நாக்குட்டி 10

உன்கிட்ட ரொம்ப நாளா சொல்லத் தோணிருக்கு. ஆனாலும் சொல்லாமலே இருந்திருக்கேன். சொல்றதுனா இதோ இது மாதிரி எழுதி வைக்கிறது Do you know the freedom of possessiveness? பின்னாடி போய் எந்த தேதில இதப்பத்தி சொல்லனும்னு எழுதி வச்சேன்னு கூட பார்க்கத் தோணல. காதல் அவ்வளவு சோம்பேறியா ஆக்குமான்னு எனக்குத் தெரியல. அன்னைக்கு இப்படித்தான் கேள்வி கேட்டு, அப்புறம் எழுதிக்கலாம்னு mood இல்லன்னு, எனக்கு நானே சொல்லிகிட்டு மூடி வச்சிட்டேன். இன்னைக்கு சும்மா எழுதி பார்க்கலாம்னு தோணுது. காமமே ஒரு fantasy தான்டா அப்படின்னு உன்கிட்ட சொன்ன மாதிரி இருக்கு. ஆனாலும் நான் உன்கிட்ட சொல்லிக்கல. I mean இந்த அளவுக்கு Discuss பண்ற அளவுக்கு போகல. நீ இப்பவும் எனக்கு Friend தானே? அப்புறம் எப்படி Discuss பண்ணிருப்பேன். No way. பொண்ணுங்க கிட்ட ஒரு ஆண் வாசனை இருக்கு. எல்லாருக்கும் அவங்க வாழ்நாளுக்குள்ள அந்த வாசனைய சுவாசிக்க வாய்ப்பு கிடைக்கிறது இல்ல. சிலர் தேடுறாங்க சிலர் கிடைக்கிறதா எடுத்துகறாங்க. சிலர் சகிச்சிக்கிறாங்க. ஒரு ஆண் அவனோட ஆண் தன்மைல இருந்து விடுபட்டும் அதே மாதிரி ஒரு பெண் அவளோட பெண் தன்மைல இருந்து விடுபட்டும்,  பெண் ஆணாகவும், ஆண் பெண்ணாகவும், இத சொல்ற நானே நம்புவனான்னு தெரியலை. ஒரு பொண்ணு அவளோட துணைக்கு, அவனோட பெண் தன்மையை வெளிப்படுத்த உதவி பண்ணனும். அதுலையும் சிலருக்கு வெளிப்படையா பேசணும். சிலருக்கு எதுவுமே தெரியாத மாதிரி காட்டிகிட்டு Under Play பண்ணனும். அவனோட பெண் தன்மை வெளிப்படுச்சின்னா ஒரு பொண்ணு அவளோட பெட்ரூம்ல ஆம்பளையா மாறிக்கலாம். நான் என்ன பேசுறேன்னு எனக்கே குழப்பமா இருக்கு. இது எல்லாம் உனக்கு புரியுமாடா? அப்போ தான் ஒரு பெண் இயங்க முடியும். உன் விசயத்துல இன்னும் குழப்பமாவே இருக்கு. ஆனாலும் வெளிப்படையாவே சும்மா நீ அப்படியே பாத்துகிட்டு இருக்கிற மாதிரியும் இருக்கு. நீ காதலிக்கிறேன்னு சொன்னதுக்கு அப்புறம் கொஞ்சம் இல்ல நிறையவே மாறியிருக்க. நிறைய உரிமை எடுத்துகிட்ட மாதிரி இருக்கு. என்னோட ஈகோ தடுக்குது. நான் உன்ன அனுமதிக்கல. இந்த confusing state நல்லா தான் இருக்கு. அப்புறம் இந்த உரிமை எடுக்குறவங்களோட எதிர் பாலினம் தான் முதல்ல இந்த Possessiveness மேல விழுவாங்க அப்படின்னும் தோணுது. எனக்கு நானே போட்டி போடுற மாதிரி இருக்கு. ஞாபகம் வந்துடுச்சி. இப்பவே சொல்லிடுறேன். ரெண்டுல எதுன்னு நான் Disclose பண்ண மாட்டேன். 

 1 Freedom of Possessiveness

2 Edge of Possessiveness  

 எழுதவா வேணாமான்னு இருக்கு. இவ்ளோ தகவல் ஒரு ஆணுக்குத் தேவையான்னு யோசிக்கவும் தோணுது. நீ எனக்கு ஆண் மட்டுமா என்ன? உன்னை ஒரு ஆணாகவும் என்னை ஒரு பெண்ணாகவும் முன்னிறுத்தத் தொடங்கிட்டா நம்மளோட வாழ்கை கேள்விக்குறியாகும் தானே? தப்பா யோசிக்கிற மாதிரி இருக்குல்ல? உன்கிட்ட நான் என்னவா இருக்கேன்னு யோசிச்சிப் பாக்குறேன். அதான். என்னோட ஆண் தன்மை எவ்வளவு சதவீதம் உன்கிட்ட ஓட்டிகிட்டு இருக்கு? தேவை இல்லாம நிறைய பேசுற மாதிரி இருக்கு. எனக்கு என்னவோ இதப்பேசினாலே நான் யாருன்னு உன்கிட்ட ஒப்படைச்சிருவனோன்னு பயமா இருக்கு. அதுனால தான் இப்ப கூட அடிச்சி அடிச்சி எழுதிட்டு இருக்கேன். இந்த டைரில இருந்து ஒரு பேப்பர் கூட கிழிக்கக் கூடாதுன்னு என்னைக்கு உன்னப் நம்ம பத்தி முதன் முதலா எழுதத் தொடங்கினனோ அப்பவே முடிவு எடுத்திருந்தேன். என்ன குருட்டு தைரியம்னு தெரியல. நானும் கட் பண்ணி எழுதிட்டு இருக்கேன். இதெல்லாம் நீ படிக்கும் போது உனக்கு நான் வில்லியா தெரிவனா இல்ல குழந்தை பெண்ணா தெரிவனா? கொஞ்சம் இந்த இடத்துல இடம் விட்டு அப்புறம் எழுதவா? நீ வந்து நிரப்பிக் கொடுன்னு? பன்னுவியாடா? பொசசிவ்னெஸ் எட்டிப்பாக்குற மாதிரி இருக்குடா இப்பவே. சரி அந்த டைம்ல என்ன தோனுதுன்னு பார்க்கலாம் உனக்கு. உனக்கு தனியா படிக்க கொடுப்பானா இல்ல சேர்ந்து படிப்போமான்னு கூட முடிவு பண்ண முடியல. அதுனால இடம் விடுறேன். Four Lines?

 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 ரெண்டுத்துக்குமே சின்னதா தொடர்பும், சின்னதா ஒரு இடைவெளியும் இருக்கிறதா நினைக்கிறேன். சில நேரம் எனக்கே ரெண்டும் வேற வேற நேரத்துல வெளிப்படுறதாவும் நினைச்சிக்கிறேன். காதல்னா உரிமை கொண்டடுறதா என்ன? 

 ஒன்னு பயத்துலையும், இன்னொன்னு நம்பிக்கையிலையும் வருதுன்னு நினைக்கிறேன். நீ என்ன நினைக்கிற? பயம் சில நேரம் தைரியத்தை வர வைக்கும். நம்பிக்கை தைரியத்தைக் கொடுக்கும். இது தான் நான் சொல்லவர தொடர்பா இருக்குமா? நீ என் பக்கத்துல வர மாதிரி இருக்கு/

 Freedom of Possessiveness

 நம்பிக்கையின் மேல இருக்கிற தைரியம்

 இந்த தைரியம் தனக்குள்ள இருந்து வரகூடிய ஒன்னா இல்லை தன்னோட காதலின் மூலம் எதிர் பாலினம் தரகூடிய ஒன்னான்னு கண்டு பிடிக்கிறதுதான் மிச்சமிருக்கிற மர்மமே. உன் மேல வந்த love at first sight-ஐ இப்போ நினைச்சிப் பாக்குறேன். அது எங்க இருந்து வந்திருக்கும்? அந்த நம்பிக்கையை நீ அவ்ளோ கொஞ்ச நேரத்துகுள்ள எனக்கு கடத்தியிருக்க முடியுமா? அந்த வகையில யோசிச்சா அந்த தைரியம் எனக்கு நானே சொல்லிக்கிட்டாதுன்னு எடுத்துக்கலாம் தானே? உனக்கு என்ன பிடிக்குமா? இப்படி நிறைய கேள்விகள் இருக்கு தானே? இதுக்கு நம்பிக்கைன்னு பேரு வைக்கவா இல்ல தைரியம்னு பேரு வைக்கவா? Possessivenessஅனுமதிக்கிறதா வேடிக்கைப் பார்க்கிறதா? இதுவும் கூட நம்பிக்கைக்கும் தைரியத்திற்கும் இருக்கிற Sub text மாதிரி தான் நினைக்கத் தோணுது. எஸ் நானுமே இத ஒத்துக்கிட்டு தான் ஆகனும் இதுக்கு ஏதாவது எடுத்துக்காட்டு சொல்லலாம்னு தோணுது ஆனா எதுமே தோணல. உனக்கு புரியும்ல தானடா? இன்னும் ஏதாவது உனக்கு சொல்லத் தோணுதே...

இதுல முன் முடிவு இருக்குமான்னு பார்த்தா இருக்குற மாதிரியும் இருக்கு இல்லாத மாதிரியும் இருக்கு. முன் முடிவு இருந்தா காதலோட Presence இல்லன்னா எதிர் ஆளோட Presence அத எப்படி அனுபவிக்க முடியும்? நான் சொல்றது Surprise இல்ல. இவன்/இவள் இதெல்லாம் செய்யமாட்டான்னு நினைச்சி அதுல ஏதும் நடந்தா அப்போ அந்த Possessive, Edge of Possessiveness-க்கு மாறிடாதா? என்ன செஞ்சாலும் இவ(ன்)-க்கு அந்த madness இருக்குமா? அப்படிப்பார்த்தா madness என்ன? இங்க “Accept அப்டிங்கற வார்த்தையே அடக்குமுறை தானே? முடியலடா என்னால? Freedom of Possessiveness அப்படின்னு ஒன்னு இருக்கான்னு யோசிக்க வச்சிடடா இடியட். நீ இப்போ இருந்தா எனக்கு Finger பண்ணிவிட சொல்லிடுவேன் போல. எஸ் செக்ஸ் வேணாம். அவ்ளோ டென்சனா இருக்கு.     

 Edge of Possessiveness
 நம்பிக்கையின் மேல இருக்கிற தன் பயம். 

 எனக்கு என்னமோ இதை ஈசியா உனக்கு சொல்லிட முடியும்னு தோணுது. இது ஒரு வகையான சுய சித்திரவதையா இருக்கும்னு நினைக்கிறேன். இந்த சித்திரவைதைல காமத்தின் சுவை கொஞ்சம் அதிகமா இருக்கும்னு தோணுது.  இந்த சுய சித்திரவதைக்கான முதல்படி என்னவா இருக்கும்னு யோசிச்சிட்டு இருக்கேன். என்னடா இது இவ்ளோ டயர்டு ஆகுது. I can’t baby. Kiss me.

 இந்த பயம் உருவாகுற இடம் எதுவா இருக்கும்? சந்தேகத்துக்கும், தன் பயத்துக்கும் என்ன வித்தியாசம்? தன் பயம்னு சொல்லுறது தனக்கு சாதகமா பேசி தப்பிக்கிற மாதிரி ஒரு Feel வருது தான? இந்த தன் பயத்தை எப்போ எதிர்ல இருக்குறவங்க கிட்ட Apply பண்ணனும்னு தோணும்னு நீ நினைக்கிற? உனக்கு நான் தான் சொல்லனும்ல? சின்னதா ஒரு Attention போதுமா? இது Importance சம்பத்தப்பட்டதா? அத எப்படி ஒவ்வொரு தடவையும் உணர்த்திகிட்டே இருக்க முடியும்? அப்போ எதிர் பார்க்கக்கூடாதா? Respect? 

 இந்த இரண்டுமே நிகழ்ந்துட்டா காதலோட ஆயுள் என்னவாகும்? அதிக Breakup? அதிக புரிந்துணர்வு காதலுக்கு ஆயுள் இருக்கா? கடந்த காலம் இல்லாதது தானே காதல்? 

 

இந்த Possessiveness மூலமா வர உறையாடல தவிர்க்கவும் முடியாது. பேசியும் தீர்க்க முடியாது. இது ஒரு அவஸ்தை. இங்க Acceptance-ஓட பங்கு இருக்குறதா நான் நினைக்கிறேன். அப்போ காதல் அடி பட்டுப்போகுதான்னு எனக்குள்ளேயும் ஒரு கேள்வி இருக்கு தான். ஏன்னா இத நீ படிக்கும் போது கேப்பன்னு நம்புறேன்.. ஒன்னு சொல்லட்டா?. 

 மனித மனமே, தன்னை யாருகிட்டையாவது ஒப்புக்கொடுத்துட்டு ஒதுங்கிக்கனும்னு படைக்கப்பட்ட ஒன்னு தான். 

 Yes!  அந்த பரிசோசதனை முயற்சி தான் Edge of Possessiveness. Surrender ஆகிட்டதும் மனசு சும்மா இருக்குமான்னு நீ என்னைப் பார்த்து இந்தக் கேள்விய கேக்குறதா இருந்தா அதுக்கு நான் பதிலும் சொல்லிட்டா... 

 அவ்ளோ தான்டா. நிறுத்திக்கிறேன். உனக்கு பாடம் எடுக்க எனக்குத் தெம்பில்லை.



rameshrackson@gmail.com

(மீத பாகங்கள்... அச்சில் வெளிவரும்)

நாக்குட்டி – 9

எனக்குத் தோணிச்சி அந்த சின்ன தொடுவுணர்வுலநீ normal ஆகிடுவனு. இங்க crimeதொடுவுணர்வு இல்லாம தான் அதிகம் நடக்குது.& love is the best punishment of crime. உன்ன punish பண்ண time இருக்கு டா.

துளசி என்னிடம் எதுவுமே கேட்கவில்லை. எனக்கும் கூட எதற்கு பார்ட்டி வைக்கிறேன் என்று சொன்னாள் என்று கேட்கத் தோன்றவில்லை. ஒருவேளை நான் தைரியமாய் காதலைச் சொன்னதற்காக இருக்கலாம்.ஆனால் நான் அவளிடம் அவள் எதிர் பார்த்த மாதிரியே காதலைச் சொன்னதற்கா என்று கேட்டு விடலாமேன்றுத் தோன்றியது. சாப்பிட்டு முடிக்கும்வரை தான் அந்த எண்ணம் மனதிலேயேஇருந்தது.அவளுக்கும் சேர்த்து என்ன சாப்பிட வேண்டுமென்று தேர்ந்தெடுக்கச் சொன்னாள். ரெகுலர் கோர்ஸ் வேண்டாம் என்றாள். மூன்று கடைகள் மாறியிருந்தேன். எனக்குக் கடையைத் தேர்ந்தெடுப்பதே பெரும் பாடாக இருந்தது.அவள் என்னை சோதிக்கிறாள் என்ற எண்ணம் எழாமல் எனக்கு வாய்ப்பளிக்கிறாள் என்றே தோன்றியது.நான் அதை பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டுமென்று நினைத்தேன். எப்படி அவளால் எனக்கு இவ்வளவு பாசிடிவ் எனர்ஜி கொடுக்க முடிகிறது? அது அவள் சார்ந்ததா நான் சார்ந்ததா?சிரிப்பு வெளியே தெரியாதபடிக்கு வேண்டுமென்றே என் முகத்தைப்பார்த்துக்கொண்டே வந்தாள். கடை முன் நின்று மெனுவை பார்க்கச் சொன்னால், மறுத்தாள். என் முகம் அவளுக்கு எதை வெளிப்படுத்தியது என்று தெரியவில்லை.அறையில் வந்து கன்னாடியில் நெற்றி சுருக்கிப் பார்த்தேன்.அவள் அதைத்தான் கவனித்திருப்பால் என்று ஒருமனதாக முடிவுக்கு வந்திருந்தேன். அடுத்தடுத்து அலுவலகத்தில் வேலை செய்கையில், கொஞ்சம் பதற்றத்தில் வேலை பரபரப்பில் என்னையறியாமல் நெற்றியை தொட்டுப் பார்த்திருக்கிறேன். புருவங்களின் நடுவே மேல் நோக்கிச் செல்லும் சுருக்கம். வேண்டுமென்றே சுருக்கிச் சுருக்கிப் பார்த்திருக்கிறேன். நிகழ்ந்ததற்கும், நிகழ்ந்தது மாதிரி தோன்றுவதும், எனக்கு பெரும் குழப்பமாகவே இருந்துவருகிறது. அடிக்கடி நினைத்துக் கொள்கிறேன். இந்தச் சம்பவம் நடந்ததா இல்லை நடக்கவேண்டுமென்று நான் விரும்பினேனா, நடந்ததிலிருந்து நான் நீட்டித்துக் கொண்டதா என்றால்,நான் தடுமாறிப் போகிறேன்.இருவருக்குமான உணவை தேர்ந்தெடுத்ததும்,அவளுடைய ஏ.டி.ம் கார்டை கடைக்காரனிடம் கொடுத்துவிட்டு அதற்கான எண்களை என்னை அழுத்தச் சொன்னாள். இருவருக்கும் பொதுவில் தான் இருந்தது.பர்ஸை நோண்டிக்கொண்டே தான் அந்த நான்கு இலக்க எண்ணைச் சொன்னாள்.

அவளை நான் அதுவரைகேள்வி கேட்டதே இல்லை.முதல் இரண்டு எண்கள்தேதி போலவும், அடுத்த இரண்டு எண்கள்மாதம் போலவும் தோன்றியது.ஒருஉத்வேகத்தில் நேற்றா உனக்குப் பிறந்த நாள் என்றேன். உதட்டை ஒதுக்கிச் சிரித்தாள். அன்று இரவு, நான் அவளுக்கு எவ்வளவு முக்கியமானவனாய் இருந்திருந்தால், அவளது பிறந்த நாள் அன்று என்னைக் காதலைச் சொல்ல வைத்திருப்பாள் என்று மகிழ்ந்து கிடந்தேன்.திரும்பத் திரும்ப யாருமே இல்லாத அறையில் யாரோஎதிரில் நிற்பது போல் நினைத்து அதே கேள்வியை திரும்பத் திரும்ப கேட்டுக் கொண்டே இருந்தேன்.நான்குஇலக்க எண்ணில், இரண்டிரண்டாய் பிரித்தால் இரண்டுமே பன்னிரெண்டுக்குள். அவள் சிரிப்பு வேறு ஒரு அர்த்தத்தைகற்பித்தது. மாதம் தேதி என்று வைத்திருந்தால்? எனக்கு விழிப்பு வந்திருக்கக் கூடாது, வந்ததும் இப்படித் தோன்றியிருக்கக் கூடாது.சமாதானம் செய்வதும் கேள்வி எழுப்புவதுமாய்அறையிலிருந்துவெளியேறியிருந்தேன்.Belated wishesஎன்றேன். அவள் அருகில் இல்லை என்று உறுதி செய்த பின்னே என்னால் அதையும் சொல்ல முடிந்தது.வாழ்த்தை விரும்புகிறவளா? எதுவும் முயற்சி செய்யாதே என்று முந்தைய நாள் சொன்னது ஞாபகம் வந்தது.கிப்ட் வாங்கத் தோன்றியதை தவிர்த்தேன்.“சிரிப்புக்கு என்ன அர்த்தம்” என்று அவளைக் கேட்பதே அவளை நச்சு செய்வதாய் நினைத்துக் கொள்வாள் என்று தவிர்த்தேன்.ஐந்து வாய் சாப்பிடுகிறாள் என்றால் ஒரு வாய்க்கு ஆள்காட்டிவிரல் உயர்ந்தது.காதலைச் சொல்வதற்கு முன் இதெயெல்லாம் கவனித்தேனா என்றால் நிச்சயமாக சொல்லத் தெரியவில்லை.

உடனடியாக ஒரு பேப்பரை எடுத்து ஒன்று இரண்டு என்று பன்னிரெண்டு வரையில் மேலிருந்து கீழாக எழுதி, பின்பு பன்னிரண்டு, பதினொன்றுஎன்று ஒன்று வரை கீழ் நோக்கி வந்தேன்.என் முந்தைய அலுவலகத்தில் மாதத்தில் ஒரு நாள். கடைசி வெள்ளிக்கிழமை மாலை அந்த மாதத்தில் பிறந்தவர்களுக்குகேக் வெட்டும் பழக்கம் இருந்தது.அது பள்ளியில் சேர்ப்பதற்கு என்றுகொடுத்த மாதம் தேதி என்று கேக் வெட்ட மறுத்துவிட்ட பெண்ணொருத்தி அப்போது இருந்தாள். இவளுடைய பிறந்த நாளுக்கு இவளுடைய டீமிற்குள் மெயில் அனுப்பியிருப்பார்கள். பெரிய கம்பெனி.யாரிடம் கேட்பது? யாரையும் தெரியாது.இந்த அளவுக்கெல்லாம் துளசி என்னிடம் விளையாட மாட்டாள் என்று மீண்டும் என்னை சமாதானப்படுத்திக் கொண்டேன்.

என் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்வது போலிருந்தது கண்கள். சாப்பிட்டு முடிக்கும்வரை அவள் விரல்கள் உயரவில்லை.ஒதுக்கிச் சிரித்த புன்னகையிளிருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் வெளிவரத் தொடங்கினேன். அவள்என்னிடம் அப்படியெல்லாம் விளையாட்டுக் காட்டமாட்டாள் என்று முழுமையாய் இருந்தேன். ஒரு கட்டத்திற்கு மேல்நான் அவளிடம் பேசுவது சம்பிரதாயம் போல் தோன்றியது.வலுக்கட்டாயமாக சிரிக்கிறேனோ என்று நினைக்கத் தொடங்கினேன்.அவள் அதை கண்டு பிடித்திருக்கலாம். பின்பொருநாள், அவளை கைப்பையில் இருந்து ஒரு சின்ன டைரிக் குறிப்பை விரித்து எழுதுவது போல பாவனை செய்து கொண்டிருந்தாள். டைரியின் உள்பக்க வடிவம் கடிதம் போலிருந்தது.நான் சுமந்துத் திரிந்த எரிச்சல், இந்த செய்கையால், அவளின் விளையாட்டென ரசித்துக் கிடந்த எனக்கு அது அவளின் ஈகோ எனப்பட்டது.என்னையறியாமல்அவள் மேல் கோபம் கொண்டிருந்தேன்.அவளுக்கு அதுவும் தெரிந்திருக்கும். சாப்பிட்டுவிட்டு இருவருமே சீக்கிரமாக அவரவர் இடத்திற்குத் திரும்பியிருந்தோம்.

அறைக்கு வந்ததும் எழுதிய கடிதத்தைப் படித்துப் பார்த்தேன். எனக்கு கடிதம் சுத்தமாய் பிடிக்கவில்லை, ஏற்கனவே கொடுக்க வேண்டாமென்று தீர்மானித்திருந்த மனநிலை இப்போது கிழித்துப்போடு என்றது. என் ஒட்டு மொத்தத்தையும், அவளிடம் விட்டுக்கொடுப்பது போல, என் சுயம் என்னை சோதித்தது.தூங்குவதற்காக போராடிக் கொண்டிருந்தேன் என்பது நினைவிருக்கிறது. காலையில் கண்களைக் கசக்கி, கசக்கி தூக்கக்கலக்கத்திலிருந்துவெளியேறியிருந்தேன்.சிவந்திருந்தததைப் பார்த்து மதியம் கேட்டாள். கண் உறுத்தி கசக்கியதாகச் சொன்னேன்.திறந்திருந்த பையில் அந்த டைரி இருந்தது. டைரியைப் பார்க்கவும், இறங்கியிருந்த கோபம் எட்டிப் பார்க்க தொடங்கியிருந்தது.மடியிலிருக்கும் பையை டேபிளில் வைத்துவிட்டு கை கழுவச் செல்பவள், என் மடியில் வைத்துவிட்டுச் சென்றாள். அவளின் வலப்பக்கம் இருந்தேன்.தோள் ஓட்டிச் சென்றாள்.அவள் என்னை சமாதானப்படுத்திவிட்டாள். துளசி அப்படிச் சென்றதும் என் ஒட்டுமொத்த மனநிலையும் அதற்கு முன்னதாக என்னவாய் இருந்தது? எப்படி மாறினேன் என்று யோசித்தே அன்றைய நாளை முடித்திருந்தேன்.இரவு மீண்டும் கடிதத்தை படித்துப் பார்த்தேன்.

காதல்ஒரு வகைல கொரில்லா போர்முறை தான். நான் தான் தாக்கும்போது நீ தற்காக்கணும். நீ தாக்கும்போது நான் தற்காக்கணும்… that’s all.

துளசி தங்கியிருக்கும் விடுதியின் முன் நின்று அவளுக்கு மெசேஜ் அனுப்பும்போது இரவு இரண்டு மணி.இன்னுமொருமுறை சத்தமாக அவள் முன்னின்று காதலைச் சொல்ல வேண்டும்போல் இருந்தது.அவளிடம் கொடுக்கும்விதமாக ஒரு கடிதம் எழுதிட வேண்டுமென்று நினைத்துத் தோற்றதன் விளைவு. அவள் ஒருமுறை சொல்லியிருக்கிறாள். வார இறுதியில்காசு கட்டி சீட்டு விளையாடுவதையும்,அவள் அருகில் இருந்து வேடிக்கைப் பார்ப்பதையும்.சட்டென்று அவள் முன் நிற்பது சரியென்றே பட்டது.அவள் இறங்கி வருவாள். மெசேஜ் பார்ப்பாள் என்று நம்பினேன்.அவ்வளவு எளிதில் யாரயும் துளசி அனுமதிக்கமாட்டாள் என்ற கர்வமே அவளுக்கு மெசேஜ் அனுப்பத் தூண்டியது.டைப்பிங் என்று வந்தது. நிச்சயம் அவள் அனுப்பமாட்டாள் என்று நம்பினேன்.பால்கனியில் காற்றாட வந்ததது போல வந்து நின்றாள். துளசிக்கு நீளக்கூந்தல். மொத்தத்தையும் சுருட்டி தலையில் பென்சில் போல எதையோ செருகி வைத்திருந்தாள்.நீண்ட ஸ்கர்ட்டை எத்திக்கட்டியிருந்த கால்களோடு, ஒரு காலை சற்று தூக்கி வைத்து நின்று கொண்டிருந்தாள். அவளுக்குப் பின் தலைக்கு நேர் மேலே தொங்கிக் கொண்டிருந்த மஞ்சள் வெளிச்சத்தில் அவள் உடலைப் பார்ப்பது போலிருந்தது.அவள் விரல்களை கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன். பார்த்தால் பிடிபடும் தூரத்தில் தான் துளசி இருந்தாள். வலது ஓரத்தில் மொபைலில் நடுப்பகுதியில் பெருவிரல் அழுந்தியிருந்தது.எழுதியதை அழுத்திவிட்டாள். என் மொபைல் ஸ்க்ரீன் பார்க்கத்தோன்றியதைகட்டுப்படுத்தி அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

“என்னடா” என்று அனுப்பியிருந்தாள். துளசி தன்னை ஒழித்து வைக்கிறாள் what என்று தானே அனுப்புவாள்?

“என்னால எழுத முடியல இந்த மாதிரி எந்த ராத்திரியா இருந்தாலும், உன்னநெனச்சிகிட்டு உன்னத்தேடி வரமுடியும் என்னால பேனா எல்லாம் பிடிக்க முடியல.எனக்கு இப்படி முன்னாடி வந்து நிக்குறதுக்குத் தான் வருது. நீ அன்னைக்கு லெட்டர்வேணும்னு  கேக்கல தான். ஆனாலும் எனக்கு எழுதி கொடுக்கணும்னு தோணிச்சி முயற்சி பண்ணி பார்த்தேன். முடியல அதான் கிளம்பிவந்துட்டேன்.நீ சொன்ன மாதிரி புதுசா ஏதும் ட்ரை பண்ணல.எனக்குள்ள இருந்ததத் தான் வெளிப்படுத்திருக்கிறேன்.”

“Patrolவருவாங்க தேவை இல்லாம கேள்வி கேட்டு பதில் சொல்ல வேண்டியிருக்கும் கிளம்பு.”

ஏற்றிக் கட்டிய ஸ்கர்ட் இறங்கியது.அவள் கணுக்காலை தொட்டதும் உணர்ந்திருப்பாள் போல. கீழே பார்த்துக் கொண்டாள். நான் கிளம்பும்வரை எல்லாம் அவள் நின்றிருக்கவில்லை.அவளின் அந்த அவசரம் என்னை மகிழ்ச்சி அடையச் செய்தது.அவள் ஏற்றுக் கொள்ளாவிட்டாலும்,அவள் விரும்புவதின் அடையாளமாக எடுத்துக் கொண்டேன்.சனி ஞாயிறு விடுமுறை என்ற துணிச்சலில் அன்று சொல்லியிருப்பேனோ என்று இப்போது யோசிக்கிறேன். அறைக்குத் திரும்பியதும் அந்த விளக்கு வெளிச்சத்தில் உடலொட்டிக்கிடந்த டி-ஷர்ட்டை திரும்பத் திரும்ப நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். எதுவுமே எழுதாமல் இருந்தது. சம்மந்தமே இல்லாமல் அவள் சொல்லிய பதில், அவளால் வேறேதும் யோசிக்க முடியாதபடிக்கு நான் பேசிவிட்டேன் என்று நினைக்க வைத்தது.அவள் அறையில் இப்போதது என்ன செய்து கொண்டிருப்பாள்?ஏதேனும் டைப்பிங் என்று வருகிறதா என பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். மீண்டும் ஒருமுறை அவள் விடுதி வாசலின் முன் போய் பார்க்கலாம் என்றுத் தோன்றியது.என்னைப் போகச் சொல்லிவிட்டு, அவள் பால்கனியில் நின்று கொண்டிருப்பாள் என்று நம்பினேன்.

உனக்குத் தெரியுமா ஆண்கள் எப்பவும் ஏதோர் ஒரு வகைல தன்னை ஒரு பொண்ணுகிட்ட ஒப்புக்கொடுத்துகிட்டே இருப்பாங்க. நேரடியா சொல்றதா இருந்தா அடிமை சாசனம்னு வச்சிக்கோயேன். இத முதன் முதலா ஒன்னு பொண்ணுகிட்ட காதலைச் சொல்லும்போது தான் கண்டுபிடிக்கிறான். புரியுதுல?

– தொடரும்

ரமேஷ் ரக்சன்

email : talk2rr@yahoo.com

 

நாக்குட்டி – 8

துளசியின் ஸ்க்ரிப்ளிங் பேர்டை பார்த்திருக்கிறேன் நான். எதையாவது எழுதி எழுதி எழுத்துக்களை வடிவமைத்து, அதை சீவி சிங்காரித்து எதையாவது பண்ணி வைத்திருப்பாள் நிறங்களின் ராணி. அவளுக்குத்தான் கிடைக்கும் அத்தனை நிறங்களில் பேனாக்கள். அவளுக்கு நிறங்களைப் போலவே தன் கையெழுத்தையும் பிடித்திருக்க வேண்டும். ஸ்கேல் வைத்துக் கோடு போடுவது போலில்லை. விரல்கள் வளைய மறுக்கின்றன. முதன் முறையாக துளசி பெயரை எப்போது எழுதினேன் என்று யோசிக்கத் தொடங்கினேன். இந்த “முதலாவது: என்பதை நினைவு வைத்துக் கொள்ளத் துடிக்கும் மனதையும், நியாபகம் இருக்குமென்று கடந்து போகும் மனதையும், ஒருசேர நிறுத்துகையில் எனக்கு நானே குற்றவாளி ஆ(க்)கிவிடுகிறேன். கொசு அடிப்பது போல் சில நேரங்களில் கன்னத்தில் அடித்துக் கொள்வேன். எனக்கு “துளசி” என்ற பெயரை அப்படியொன்று அழகாய் எழுதிவிட வேண்டுமென்று தோன்றவில்லை. அதன் வடிவங்களை என் விருப்பத்திற்கு ஏற்றார்போல வளைக்க முடியுமென்றும் தோன்றவில்லை, மனதிற்குள்ளே வரைந்து பார்த்துக் கொண்டேன். எனக்குத் திருப்தியாகவே வரவில்லை. கூகுள் செய்து தமிழில் உள்ள மொத்த எழுத்துக்களையும் ஒரே புகைப்படமாகக் கொண்ட இமேஜை தரவிறக்கம் செய்து கொண்டேன். ஒவ்வொரு எழுத்துக்களையும் கண்களால் வரைந்து பார்த்துக்கொண்டே வந்தேன். எனக்கு எல்லாமுமே துளசி போலத் தான் தோன்றியது. எப்போதோ வாங்கி வந்திருந்த இருநூறுக்கும் மேற்பட்ட ஆங்கில எழுத்துருக்களை, இன்ஸ்டால் செய்து ஒவ்வொன்றாய் மாற்றிக் கொண்டிருக்கையில் தமிழுக்கு எப்படியும் ஐம்பது எழுத்துருவாவது வித்தியாசமானதாய் கிடைக்காதா என்று தேடத் தொடங்கியிருந்தேன். எனக்குக் கடிதம் எழுதுவதைவிட அவள் பெயரை அழகாய் வரைந்துவிட வேண்டுமேன்றுத் தோன்றியது. கையெழுத்து மொழியில் சேராமல், புகைப்படத்தில் சேருவது போல அவள் பெயரும் மொழியிலிருந்து புகைப்படத்திற்குத் தாவிக் கொண்டிருந்தது. அந்தப் புகைப்படத்திற்கு ஒரு மொழி வேண்டியிருந்தது. இதெல்லாம் வரையும் அவள் கையெழுத்திற்குச் சொன்ன விளக்கம். சொந்தமாய் சொல்வது போல் சொல்லிப் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால் எனக்கு அந்தக் கேள்வி இப்போதுவரை கிடைக்கவில்லை. யாரிடம் சொல்வது? பெண்களின் விரல்கள் கவனிக்கப்படுமா இல்லை, எழுத்து கவனிக்கப்படுமா? இரண்டுமே செய்து பார்க்காத அலட்சியம், தூங்கவிடாமல் வைத்திருந்தது. “சி” –யில் ஒரு கொடி வரைந்து துளசி இலையை படரவிட்டேன். “து” அருவாலாகவே வந்து கொண்டிருந்தது. து-வின் நுனியை வளைத்து கழுகின் கண் பொருத்திப் பார்த்தேன். பிடிகொடுக்காமலிருந்தாள். நத்தையின் ஓடு வரைந்து யானையின் கால் இட்டேன். “ள்”-ற்கு. பிடித்திருக்கிறதா, பிடிக்கவில்லையா என்று தெரியாதொரு மனநிலையில் இருந்தேன். அடித்தல் திருத்தம் இல்லாமல் காதல் கடிதம் அவளுக்கு எழுத வேண்டும். யோசனை தான்.

எழுதுவதற்கு முன்னே துளசி என்னை எப்படியெல்லாம் கேலி செய்வாள் என்றுதான் கண்முன் திரை ஓடுகிறது. அன்புள்ள என்றால் “எங்க அன்பு இல்லாம ஒரு லெட்டர் எழுது” என்று அவள் சொல்லிவிடுவாள் என்றே தோன்றியது. எனக்குத் தொடக்கம்  பெரும் பிரச்சனையானது..

எனக்கு எங்க இருந்து தொடங்குறதுன்னு தெரியல. அதே மாதிரி எப்படி தொடங்குறதுன்னும் தெரியல. முதல் தடவை நீ முறைச்சத பார்த்து தப்பு பண்ணிட்டமோ அப்படிங்கற நினைப்புல இருந்து மீண்டு, மறுபடியும் அதே மாதிரி ஒரு  மனநிலைக்கு திரும்பிட்ட மாதிரி இருக்கு. ஒருமாதிரி பாரமா கண்ணு ரெண்டும் இருட்டிகிட்டே வர்ற மாதிரி இருக்கு. அவ்வளவு நெருக்கமா எரிச்சிடுற மாதிரி பார்த்த. அது மட்டும் தான் திரும்பத் திரும்ப எழுத நினைக்கும் போதெல்லாம் வந்துட்டே இருக்கு. அதுனால அப்படியே என்ன நினைப்புல வருதோ அதையே எழுதிட்டு இருக்கேன். நீ ரொம்ப நேரம் வாசிக்கிற மாதிரி ரொம்ப பெருசா எழுதி கொடுக்கணும்னு தோணிட்டே இருக்கு. இது வரைக்கும் உன்கிட்ட என்ன கவனிச்சிருக்கேன்னு யோசிச்சி பார்த்தா ஒண்ணுமே இல்லாத மாதிரி தோணுது. சில  செய்கைகள் மட்டும் தான் கவனிச்சிருக்கேன். அதையும் என்னனு நான் எழுதுறதுன்னு தெரியல. உன்கிட்ட சொன்னதுக்கு அப்புறம் என் உடலும் மனமும் என்ன மனநிலைக்கு ஆச்சுன்னு இப்போதைக்கு சொல்ல முடியும்னு தோணல. இப்போ சொன்னாலும் சரியா வராது. இது எல்லாம் என் நினைப்பு தான். நீ என்னைவிட நூறு மடங்கு தெளிவான பொண்ணா இருக்க. இத்தனைக்கும் நீ என்கிட்ட ஏதும் பெருசா சொல்லிக்கிட்டது இல்லதான். ஆனாலும் இந்த எண்ணம் எனக்குள்ள ரொம்ப முன்னாடியே வந்துருச்சி.

எனக்கு உன்ன பிடிச்சிருக்கு அப்படிங்கறத தாண்டி என்னனு சொல்லன்னு எனக்கு சரியாத் தெரியல. நான் பின்னாடி அலையல. நீ பார்ப்பியானு உன்னையே பார்த்துட்டு இருக்கல. உன்னோட அட்டேன்சன் என்மேல இருக்கணும்னு நான் ஏதும் புதுசா பண்ணிக்கல. அப்படியே பேசினோம். ஒரு கட்டத்துல பிடிச்சுது. அப்புறம் உன்ன கவனிச்சேன்னு நினைக்கிறேன். காதல சொல்லனும்னு ஒரு எண்ணம். ஆனா உன்கிட்ட காதலிக்கிறேன்னு சொல்லிட்டு, அப்புறம் நீ கிளம்பினதும் உன்ன மிஸ் பண்ணேன். அது என்ன மாதிரியான மிஸ்ஸிங்க் அப்டின்னு எனக்குத் தெரியல. உன்னோட, உடம்போட அவுட் லைன் நோட் பண்ணினேன்னு நினைக்கிறேன். அப்படி இல்லனா உன்ன பாத்துட்டு இருந்தேன். இந்த லைன எழுதினதும் எதோ தைரியம் வந்துட்ட மாதிரி இருக்கு. ஆனா நான் உனக்கு பயப்படலையே. ரூம்க்கு வந்து எழுதும்போது இப்படியெல்லாம் தோணுது. எது உண்மைன்னு வேற எனக்கு பிரிச்சி பார்க்கத் தெரியல. ஆனா ஒரு மாதிரி நல்லா தான் இருக்கு. எல்லாம் நடந்து ஒரு நாள் கூட, ஏன் பாதி நாள் கூட ஆகல. அதுக்குள்ள உள்ளுக்குள்ள வர நினைப்புல எது உண்மை எது எனக்கா தோணின ஒண்ணுனு பிரிச்சிப் பார்க்க முடியல. இல்லனா தெரியல.

எனக்கு இந்த மனநிலை ரொம்பவே பிடிச்சிருக்கு. எழுதிட்டே இருக்கும்போது ஸ்ட்ரக் ஆகுது. இப்படி ஆகும்போதெல்லாம், நமக்குள்ள நடக்கவே நடக்காத ஒன்னு, அப்புறம் நான் நினைச்சி கூட இதுக்கு முன்னாடி பார்க்காத ஒன்னு எல்லாம் வருது. அதுக்குள்ளயே வேற எது மேலையும் கவனம் போகாத மாதிரி இருக்கு. ஒரு மாதிரி நல்லா இருக்கு. இன்னும் ஒன்னு சொல்லட்டுமா? நீ லவ் அக்செப்ட் பன்னால, அக்செப்ட் பண்ண மாட்ட இந்த மாதிரிலாம் எந்த யோசனையும் எனக்குள்ள வரவே இல்லை. ஆனாலும் நீ நம்ம வெறும் நண்பர்கள் தான் அப்படின்னு சொல்லிட்டு இருக்க. அத தாண்டி உன் கண்ணுல நான் பார்த்தேன் அப்டிலாம் சொல்ல வரமாட்டிக்குது. எனக்கு தெரிஞ்சதெல்லாம் உன் கண்கள் சிரிச்ச மாதிரி இருக்கும். எப்பவும் கண்ணுல ஈரம் இருந்த மாதிரி இருக்கும். அது உன் கருவிழியும், மிச்சம் வெள்ளை பகுதியும் பளீர்னு காட்டும். அது தான் நான்உன்கிட்ட அதிகமா பார்த்திருக்கலாம். பார்க்குறதுக்கும், கவனிக்கிறதுக்கும் என்ன வித்தியாசம்னு யோசிச்சிட்டு இருக்கேன்.

நகம் கடிக்கிற பழக்கம் இருக்றவங்க, இந்த மாதிரி நேரத்துல நகத்த கடிச்சி துப்பிட்டே இருப்பாங்கள்ல? என்னால இவ்ளோ நேரம் எப்படி தரைல உக்கார முடிஞ்சதுன்னு ஆச்சரியமா இருக்கு.எல்லாம் நிறைய பக்கம் எழுதி அத நீ ஒரே மூச்சுல என் முன்னாடி படிச்சி முடிக்கிற அந்த காட்சி தான், இந்த மாதிரி இருக்க வச்சிருக்கு. கூடவே இந்த லெட்டர அவ கிட்ட கொடுத்துராதடானு உள்ளுக்குள்ள கேட்டுகிட்டு இருக்கு. இது என்ன மாதிரியான மனநிலைன்னு கூட என்னால யூகிக்கவோ, சோதிக்கவோ முடியல. உன்பேர டிசைனா எழுதினத பார்த்துட்டு இருக்கேன். எனக்கே என்ன பிடிச்சிருக்கு. நான் சிரிக்கிறது எனக்குத் தெரியிற மாதிரி இருக்கு. காலேஜ் படிக்கும்போது டூர்ல பொண்ணுங்க பார்க்கனும்னு சத்தமா கத்தினது விசலடிச்சது எல்லாம் ஞாபாகம் வருது. அப்படிகத்திடலாம்னு தோணுது. எழுதினத மேல இருந்து பார்த்துகிட்டே இருக்கேன். என்னோட எழுத்த அப்படியே font மாதிரி டிசைன் பண்ணிடணும்னு தோணுது. அப்படியே உன்னோட கையெழுத்தையும். பெருவிரல் அதுக்குள்ள வலிக்குது. அப்படி பண்ணிட்டா லேப்டாப்ல  லெட்டர் எழுதலாம். நீ எழுதுறதுக்குனு பார்த்து பார்த்து க்ரிப் செட் ஆன பேனா வாங்கி வச்சித்தான் எழுதுவேன்னு நீ சொன்னத நமக்கும் பொருத்திப் பார்க்கிறேன். அது என்ன நமக்கும்னு நீ படிச்சிட்டு வந்து என்கிட்ட கேக்குற மாதிரி கூடவே ஒரு காட்சி வருது.

முன்முடிவு இல்லாம தான் அப்படியே ப்ளாங்கா உன்கிட்ட இருக்கணும்னு ஒவ்வொரு தடவையும் ஒவ்வொரு சம்பவமும் நடக்கும்போது நடந்துக்கணும்னு என்னை நானே தயார் படுத்திகிட்டே இருக்கறேன். ஆனாலும் காதலை சொன்னதுல இருந்து எல்லாமே என் வரம்பு மீறி போயிட்டு இருக்கு. ஆனா எனக்கு என்னையவே எச்சரிக்கத் தெரியல. ரொம்ப சந்தோசமா எழுதிட்டு இருக்கேன். நிறைய விஷயம் நீ என்கிட்ட சொன்னதில்ல. ஆனா உனக்கு இதெல்லாம் பிடிக்காதுன்னு நீயே என்கிட்ட கொண்டு சேர்த்த மாதிரி இருக்கு.நீ எவ்ளோ அழகா இதெல்லாம் எனக்கு சொல்லிருக்கல்ல? கண் நிறைஞ்சி போகுது. உனக்கு குடுக்கனும்னு எழுதின மாதிரியே தெரியல. எனக்கு எனக்கு எண்ண தோனுதுன்னு உன்கிட்ட நேரடியாவே சொல்லிடறது உனக்கு பிடிக்கும்னு தோணுது. இப்படி தோணுறத எப்படியும் நீ தான் நிறுத்தனும். எனக்கு இப்படி தோணுறத ஒரு நாள் எங்கையாவது நான் கோபப்படுவேன். நீ கண்டு பிடிப்ப. அப்புறம் எனக்கு சொல்லிக் கொடுப்ப. எனக்கு இது பிடிச்சிருக்கு. நான் சந்தோசமா இருக்கேன் துளசி. முதன் முதலா காதலை ஒரு  பொண்ணுகிட்ட சொல்லிருக்கேன். வாழ்க்கையே முழுமை அடைஞ்ச மாதிரி இருக்கு. ரொம்ப பலமாவும் தெரியுது. மொத்தமா என்னோட பலவீனமும் நீ மாதிரி இருக்கு. என்னால இத என்ஜாய் பண்ண முடியும். நீ அக்செப்ட் பண்ணுற வரைக்கும் என் இஷ்டம் போல ஒரு வாழ்க்கைய வாழ்ந்துகிட்டே இருக்க முடியும். நீ நம்ம நண்பர்கள் அப்படின்னு சொல்லி சொல்லியே என்ன நிதானமாவும் நிறைய கத்துக்கவும் வைப்ப.

இத எழுத ஆரம்பிக்கிறதுக்கு முன்னாடி உன்ன மனசுக்குள்ள திட்டிட்டேன். ஆள் நடமாட்டம் இல்லன்னு தெரிஞ்சதும் ஒரு தாய் நாய் தன் குட்டிகளை இடம் மாத்துறதுக்கு மும்மரமாஇருந்துச்சி. எனக்கு பாட்டு ஓடுறதே இடைஞ்சலா தெரிஞ்சது. வெளிய வேடிக்கைப் பார்த்துகிட்டு நின்னேன். அந்த குட்டிகள் மாதிரி நான்  உன் பின்னாடி வரதும், நீ என்னை கவனமா பாத்துக்குறது மாதிரியும் நினைச்சிப் பார்த்துக்கிட்டேன். அப்புறம் சரி எழுதிடலாம்னு அறைக்குள்ள வந்ததும்  ஏனோ என்னோட ஜாயினிங் லெட்டர் பார்க்கனும்னு தோணிச்சி எடுத்து பார்த்துகிட்டே, அன்னைக்கு தானே முதல் முதலா உன்ன நான் பார்த்தேன். எப்படியும் இரண்டு வருஷம் குறையாம வேலை தேட மாட்டோம்னு பெட்டிக்குள்ள போட்டது. தேடி எடுத்தேன். “உனக்கெல்லாம் மனசாட்சியே இல்லையா? கேக்கவும் இல்லையாம் படிக்கணுமாம்?” மனசுக்குள்ள சொல்லிகிட்டேன். உன்ன எப்படி திட்டணும்னு வேற தெரியலையா… எப்படியாவது எழுதிடணும்னு முடிவு பண்ணி அதுக்கு அப்புறம் தான். உன்னோட பெயர் எழுதி என்னலாமோ பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

என் உடலிலா உயிரிலா என்று கண்டறியமுடியாத படிக்கு பற்றி எரியும் நகுலனுக்கு….

– தொடரும்

(ரமேஷ் ரக்சன்)

email id : talk2rr@yahoo.com