடலுக்குச் சென்று மீன் பிடித்து திரும்புவது மிகப்பெரிய போராட்டம், கடலில் பருவ நிலை ஒரே மாதிரியாக இருப்பதில்லை என்கிறார்கள் மீனவர்கள். மற்றொன்று கடலில் ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் நீளஅகலங்கள், திசைகள், எல்லைகள் அவ்வளவு சீக்கிரத்தில் பிடிபடாதவை. கரையிலிருந்து நூறு கிலோ மீட்டருக்கு அப்பால் சென்றுவிட்டால், பரந்த நீர்பரப்பு ஒரே மாதிரியாக தெரியும். சூரியனின் உதயம் மறைவு வைத்து எல்லையை குறைத்துவிட முடியாது. அதேபோல காற்று திசைகள் உள்வாடு, வெளிவாடு உள்ளே பாயும் நீரின் போக்கு மிக நிபுணத்துவம் மிக்க அனுபவம் நிறைந்த கடலோடிகளால் மட்டுமே அறிய முடியும்.

அதே போல வடகொண்டல், தென்கொண்டல் என்று காலச் சூழ்நிலைக்கு தகுந்தாற்போல் காற்று வீசும் திசையை வைத்து சூழலை கணிப்பார்கள். மிக மெல்லிய சாரல் காற்று வடக்கு முகமாய் வீசினால் சூறைக்காற்று அடிக்கும் என்பது உள்ளிட்ட நுட்பமான கணிப்புகள் அவர்களுக்கு தெரியும். புயல் வருவதற்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு நடுக்கடலின் அமைதியில் நீரில் ஏற்படும் சலனங்கள், உள்ளே நீருக்குள் நடக்கும் மாற்றங்கள் போன்றவை பற்றி அறிவதற்கு நிறைய அனுபவம் தேவை.
இதனைத் தவிரவும் உடல்வலிமை ஒவ்வொரு ‘மீனவனுக்கும்’ மிக அவசியம். அதை விடவும் அலைகளில் நீச்சலடித்து பாய்மரப் படகை போல மிதந்து செல்லும் நுணுக்கம் தெரிய வேண்டும். எந்தப் பகுதியில் எந்தக்காலச் சூழலில் எந்த வகையான மீன்கள் வலையில் மாட்டும் என அறிய வேண்டும். இதை விடவும் மீன் கிடைக்காத நாட்களிலும், இயற்கைச் சீற்றங்களிலும் தளராத நம்பிக்கை வேண்டும். இத்தகைய திறன்கள் கொண்ட மீனவர்கள் தான் கடலுக்கு சென்று உயிருடன் திரும்பி வருகிறார்கள். சமீப காலங்களில், அதாவது சுனாமிக்குப் பிறகு என்று வேண்டுமானால் வைத்துக்கொள்ளலாம்.

கடல் என்னும் பரந்த நீர்ப்பரப்புக்குள் மனிதன் தனது அறிவையும், திறமையையும் செலுத்தி போருக்கு செல்லும் ஒரு வீரனைப்போல வாழ்வா சாவா என்ற நிலைமை புரியாது செல்கிறான். ‘கடல் வீரன்’ என்ற ‘விக்டர் ஹியூகோ’ எழுதிய நாவலில் கடல் பயணங்களில் உள்ள இழப்புகளும், துயரங்களும் ஒரு மீன் வேட்டையாடும் வீரனாக தனது பயணத்தை தொடங்கும் ஒருவனின் கதை. கடற்கொள்ளையர்கள் மற்றும் கடல் கொந்தளிப்புகள், சீற்றங்கள், அதன் ஊடே வாழ்வைத்தேடி பயணம் என்பது அது வாழ்தலுக்கான உத்வேகமாக மாறியிருக்கிறது என்பதை விவரிக்கிறது.

இவற்றையெல்லாம் தாண்டி தனது வீரத்தைச் செலுத்தி மீன்களை வேட்டையாடிக்கொண்டு கரைக்கு வருவதாக பல விஷயங்களையும் ‘கடல்பாடு’களையும் விவரித்து இருப்பார். நாவலின் 36-ம் அத்தியாயத்தில் ஒரு இடத்தில் இப்படி எழுதியிருப்பார். “வஞ்சகர்களின் முத்தமே துரோகத்தனத்தின் முதல் படியாகும். கடலின் போக்கே அத்தகையதுதான். கடலின் புன்முறுவல் நம்ப முடியாத பெண்களை போன்றது”, கடல் குறித்து அவருக்கு இருந்த கோபமான எண்ணத்தை இந்த வரிகள் சுட்டுகின்றன. கடலுக்கு செல்பவர்களை ‘கடலோடிகள்’ என்கிற வழக்கும், 16-ம் நூற்றாண்டிலேயே ஏற்பட்டு விட்டது. கடல் எல்லை கடந்து மீன் பிடிக்க செல்லும் போராட்டங்களை எல்லாம் தாண்டி, நாடு பிடிக்க செல்ல ஐரோப்பியா நாடுகளைச் சேர்ந்த மாலுமிகள் பல வழிகளில் முயன்றனர். அப்படித்தான் கொலம்பஸ் கண்டுபிடித்த நாடாக அமெரிக்கா சொல்லப்படுகிறது. 18-ம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் ஆங்கிலேயர்கள் கடல் மார்க்கமாகவே இந்தியாவுக்குள் புகுந்தனர். இது ஆதிக்க வரலாற்றின் சரித்திரம்.

இந்தியாவில், தமிழக கடலோடிகளின் வாழ்க்கை, கடலுக்கும் அவர்களுக்குமான இணைப்பு என்பது அகம், புறம் என நெருக்கடி சார்ந்தது. ஒரு நாளைக்கு கடலுக்கு செல்லும் மீனவனுக்கு எப்போது எந்த வகையில் ஆபத்தும், ஏமாற்றமும் வரும் என்று எவராலும் கணிக்க முடியாது.

மழைக்காலங்கள் தரும் சிக்கல், கடலோர கிராமங்களில் அநேக மீனவனுக்கு சொந்தமாக ஒரு படகு கிடையாது. கிராமத்தில் நூறு பேர் என்றால், 50 பேருக்கு படகு, வலை மற்றும் வசதிகள். அதுவும் எல்லா பருவத்திலும் மீன் கிடைத்து விடாது.

ஒரு நாளைக்கு ஒரு படகில் ஐந்து பேர் கொண்ட குழு 500 லிட்டர் டீசல், உணவுகள், திசையின் சூழல் என புரிந்து மீன் பிடிக்கக் கிளம்பினால், குறைந்தது திரும்பி வர 4 நாட்கள் ஆகலாம். இந்த நாட்களிலும், இரவு பகல் உறங்காது வலையை விரித்துப் போட்டு வள்ளத்தின் சுக்கனை இழுத்து நிறுத்தி மீன்பிடியில் ஈடுபட வேண்டும். இந்த நான்கு நாட்களில் ஐந்து பேர் சம்பளம், உணவுச்செலவு, மற்றும் டீசலுக்கு சேர்த்து மொத்தம் 50 ஆயிரம் செலவு ஆகும். இதற்கு தேவயான மீனை முதலில் பிடித்தாக வேண்டும். அதுவே சமயங்களில் கிடைக்காமல் போகும். மீன் போதிய பாடு கிடைக்கவில்லை என்ற காரணத்துக்காக, எல்லைக் கடந்து போனால், உயிருக்கு உத்திரவாதம் இல்லை. துப்பாக்கிசூடு, ஜெயிலில் அடைப்பு, பொய் வழக்குகள் என 1983-ல் தொடங்கி இலங்கை கடல் எல்லையைத் தாண்டிச்சென்ற வகையில் பல ஆயிரம் மரணங்கள் நடந்து இருக்கிறது. இலங்கை தமிழர் மீனவப்பிரச்சினை மட்டும் இன்னும் அணையாத தீயாக எரிந்துக் கொண்டிருப்பதற்கு பின்னால் உறைந்திருக்கும் உண்மைகள் அரசியல் சதிராட்டத்தின் நுட்பமான கண்ணிகளில் பின்னப்பட்டவை.

சென்னை தொடங்கி தனுஷ்கோடி வரை அறுகோண வடிவில் கடல்புறத்து கிராமங்களில் ஒவ்வொரு கிராம மக்களும் தனித்துவம் பொருந்தியவர்கள். மீன் பிடித்தலில் ஒவ்வொரு கிராமத்துக்கும் தனித்த அடையாளம் இருக்கும். சில கிராமங்களில் துடுப்பு வலித்து கடலுக்கு செல்லும் நாட்டுப்படகு மீனவர்கள் உண்டு. அவர்கள் வலைவிரிக்கும் திறனும், நுட்பமும் அவர்களுக்கு உரித்தானது. மற்ற கிராமத்தினர் அதனை பின்பற்ற முடியாது. அதே போல குறிப்பிட்ட ஒரு மீன் வகையைப் பிடிப்பதினாலேயே திறன் பெற்றவர்களாக இருப்பார்கள். ராமேஸ்வரம் பகுதியில் சில குறிப்பிட்ட கிராமங்கள் சுறா வேட்டைக்கு செல்வதை கௌரவமாக நினைப்பார்கள். மற்ற மீன்பிடியை விட லாபம் நிறைந்த தொழில் சுறா வேட்டை என்பது அவர்களின் கருத்து.

சுறாவேட்டை மற்ற மீன்பிடியை போல அல்ல. காரணம் தப்பினால் மரணம். சுறா வேட்டைக்கு என்று தூண்டில் போட்டு சுறா வேட்டையாடுவது உலகில் எந்த மீனவ சமூகத்திலும் இல்லாத புதிய தொழிற்நுட்பம் அதற்கு பேர் பெற்றவர்கள் தமிழக மீனவர்கள். சுறாவை இவர்களில் ஒவ்வொரு ரகத்துக்கும் ஒவ்வொரு பெயரிட்டு அழைப்பார்கள். வேளா இழுப்பா, கொம்பன், வரிப்புலியின் உழுவை இதில் வரிப்புலியனும், கொம்பனும் தான் மூர்க்கமும், முரட்டுத்தனமும் கொண்டது.

கடலோர கிராமங்களுக்கு தனித்த அடையாளம் உண்டு. நூறு வருடங்களில் கடலோரமாக இருந்த பல கிராமங்கள் அழிவுற்று இருக்கின்றன. அதே பண்டைய சிலப்பதிகாரம் நடைபெற்றதாக சொல்லப்படும் காலத்தில் சோழர்களின் துறைமுகம் பூம்புகார் –தரங்கம்பாடி பகுதியில் அமைந்திருந்ததாக சமீபகால ஆய்வுகள் சொல்கின்றன. காவேரிப் பூம்பட்டிணம் என்று அழைக்கப்பட்ட அந்த பகுதி கடற்கோள் மூலம் அழிந்திருக்கலாம் என்று சொல்லப்படுகிறது. இதனை சமீபத்திய அமெரிக்க ஆய்வுகள் உறுதி செய்து இருக்கின்றன. கடல் கடந்து மலேசியா, சிங்கப்பூர், கம்போடியா, பர்மா என்று சென்று போரில் வென்று வெற்றி கண்ட வரலாறுகள் நம்மிடம் உண்டு. கடல் கடந்து படைக்கலம் கண்ட சரித்திரம் அது.

கடந்த நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஏற்பட்ட பெரும் புயலில் தமிழகத்தின் தென்புற ஊரான நான்கு புறமும் கடல் சூழ்ந்த தனுஷ்கோடி என்கிற ஊரை கடல் கொண்டு போனது. அங்கேதான் அரிச்சல் முனை என்கிற ஒரு புண்ணிய ஸ்தலம் கூட இருந்தது. இன்றும் கூட சொந்த மண்ணை விட்டு வெளியே வர விரும்பாத மீனவ மக்கள் தனுஷ்கோடியிலே ஒவ்வொரு நாளையும், மிகுந்த பிரச்சனையோடு எதிர்கொள்கிறார்கள்.

ஊரில் உள்ள மற்றவர்களோடு சபதம் போட்டுக்கொண்டு, தனிமனிதனாக கடலுக்கு போய் ‘சுறா’ வேட்டையாடி வந்த குடும்பங்களுக்கு ‘சுறாபிடி’ குடும்பம் என்ற பட்டபெயரும் உண்டு. அதேபோல தூத்துக்குடியில் சில கிராமங்கள் முத்துக்குளிப்பதில் பெரும் பெயர் பெற்றவை. அவர்கள் குடும்பத்துக்கு முத்துக்குளி பாஹவதர் என்ற சிறப்பு பெயரும் உண்டு. இவர்கள் கடலுக்கு சென்று ஆழ்கடலில் மூழ்கி முத்தெடுத்து இருக்கிறார்கள். நடுக்கடலில் எந்த ஒரு பாதுகாப்புக் கருவிகளும் இல்லாமல் உள் நீச்சலடித்து அடியாழம் வரை சென்று மூழ்கி முத்தெடுத்து அபாரத் திறன் பெற்றவர்கள் இன்றும் கூட தூத்துக்குடி ஒட்டிய கிராமத்தில் இருக்கிறார்கள்.

வேதாரண்யம், கோடியக்கரை பகுதிகளில் உள்ள மீனவர்கள் தூண்டில் போட்டு மீன் பிடிப்பதில் அபாரத் திறன் கொண்டவர்கள். மழை, புயல் போன்ற காலங்களில் கூட அஞ்சாத திறமைசாலிகள். கடலுக்கும் அவர்களுக்குமான பயணம் இடைவிடாத அலைகளை போல தொடர்ந்து கொண்டிருப்பவை.

எப்போதேனும் கடலுக்குச் செல்லும் மீனவன் புயல் காலத்திலோ, கடும் கடல் சீற்றத்திலோ, படகு கவிழ்ந்து விட்டால் சீறும் அலையோடு கடும் எதிர் நீச்சலைப் போட்டு மூன்று நாள் நான்கு நாள் என்று கடலிலே மிதந்து உயிரைக் காத்துக் கொள்வதும் உண்டு, அல்லது எல்லா உயிர் போராட்டங்களுக்கு பிறகு தனது உயிரை கடலோடு கரைத்துக் கொள்வதும் உண்டு.

ஆனாலும் ஒருபோதும் மீனவன் கடலைப் பழிப்பதோ, சபிப்பதோ கிடையாது. கடலை அன்னையாக, காக்கும் கடவுளாக, கடல் மாதாவாக, வாரி வாரி வழங்கும் பெரும் வள்ளலாகவே கடலோடிகள் நினைக்கிறார்கள். சுனாமிப் பேரலை வந்த காலத்தில் கூட பலியான ஆயிரக்கணக்கான உயிர்களுக்காக, அழுத மீனவர்கள், கடல் மீது கோபம் கொள்ளவில்லை. அது அவர்களின் சுபாவம். கடல் சார்ந்த தங்களுடைய வாழ்க்கையை தகவமைத்து கொண்ட அவர்கள் அதனைத் தாண்டி வெளியே வர விரும்பாதவர்கள்.

கடந்த இருபது ஆண்டுகளில் மீனவக் குடும்பங்களில் பல்வேறு காரணங்களால் பெரிய அளவில் உயிர் இழப்புகள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. கடலுக்கு மீன் பிடிக்கச் சென்று, கடலில் கலந்து விடும் கடலோடிகளின் குடும்பம் கரையில் இங்கே தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கிறது. கடலோடியின் மனைவி தன் குழந்தைகளைக் காக்க மீன்கூடையைத் தூக்கித் தலையில் வைத்துக்கொண்டு குழந்தைகளை காப்பாற்ற தெருத்தெருவாக அலைந்து கொண்டிருக்கிறாள். கணவனை இழந்த துயரங்கள், அவர்களை வலிக்கச் செய்தாலும் குழந்தைகள் தன் வயிறு என்கிற விஷயங்களுக்காக இடைவிடாத வாழ்க்கைப் போராட்டத்தை கரையில் நடத்துகிறார்கள். தினந்தோறும் மீன் கூடையோடு வலம் வரும் ஒவ்வொரு மீனவப் பெண்ணின் வாழ்விலும் ரணம் நிரம்பிய வாழ்க்கை கதை இருக்கிறது.

ஒவ்வொரு கதையும் ஒவ்வொரு ரகம். அதிகாலையிலே அவர்களுக்கான வாழ்க்கைப் போராட்டத்தை தொடங்கி விடுகிறார்கள். கடற்கரைக்கு சென்று, மீன் வாங்கி பஸ் பிடித்து காலை 7 மணிக்குள்ளேயே வியாபாரத்தைத் தொடங்குகிறார்கள். இப்படியாகத்தான் இந்த உழைப்பு வீராங்கனைகள் கரையிலும் தங்களது வாழ்வாதாரத்தை உறுதி செய்து கொள்கிறார்கள்.

மீனவ வாழ்க்கைக்கு அரசு தரும் சலுகைகளை தாண்டி, ஒவ்வொரு மீனவ குடும்பத்துக்கும், அரசுக்காப்பீட்டு தொகையை தானே செலுத்த வேண்டும். பொதுவாக மீனவர்கள், முரட்டுக்குணம், நெகிழ்வு தன்மையும் சம அளவில் கொண்டவர்கள், உயிர் குறித்த பயம் இல்லாதவர்கள். அதுவே அவர்கள் பலவீனம். ஆகவே அந்த சமூகத்தின் மீது அரசு கவனம் செலுத்த வேண்டியது அவசியம்.

பொதுவாக மீனவ கிராமங்கள் கடற்கரையை ஒட்டியே அமைந்திருப்பவை. நெடுங்காலத்திலிருந்து கடலின் ஓசையைக் கேட்டு வாழ்ந்து பழகியவர்கள், இயற்கை சீற்றங்கள், சுனாமிப் பேரலைகள் போன்றவை கடந்த காலங்களில் நடந்தும் கூட அதற்கு சிறிதும் அஞ்சாதவர்கள். அதனால் மீண்டும் கடற்கரையிலே வாழ்கிறார்கள்.

சுனாமி பாதிப்புக்கு அரசு மூலம் கட்டித்தரப்பட்ட ‘வீடுகளில்’ போதிய தரம் இல்லை. மற்றொன்று ஒரு குடும்ப உறுப்பினர்கள் எண்ணிக்கையின் அடிப்படையில் அவை அமையவில்லை என்று மீனவச்சங்கப் பிரதிநிதிகள் குற்றம் சாட்டுகிறார்கள். வலைகள், டீசல் போன்றவை சலுகை விலையால் வழங்கப்படுகின்றன. இது மட்டும் போதாது. வங்கிகள் கடனுதவி அளிக்க வேண்டும் என்பது அவர்களின் தொடர் கோரிக்கையாக இருக்கிறது.

கடலோடிகளின் வாழ்க்கை கடலிலும் சரி, கரையிலும் சரி அவ்வளவு சுபிட்சமாக இல்லை. சிலர் தங்களது வாரிசுகளை, வேறு பணிக்கு திருப்பிவிட நினைக்கிறார்கள். காரணம், போதிய பாதுகாப்பு இல்லை. இது உண்மைதான். மீன் உணவாக மட்டுமல்ல உயிர்காக்கும் மருந்தாகவும் பயன்படுகிறது. அது தொடர்ந்து கிடைக்க வேண்டும் என்றால் மீனவ சமூகத்தை காக்க வேண்டியது நமது கடமை.

சரி பாண்டியன் விஷயத்துக்கு வருவோம். சுனாமியால் கணவனை இழந்து நின்ற சாந்தாவை ஏற்றுகொண்ட அவளோடு சென்னையில் குடும்பம் நடத்தி வந்த நிலையில், கடந்த வருடம் மெரினா கடற்கரைக்கு அவளோடு போயிருக்கிறார். இவர்களைப் பார்த்து ஒரு ஆள் வந்து நெருங்கி, சாந்தாவை அழைத்து இருக்கிறான். அவனை அடையாளம் கண்ட அவள் கண்டிக்கொண்டு அழ அவளது மகனும் அப்பாவைக் கண்ட மகிழ்வில் சந்தோஷத்தில் குதிக்க பாண்டியன் பின்வாங்கி கடற்கரையில் இருந்து நடக்கத் தொடங்கிவிட்டராம். ஆனால் அந்த விரிகுடா கடலின் பேரோசை மட்டும் இன்னும் கேட்டு கொண்டிருப்பதாக கலங்கிய கண்களுடன் சொன்னார்.

***

சிவகுமார் முத்தய்யா

நெற்களஞ்சியமான கீழத்தஞ்சை திருவாரூர்- தண்டலைச் சேர்ந்தவர். விவசாயம் சார்ந்த மக்களின் வாழ்வியலை நுட்பமாக எழுதி வருகிறார். மருத நிலம் குறித்த கதையாடல்கள் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை. கதை, கவிதை, கட்டுரை என இது வரை ஆறு நூல்கள் வெளியாகியுள்ளன. மின்னஞ்சல் – [email protected]


அகராதி கவிதைகள்

0

தவித்து தனித்து நின்ற சிறுபொழுதுகள்
துவண்டு விழுந்ததை
நீ அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை

கேவலுடன் கசிந்து காத்திருந்த வேளைகளில்
சிதறியப் பூந்தாது நீரில் உவர்ப்பின் சுவை!

முதுவேனிற்கால இறுதியில் இருக்கிறோமென்கிறது பொழுது

நீள் அரும்புகளும், அடர் ஆரஞ்சும் சிவப்பும் கலந்தப் பூக்களாக வெட்சி மனங்கொள்கிறது
கார்காலத்தின் வரவை காற்று காதோடு ஓதிச்செல்கிறது
குயில்கள் பாடிக் கொண்டிருக்கின்றன

இன்றும் அதே நீயாக இருக்கத்தானே இதயத்தின் அத்தனை இச்சைகளின் நாக்குகளும்
எச்சில் விட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன

மழைக்காற்றும் ஈரமண்ணும் கிளர்த்தும் நினைவடுக்குகளில்

நீ இல்லாத அடுக்கும் இருக்கக் கூடுமோ!

எந்நேரமும் தொலைந்து போகத் தயாரான விரல்களை
மனம் கோர்த்து அச்சப்பட்டுக் கழிய
சிறுபெரு பொழுதுகள் உவகைக் கொள்வதில்லை
வெட்சியும் கொன்றையும் வெளிற, வெளிற
கார்காலமும் கூதிற்காலமும் வேட்கையின் வெட்கையில்
வெதும்பிச் சாபமுற்றுக் கழியட்டும்
போதும்…
கனாவிலொரு முறைக் கட்டியணைத்து விலகு!

*

வியர்வை பிரசவிக்கும்
உட்கைச் சூட்டில்
பங்கெடுத்துக்கொள,
பிரிந்து பொருள் கொளும் கருப்பொருளின்
எண்ண விரவல்களில் விரிய

களியாட்ட நினைவில் களித்திட

கணப்பொழுதும் கழன்றிடாத
கருவறைத் திருகெனத் தங்கிட

நினைவுச் சுருண்டு
மட்டுமேயாகி ஸ்தம்பித்திட

உயிரின் நாடியில் துடித்திட
நான் இல்லையென்றால் நான் எதற்கு?

மறந்து, தொலைந்து, கடந்து போய்விட
ஒரு வழியுமின்றி
வெறுக்க விரும்புகிறேன்…

*

நரம்புகளின் வழி துளையிட்டு
நான் கொண்ட
அன்பைத் துளி துளியாகக் குருதியுடன்
வடிய வைத்திடும் கூர் ஆயுதமுண்டா

அந்திப் பொழுதுகளில்
சிணுங்கலாய்க் கொஞ்சிக் கொண்டிருந்த
மைனா கொடிய மிருகமாகி அச்சுறுத்தலை
மூடவியலா செவிப்பறை அதிர செவிமெடுத்ததுண்டா

மனவிருட்சம் ஒடித்து
தனித்த வேரறுத்து
புவியதிர நீ சாய்த்துப் போகையிலும்
நிழலுக்கு என் செய்வாயென்று
சருகாய் உதிர்ந்து காற்றில் ஆடும்
இலைக்கு ஏதும் வார்த்தையுண்டா

உன் நினைவு நரம்பு
மூளையின் மடிப்புகளில் எங்கென்றறிந்தால்
உருவிப் போட்டுச் செல்…

குறைந்த பட்சம் உயிரையாவது

*
இடைவிடாத நினைவுத் துரத்தலில்
அயர்ந்து போய்
அழைத்த அலைபேசியின்
திரைத் துளைத்து
பாய்ந்து கட்டிக்கொள்ளத் துடித்த காதல்

சமாதானம் செய்யேனென்று
இதயம் நோக்க
என்னிடம் வார்த்தைகள் இல்லை
என மறுதலித்த இருதயம்

உன் பெயர் ஜபிப்பதைத் தொடங்குகிறது

மண்டியிடும் மூளை மன்னிப்பே கேட்பதில்லை…

சாத்தானே வா!

*

விகம நோய்மையிலும்
விரதம் கொண்டிருக்கும்
அடமான மனது
வியாபிக்க

ஏது வைத்திருக்கிறாய் இடும்பா!

நா சுழற்றிக் கேட்டுவிட
கூண்டிலேற்றிக் கதற விட
காத தூர புகார்கள்
கர்ஜனை கொண்டு
அலைகின்றன!

போகட்டும்…

கருமேகம் தவழ்ந்து கொண்டு இருக்கிறது

சில வார்த்தைகளில் நனை!

*
இருளைக்
கவிழ்த்துக்
கொட்டிவிட்டுப் போகும்

இரவிற்கு

பூனை நடை

*

ஆசுகனுடனிட்ட
ஒப்பந்தம் மீற
உடல் முழுவதும் பாதங்களாக்கிப்
பதுங்கி வந்த இரவு
அணைத்துக் கொண்டு
ஆகிரதம் செலுத்துகிறது

இதழ் வருடலுக்குள்
சுருண்டு கொள்ள
கண்கொட்டி கனவு கொள்கிறது
திமிர் கொண்ட
பின்கழுத்துப் பூனைமயிர்
நகங்களைப் பார்த்தப்படி…

தீட்டவிருக்கும் கோட்டோவியத்தின்
திட்டமிடலைத் தடுத்தாட்கொள்ள
முயங்கி முன்வரும் பற்தடங்களுக்கு
வால் சுருட்டி நிமிர்கிறது

இதழ் திமிர்!!

*
பாலொளி சிந்திய
அன்றைய நிலவிற்கு
வியர்த்திருந்தது

வெப்பம் காய்ந்தோம்

*
சாலை

என்னைத்
தேடிக் கொண்டிருக்கும்
எவரையோ
நான்
கண்டு பிடிப்பதெப்படி?

*

விழி முழுவதும்
வெட்டவெளியாகிப் புழுதியடைகிறது
அனல் தாங்கிய சுவாசம்
சுற்றிச் சுழன்று
ஆகிறது அகதேசி!

நணுக நாழியற்ற
நின் நிலைப்பாட்டில்
நீர்பருக மறந்து
முத்தம் தொலைத்த இதழில்
ஏற்பட்ட வரிவிரிசல்களில்
விழுந்து எழுந்த உச்சிப் பொழுது

கையருகில் கனைத்த
செல்பேசியெடுத்து எண்ணம் தடவி
விரல் ஒற்றி சேதி அனுப்பியது

“பேசித் தொலையேன்”

*

நசை விசை மறுத்து
மனதுள் உட்புதைந்த
விதை

பூனை மயிர் சிலிர்க்கும்
வாழை யிலை வயிற்றில்
மெது வாய் நகர்த்திய
ஸ்கேன ரினால் காட்சி

விரியும் குட்டித் திரையில்
தொப்புள் கொடி யோடு
மிதந்து தலை யசைக்கும்
சிசு போல

முனை யசைத்து துளிர்த்து நிமிர்ந்து
மனம் பார்த்த முத்தம் ஒன்று
முளை விட்டு முத்திரை பதித்தது

எண்ணம் துளைத்து
ஆணி வேர் பாய சல்லி வேர் பரவ
பார மாகிப் போன தற்கண
சுழி யத்திற்குள் சொர்க்க நரகத்தின்
வாயிற் படி யென வளர்ந்து
விருட்சமாகி நிற்கு மதன் கிளைகளில்

காயாகிக் கனிந்த முத்தங்கள்

*

கிளை களிலேயே வெம்பிக் கருகி
உருக் குலைய, விருட்சம் தன்னை
உள்ளிழுத்துக் கொள
ஆணி சல்லி வேர்களில்
அமிலம் பாய்ச்சப் படுகிறது
நிதானமாக

வலியின் சுவை சுகித்த கணம்,
கண் மூடி பிறழ்கிறது

இறந்ததாய் பதைத்த மார்க் ஆண்டனி
ஆயுதம் கொண்டு
மரணம் செய்து
கொள்கிறான் தன்னை

இறக்காத கிளியோபட்ரா
ஐயோ வென
அரவு கொண்டு
அழகியத் தன்
உடலைக் கொல்கிறாள்

படபடக்கும் பக்கங்களில் வரிகள் ஓடுகிறது
ஓயாதக் காற்று வாசித்துக் கொண்டே
இருக்கிறது…

*
உனக்கென சேமித்து வைத்த
வார்த்தைகள் உச்சரிக்கப்படாமல்
உதட்டோடு உறைந்து
உடைந்து அழும்போது
கிழித்துப் போகின்றன

ஒவ்வொரு முறை துகில் களைகையிலும்
உன்னை அணிந்து
குளியலறை செல்ல வேண்டியிருந்த
அசட்டுச் சிரிப்பு நேரங்கள்
கோரப்பற்கள்
முளைத்துச் சிரிக்கின்றன

தூரத்திலிருந்தும் தொலையாதத் தீண்டல்கள்
துயிலில் புரள வைத்து
தீராத கனவுகளினால் செந்தூரம் சிந்தியவை
விசாரணையின்றி
சிலுவையில் அறையப்படுகின்றன

கடற்கரையில் காலாறும் சிறுமி
கண்டெடுத்த வலம்புரி சங்காக
காலநேரமின்றி மனதில் கேட்டுத் திரிந்த
இரகசியச் சேதிகள் கடூரமாகி
வாளும் நீட்டுகின்றன

தவத்தில் மயங்கும் தேவர்கள்
மெளனத்தின் மொழிகளுக்கு
வரமத்தனையும் கொடுத்துவிட
வேண்டி காத்திருந்து
நிஷ்டூர அரக்கர்களாகிப் போயினர்

இறந்து கொண்டிருக்கிறது இதயம்

*

அகராதி
[email protected]