நாக்குட்டி – 9

எனக்குத் தோணிச்சி அந்த சின்ன தொடுவுணர்வுலநீ normal ஆகிடுவனு. இங்க crimeதொடுவுணர்வு இல்லாம தான் அதிகம் நடக்குது.& love is the best punishment of crime. உன்ன punish பண்ண time இருக்கு டா.

துளசி என்னிடம் எதுவுமே கேட்கவில்லை. எனக்கும் கூட எதற்கு பார்ட்டி வைக்கிறேன் என்று சொன்னாள் என்று கேட்கத் தோன்றவில்லை. ஒருவேளை நான் தைரியமாய் காதலைச் சொன்னதற்காக இருக்கலாம்.ஆனால் நான் அவளிடம் அவள் எதிர் பார்த்த மாதிரியே காதலைச் சொன்னதற்கா என்று கேட்டு விடலாமேன்றுத் தோன்றியது. சாப்பிட்டு முடிக்கும்வரை தான் அந்த எண்ணம் மனதிலேயேஇருந்தது.அவளுக்கும் சேர்த்து என்ன சாப்பிட வேண்டுமென்று தேர்ந்தெடுக்கச் சொன்னாள். ரெகுலர் கோர்ஸ் வேண்டாம் என்றாள். மூன்று கடைகள் மாறியிருந்தேன். எனக்குக் கடையைத் தேர்ந்தெடுப்பதே பெரும் பாடாக இருந்தது.அவள் என்னை சோதிக்கிறாள் என்ற எண்ணம் எழாமல் எனக்கு வாய்ப்பளிக்கிறாள் என்றே தோன்றியது.நான் அதை பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டுமென்று நினைத்தேன். எப்படி அவளால் எனக்கு இவ்வளவு பாசிடிவ் எனர்ஜி கொடுக்க முடிகிறது? அது அவள் சார்ந்ததா நான் சார்ந்ததா?சிரிப்பு வெளியே தெரியாதபடிக்கு வேண்டுமென்றே என் முகத்தைப்பார்த்துக்கொண்டே வந்தாள். கடை முன் நின்று மெனுவை பார்க்கச் சொன்னால், மறுத்தாள். என் முகம் அவளுக்கு எதை வெளிப்படுத்தியது என்று தெரியவில்லை.அறையில் வந்து கன்னாடியில் நெற்றி சுருக்கிப் பார்த்தேன்.அவள் அதைத்தான் கவனித்திருப்பால் என்று ஒருமனதாக முடிவுக்கு வந்திருந்தேன். அடுத்தடுத்து அலுவலகத்தில் வேலை செய்கையில், கொஞ்சம் பதற்றத்தில் வேலை பரபரப்பில் என்னையறியாமல் நெற்றியை தொட்டுப் பார்த்திருக்கிறேன். புருவங்களின் நடுவே மேல் நோக்கிச் செல்லும் சுருக்கம். வேண்டுமென்றே சுருக்கிச் சுருக்கிப் பார்த்திருக்கிறேன். நிகழ்ந்ததற்கும், நிகழ்ந்தது மாதிரி தோன்றுவதும், எனக்கு பெரும் குழப்பமாகவே இருந்துவருகிறது. அடிக்கடி நினைத்துக் கொள்கிறேன். இந்தச் சம்பவம் நடந்ததா இல்லை நடக்கவேண்டுமென்று நான் விரும்பினேனா, நடந்ததிலிருந்து நான் நீட்டித்துக் கொண்டதா என்றால்,நான் தடுமாறிப் போகிறேன்.இருவருக்குமான உணவை தேர்ந்தெடுத்ததும்,அவளுடைய ஏ.டி.ம் கார்டை கடைக்காரனிடம் கொடுத்துவிட்டு அதற்கான எண்களை என்னை அழுத்தச் சொன்னாள். இருவருக்கும் பொதுவில் தான் இருந்தது.பர்ஸை நோண்டிக்கொண்டே தான் அந்த நான்கு இலக்க எண்ணைச் சொன்னாள்.

அவளை நான் அதுவரைகேள்வி கேட்டதே இல்லை.முதல் இரண்டு எண்கள்தேதி போலவும், அடுத்த இரண்டு எண்கள்மாதம் போலவும் தோன்றியது.ஒருஉத்வேகத்தில் நேற்றா உனக்குப் பிறந்த நாள் என்றேன். உதட்டை ஒதுக்கிச் சிரித்தாள். அன்று இரவு, நான் அவளுக்கு எவ்வளவு முக்கியமானவனாய் இருந்திருந்தால், அவளது பிறந்த நாள் அன்று என்னைக் காதலைச் சொல்ல வைத்திருப்பாள் என்று மகிழ்ந்து கிடந்தேன்.திரும்பத் திரும்ப யாருமே இல்லாத அறையில் யாரோஎதிரில் நிற்பது போல் நினைத்து அதே கேள்வியை திரும்பத் திரும்ப கேட்டுக் கொண்டே இருந்தேன்.நான்குஇலக்க எண்ணில், இரண்டிரண்டாய் பிரித்தால் இரண்டுமே பன்னிரெண்டுக்குள். அவள் சிரிப்பு வேறு ஒரு அர்த்தத்தைகற்பித்தது. மாதம் தேதி என்று வைத்திருந்தால்? எனக்கு விழிப்பு வந்திருக்கக் கூடாது, வந்ததும் இப்படித் தோன்றியிருக்கக் கூடாது.சமாதானம் செய்வதும் கேள்வி எழுப்புவதுமாய்அறையிலிருந்துவெளியேறியிருந்தேன்.Belated wishesஎன்றேன். அவள் அருகில் இல்லை என்று உறுதி செய்த பின்னே என்னால் அதையும் சொல்ல முடிந்தது.வாழ்த்தை விரும்புகிறவளா? எதுவும் முயற்சி செய்யாதே என்று முந்தைய நாள் சொன்னது ஞாபகம் வந்தது.கிப்ட் வாங்கத் தோன்றியதை தவிர்த்தேன்.“சிரிப்புக்கு என்ன அர்த்தம்” என்று அவளைக் கேட்பதே அவளை நச்சு செய்வதாய் நினைத்துக் கொள்வாள் என்று தவிர்த்தேன்.ஐந்து வாய் சாப்பிடுகிறாள் என்றால் ஒரு வாய்க்கு ஆள்காட்டிவிரல் உயர்ந்தது.காதலைச் சொல்வதற்கு முன் இதெயெல்லாம் கவனித்தேனா என்றால் நிச்சயமாக சொல்லத் தெரியவில்லை.

உடனடியாக ஒரு பேப்பரை எடுத்து ஒன்று இரண்டு என்று பன்னிரெண்டு வரையில் மேலிருந்து கீழாக எழுதி, பின்பு பன்னிரண்டு, பதினொன்றுஎன்று ஒன்று வரை கீழ் நோக்கி வந்தேன்.என் முந்தைய அலுவலகத்தில் மாதத்தில் ஒரு நாள். கடைசி வெள்ளிக்கிழமை மாலை அந்த மாதத்தில் பிறந்தவர்களுக்குகேக் வெட்டும் பழக்கம் இருந்தது.அது பள்ளியில் சேர்ப்பதற்கு என்றுகொடுத்த மாதம் தேதி என்று கேக் வெட்ட மறுத்துவிட்ட பெண்ணொருத்தி அப்போது இருந்தாள். இவளுடைய பிறந்த நாளுக்கு இவளுடைய டீமிற்குள் மெயில் அனுப்பியிருப்பார்கள். பெரிய கம்பெனி.யாரிடம் கேட்பது? யாரையும் தெரியாது.இந்த அளவுக்கெல்லாம் துளசி என்னிடம் விளையாட மாட்டாள் என்று மீண்டும் என்னை சமாதானப்படுத்திக் கொண்டேன்.

என் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்வது போலிருந்தது கண்கள். சாப்பிட்டு முடிக்கும்வரை அவள் விரல்கள் உயரவில்லை.ஒதுக்கிச் சிரித்த புன்னகையிளிருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் வெளிவரத் தொடங்கினேன். அவள்என்னிடம் அப்படியெல்லாம் விளையாட்டுக் காட்டமாட்டாள் என்று முழுமையாய் இருந்தேன். ஒரு கட்டத்திற்கு மேல்நான் அவளிடம் பேசுவது சம்பிரதாயம் போல் தோன்றியது.வலுக்கட்டாயமாக சிரிக்கிறேனோ என்று நினைக்கத் தொடங்கினேன்.அவள் அதை கண்டு பிடித்திருக்கலாம். பின்பொருநாள், அவளை கைப்பையில் இருந்து ஒரு சின்ன டைரிக் குறிப்பை விரித்து எழுதுவது போல பாவனை செய்து கொண்டிருந்தாள். டைரியின் உள்பக்க வடிவம் கடிதம் போலிருந்தது.நான் சுமந்துத் திரிந்த எரிச்சல், இந்த செய்கையால், அவளின் விளையாட்டென ரசித்துக் கிடந்த எனக்கு அது அவளின் ஈகோ எனப்பட்டது.என்னையறியாமல்அவள் மேல் கோபம் கொண்டிருந்தேன்.அவளுக்கு அதுவும் தெரிந்திருக்கும். சாப்பிட்டுவிட்டு இருவருமே சீக்கிரமாக அவரவர் இடத்திற்குத் திரும்பியிருந்தோம்.

அறைக்கு வந்ததும் எழுதிய கடிதத்தைப் படித்துப் பார்த்தேன். எனக்கு கடிதம் சுத்தமாய் பிடிக்கவில்லை, ஏற்கனவே கொடுக்க வேண்டாமென்று தீர்மானித்திருந்த மனநிலை இப்போது கிழித்துப்போடு என்றது. என் ஒட்டு மொத்தத்தையும், அவளிடம் விட்டுக்கொடுப்பது போல, என் சுயம் என்னை சோதித்தது.தூங்குவதற்காக போராடிக் கொண்டிருந்தேன் என்பது நினைவிருக்கிறது. காலையில் கண்களைக் கசக்கி, கசக்கி தூக்கக்கலக்கத்திலிருந்துவெளியேறியிருந்தேன்.சிவந்திருந்தததைப் பார்த்து மதியம் கேட்டாள். கண் உறுத்தி கசக்கியதாகச் சொன்னேன்.திறந்திருந்த பையில் அந்த டைரி இருந்தது. டைரியைப் பார்க்கவும், இறங்கியிருந்த கோபம் எட்டிப் பார்க்க தொடங்கியிருந்தது.மடியிலிருக்கும் பையை டேபிளில் வைத்துவிட்டு கை கழுவச் செல்பவள், என் மடியில் வைத்துவிட்டுச் சென்றாள். அவளின் வலப்பக்கம் இருந்தேன்.தோள் ஓட்டிச் சென்றாள்.அவள் என்னை சமாதானப்படுத்திவிட்டாள். துளசி அப்படிச் சென்றதும் என் ஒட்டுமொத்த மனநிலையும் அதற்கு முன்னதாக என்னவாய் இருந்தது? எப்படி மாறினேன் என்று யோசித்தே அன்றைய நாளை முடித்திருந்தேன்.இரவு மீண்டும் கடிதத்தை படித்துப் பார்த்தேன்.

காதல்ஒரு வகைல கொரில்லா போர்முறை தான். நான் தான் தாக்கும்போது நீ தற்காக்கணும். நீ தாக்கும்போது நான் தற்காக்கணும்… that’s all.

துளசி தங்கியிருக்கும் விடுதியின் முன் நின்று அவளுக்கு மெசேஜ் அனுப்பும்போது இரவு இரண்டு மணி.இன்னுமொருமுறை சத்தமாக அவள் முன்னின்று காதலைச் சொல்ல வேண்டும்போல் இருந்தது.அவளிடம் கொடுக்கும்விதமாக ஒரு கடிதம் எழுதிட வேண்டுமென்று நினைத்துத் தோற்றதன் விளைவு. அவள் ஒருமுறை சொல்லியிருக்கிறாள். வார இறுதியில்காசு கட்டி சீட்டு விளையாடுவதையும்,அவள் அருகில் இருந்து வேடிக்கைப் பார்ப்பதையும்.சட்டென்று அவள் முன் நிற்பது சரியென்றே பட்டது.அவள் இறங்கி வருவாள். மெசேஜ் பார்ப்பாள் என்று நம்பினேன்.அவ்வளவு எளிதில் யாரயும் துளசி அனுமதிக்கமாட்டாள் என்ற கர்வமே அவளுக்கு மெசேஜ் அனுப்பத் தூண்டியது.டைப்பிங் என்று வந்தது. நிச்சயம் அவள் அனுப்பமாட்டாள் என்று நம்பினேன்.பால்கனியில் காற்றாட வந்ததது போல வந்து நின்றாள். துளசிக்கு நீளக்கூந்தல். மொத்தத்தையும் சுருட்டி தலையில் பென்சில் போல எதையோ செருகி வைத்திருந்தாள்.நீண்ட ஸ்கர்ட்டை எத்திக்கட்டியிருந்த கால்களோடு, ஒரு காலை சற்று தூக்கி வைத்து நின்று கொண்டிருந்தாள். அவளுக்குப் பின் தலைக்கு நேர் மேலே தொங்கிக் கொண்டிருந்த மஞ்சள் வெளிச்சத்தில் அவள் உடலைப் பார்ப்பது போலிருந்தது.அவள் விரல்களை கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன். பார்த்தால் பிடிபடும் தூரத்தில் தான் துளசி இருந்தாள். வலது ஓரத்தில் மொபைலில் நடுப்பகுதியில் பெருவிரல் அழுந்தியிருந்தது.எழுதியதை அழுத்திவிட்டாள். என் மொபைல் ஸ்க்ரீன் பார்க்கத்தோன்றியதைகட்டுப்படுத்தி அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

“என்னடா” என்று அனுப்பியிருந்தாள். துளசி தன்னை ஒழித்து வைக்கிறாள் what என்று தானே அனுப்புவாள்?

“என்னால எழுத முடியல இந்த மாதிரி எந்த ராத்திரியா இருந்தாலும், உன்னநெனச்சிகிட்டு உன்னத்தேடி வரமுடியும் என்னால பேனா எல்லாம் பிடிக்க முடியல.எனக்கு இப்படி முன்னாடி வந்து நிக்குறதுக்குத் தான் வருது. நீ அன்னைக்கு லெட்டர்வேணும்னு  கேக்கல தான். ஆனாலும் எனக்கு எழுதி கொடுக்கணும்னு தோணிச்சி முயற்சி பண்ணி பார்த்தேன். முடியல அதான் கிளம்பிவந்துட்டேன்.நீ சொன்ன மாதிரி புதுசா ஏதும் ட்ரை பண்ணல.எனக்குள்ள இருந்ததத் தான் வெளிப்படுத்திருக்கிறேன்.”

“Patrolவருவாங்க தேவை இல்லாம கேள்வி கேட்டு பதில் சொல்ல வேண்டியிருக்கும் கிளம்பு.”

ஏற்றிக் கட்டிய ஸ்கர்ட் இறங்கியது.அவள் கணுக்காலை தொட்டதும் உணர்ந்திருப்பாள் போல. கீழே பார்த்துக் கொண்டாள். நான் கிளம்பும்வரை எல்லாம் அவள் நின்றிருக்கவில்லை.அவளின் அந்த அவசரம் என்னை மகிழ்ச்சி அடையச் செய்தது.அவள் ஏற்றுக் கொள்ளாவிட்டாலும்,அவள் விரும்புவதின் அடையாளமாக எடுத்துக் கொண்டேன்.சனி ஞாயிறு விடுமுறை என்ற துணிச்சலில் அன்று சொல்லியிருப்பேனோ என்று இப்போது யோசிக்கிறேன். அறைக்குத் திரும்பியதும் அந்த விளக்கு வெளிச்சத்தில் உடலொட்டிக்கிடந்த டி-ஷர்ட்டை திரும்பத் திரும்ப நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். எதுவுமே எழுதாமல் இருந்தது. சம்மந்தமே இல்லாமல் அவள் சொல்லிய பதில், அவளால் வேறேதும் யோசிக்க முடியாதபடிக்கு நான் பேசிவிட்டேன் என்று நினைக்க வைத்தது.அவள் அறையில் இப்போதது என்ன செய்து கொண்டிருப்பாள்?ஏதேனும் டைப்பிங் என்று வருகிறதா என பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். மீண்டும் ஒருமுறை அவள் விடுதி வாசலின் முன் போய் பார்க்கலாம் என்றுத் தோன்றியது.என்னைப் போகச் சொல்லிவிட்டு, அவள் பால்கனியில் நின்று கொண்டிருப்பாள் என்று நம்பினேன்.

உனக்குத் தெரியுமா ஆண்கள் எப்பவும் ஏதோர் ஒரு வகைல தன்னை ஒரு பொண்ணுகிட்ட ஒப்புக்கொடுத்துகிட்டே இருப்பாங்க. நேரடியா சொல்றதா இருந்தா அடிமை சாசனம்னு வச்சிக்கோயேன். இத முதன் முதலா ஒன்னு பொண்ணுகிட்ட காதலைச் சொல்லும்போது தான் கண்டுபிடிக்கிறான். புரியுதுல?

– தொடரும்

ரமேஷ் ரக்சன்

email : talk2rr@yahoo.com

 

கனவு மெய்ப்படும் கதை

காமிக்ஸ் புத்தகங்களில் இருக்கும் வெறி தான் என்னை இங்கே கொண்டு வந்து நிறுத்தியது. பால்ய நண்பன் சிவாவுடன் சேர்ந்து எத்தனை கற்பனைக் கதாப்பாத்திரங்கள் உருவாக்கியிருப்போம். காமிக்ஸில் வரும் ஒவ்வொரு பேனலின் சித்திரத்தையும் மனப்பாடமாக பள்ளி நண்பர்களுக்குக் கதையாகச் சொல்வேன். கிடைக்கின்ற சொற்ப வருமானத்தில், ஏனோ என் தந்தையும் நாராயணன் மாமாவும் எனக்காக காமிக்ஸ் புத்தகங்களை வாங்கித் தந்த காலக்கட்டம் தான் என்னை இன்றைக்கும் உந்திக்கொண்டிருக்கும் ஏதோ ஒன்றின் பின்புலம். ஆனால் அவர்களும் காமிக்ஸ் வாசகர்களே, அவர்களுக்கு என்னை வைத்து, அவர்களும் வாசிக்க ஒரு வாய்ப்பாக மாறுகிறது.

கிராஃபிக் நாவலாக புதிய வடிவங்களில், கதைகளில் தீவிரத்தன்மையோடு அறிமுகமாகும் போது. அது நிரப்பிய என் வெற்றிடங்கள் தான் என்னை, என் எழுத்தை ஓவியங்களிடமிருந்து எழுத்தாய் எடுத்துக்கொள்ள உதவுகிறது என்று கூட நம்புகிறேன். சொற்ப அளவிலேயே சினிமாக்கள் பார்க்கிறேன் என்றாலும், காட்சி மொழி கிராஃபிக் நாவல் வழியாகவே புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. அவ்வாறு தான் என் கதைகளிலும் PANELகளாகவே அமையுமாறு காட்சிப்படுத்த முயல்கிறேன்.

கிங் விஷ்வாவுடன் நடந்த சந்திப்பும் அதன் வாயிலாக அறிமுகமான கணபதியும் வேறு ஒரு திருப்பத்தை ஏற்படுத்துவார்கள் என நினைக்கவில்லை.

 

ஆனால், ட்ராட்ஸ்கி மருதுவிற்கு நான் நன்றி சொல்லக் கடமைபட்டிருக்கிறேன். அவர் தொடர்ச்சியாகக் காட்சிமொழி பற்றியும், கிராஃபிக் மொழி பற்றியும் பேசி வந்த விஷயங்களைப் பதிவு செய்து வருகின்றேன் என்கிற முறையில். கிங் விஷ்வாவுடன் சேர்ந்து யாவரும்.காம் நடத்திய கிராஃபிக் நாவல்கள் பற்றிய முதல் கூட்டத்தில், பதிப்பகத்தை நடத்திக்கொண்டிருக்கும் நமக்கு கிராஃபிக் நாவல் என்கிற ஆசையையாவது விதைத்துக்கொள்ள ஒரு நியாயம் கிடைத்தது.

ஆனால் அந்த நிகழ்வுக்கு தான் எத்தனை இடர்பாடுகள் இருந்தன, கிராஃபிக் நாவல் பற்றிய புரிதல் இல்லாமல் சில நட்புகள் என்னை எச்சரிக்க, காட்சிக்கலைகளை போற்ற வேண்டிய பீடங்கள் என நம்பிக்கொண்டிருந்த இடத்தில் இருந்து வந்த தீவிரமான விமர்சனம். மிக அதிகமாகவே என்னை பாதித்தது. அதன் கலைத்தன்மை குறித்த கேள்விகளுக்கு அப்போது என்னிடம் பதிலில்லை. ஆனால் ட்ராட்ஸ்கி மருதுவிடம் இருந்தது.

மேற்குலக தாதாயிஸத்தின் முக்கியக் கலைஞர்கள் பற்றிய ஒரு அறிமுக உரையை நிகழ்த்திய மருது சொன்ன விஷயங்களில் புரிந்து கொண்ட DRAUGHTMANSHIP, ஆயிரக்கணக்கான ஓவியங்களை அத்தனை அற்பனிப்புடன் வருடக்கணக்காக வரைந்து கொண்டிருந்த ஓவியர்களின் கலைப்படைப்புகளைத் தெரிந்து கொண்ட இடம், என் பயணத்தை மறுவரையறை செய்தது என்பது முற்றிலும் உண்மை. அதன்பிறகு தான் ஏ கே கூமாரசாமி போன்ற அறிஞர்களின் தத்துவங்களை நான் விளங்கிக்கொள்ள ஆரம்பிக்கிறேன்.

ஆக ட்ராட்ஸ்கி மருதுவிற்கு என் தனிப்பட்ட நன்றி.

கணபதியுடனான சந்திப்பு ஓவியர் செல்லம் அவர்களின் நினைவாக நடைபெற்ற கூட்டத்தில் முதன்முதலில் நிகழ்ந்தது. பின்னர் கிராஃபிக் நாவலுக்கான எங்கள் கூட்டத்தில் அவரும் பங்கேற்றார். அவரது ஓவியங்களைத் தொடர்ந்து பார்த்து வந்தேன், பிரமாதமான கோட்டுச் சித்திரங்களிலிருந்து அரூப ஓவியங்களுக்கு பெயர்ந்து கொண்டிருப்பதாக அவரது பயணத்தை அறிந்து கொண்டேன். அவ்வப்போது அவர் எழுதும் மற்றும் மொழிபெயர்க்கும் ஓவிய தத்துவங்கள் குறித்த பதிவுகள் மிக முக்கியமானவைகளாகப்பட்டன.

ட்ரங்குப்பெட்டிக் கதைகள் வழியாகக் கிடைத்த மிகப்பெரிய பொக்கிஷமாக அவரது நட்பு.

அவரோடு ஒருநாள் பெசன்ட்நகரில் சந்திக்கும்போது என் புத்தகத்தை அவர் வாங்கிக்கொள்ளும் சந்திப்பாகத் தான் திட்டமிட்டிருந்தோம். காற்றாட நடந்து கடற்கரையில் அலைகளுடன் நடந்து வந்ததில் தான் தெரிந்துக்கொண்டேன், இரண்டு பேருக்கும் ஒரே WAVE-LENGTH என்று, அவரும் என்னைப் போலவே அல்லது அவரைப்போலவே நானும் சில INITIATIVEகளை நம்பியும், ஏமாந்தும் தாமாக உருவாக்கும் உத்வேகத்தில் இருப்பதையும் பரஸ்பரம் தெரிந்து கொண்டோம்.

GREATMINDS THINK ALIKEபோல இல்லை, ஆனால் உலக வரலாற்றில் ஏதோ ஒன்று புதிதாக உருவாகுவதற்கு முதன்மையான காரணம் அதன் தேவை தான். இது தான் மிகவும் ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்க PATTERN, எங்களிருவருக்கும் தத்தம் பாதைகளில் இருக்கின்ற ஏதோ ஒரு முக்கியமான தேவை ஒன்று, என்னவென்று எங்கள் சந்திப்பின் வாயிலாக தெரிந்து கொள்ள முடிந்தது. ஆனால் நாங்கள் அதனைத் தொடங்கும் இடமென நிச்சயத்திருந்தது வேறு ஒரு இடமாக இருந்தது. ஆனால் இருவருக்குமான பாதைகளில் அதை ஆரம்பிப்பதற்கான நேரம் சற்றுத் தள்ளிப் போய்கொண்டிருக்க, கிராஃபிக் நாவல் என்கிற வேறொரு வடிவம் சாத்தியமாகியது.

யாவரும் பதிப்பகம் வாயிலாகக் கொண்டுவருவதே பெரிய விசயமென நம்பிய நான், எனது கதையே அதன் ஆரம்பமாக இருப்பது என்கிற ஆச்சரியம் இன்னுமே தீர்ந்துவிடவில்லை. அத்தனைக்கும் காரணம் கணபதியின் DEDICATION தான். கணபதியின் வீட்டிற்கு சென்றிருந்த போது மேற்கிலிருந்து கதையில் இருக்கின்ற ஒரு காட்சியை அவர் காட்சிப்படுத்தியிருந்த விதம் , அந்த விநாடிகளை இன்னும் என் மனம் சேமித்து வைத்திருக்கின்றது.

காட்சி (ட்ரங்கு பெட்டிக் கதைகள்)
காட்சி (ட்ரங்கு பெட்டிக் கதைகள்)
மேற்கிலிருந்து (ட்ரங்குப் பெட்டிக்கதைகள்)
மேற்கிலிருந்து (ட்ரங்குப் பெட்டிக்கதைகள்)

காட்சி எனும் சிறுகதை ஒரு கிராஃபிக் நாவலாகவே கொண்டு வரலாம் என்று சொன்ன மறுகணமே. Y NOT என்கிற ஆரகிள்(அசரீரீ இல்ல ஆரகிள்) இருவருக்குமே வந்திருக்க வேண்டும். செயல்பட ஆரம்பித்துவிட்டோம். இந்தப் பரிசோதனைக்குப் பின்னர் சிறந்த தமிழ் சிறுகதைகள் சிலவற்றைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டுவரலாமா என்றும் யோசனை. எப்படியோ அடுத்தடுத்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தது, இன்று ஆக்கத்திற்குள் செல்ல வைத்துவிட்டது. இங்கே வா.மணிகண்டனின் நிசப்தத்திற்கும் அதன் வாயிலாகக் கிட்டிய வரவேற்பும், பின்னர் அதுவே தமிழ் இந்துவில் கவனம் பெற்று, பல நண்பர்களின் உற்சாக வாழ்த்துகளோடும், எதிர்பார்ப்புகளோடும் எங்களை நகர்த்திக்கொண்டிருக்கிறது.

FUN AT WORK என்கிற ஒரு தத்துவத்தை FUNஆக எடுத்துக்கொள்ளாமல் படுசீரியஸாக எடுத்துக்கொள்பவன் நான். கணபதியும் அவ்வாறு தான் சர்வேதச அளவிலும் அவரது ஓவியங்கள் கவனம்பெற்று வரத்துவங்கியிருக்கும் காலத்தில், ஆத்ம திருப்தி என்கிற ஒற்றை லாபத்தைத் தவிர வேறு எந்த பிரதிபலனும் எதிர்பாறாத அவரது கடும் உழைப்பு COMPLIMENTARY ஆக அவரது ஓவியவெளியிலும் அடுத்த இடத்திற்கு அவரைக் கொண்டு செல்வதாக நான் அவதானிக்கிறேன்.

கோடுகளில் நெருக்கமாக ஒரு வெளியிலும், வண்ணங்களோடு விளையாடும் அரூபப் படைப்புகளோடு ஒரு வெளியிலும் என ஒரே சமயத்தில் இருவேறு வேலைகளைச் செய்துவருவது எனக்கு வியப்பாகவும், புதிய திறப்புகளையும் சாத்தியப்படுத்தியிருக்கிறது.

குறிப்பிட்ட அளவு நாம் வேலை செய்தால் போதும், அதுவே அதனை கவனித்துக் கொள்ளும் என்று சொன்னார். (அதுவே அதனை அதுவாக என்று நாங்கள் தெளிவாக மற்றவர்களைக் குழப்பக்கூடாது என்பதால் ஒரு சின்ன இல்லஸ்ட்ரேஷன்{ஆம்} கீழே – ஆனால் என்ன வில்லத்தனம் என்று கேட்கக்கூடாது)

 ALL YOU NEED IS A PUSH

If your Art = Madness **

051965a1533acc530892157a6ee65700f04235-wm

அதாவது குறிப்பிட்ட அளவு நாம் தீவிரமாக வேலை செய்தால் போதும், பின்னர் அந்த வேலையே தனக்கானதைத் தேடிக்கொள்ளும் என்கிற பொருள்படும்படியான சொல்லாடல் அது. ஆனால் அதனை மிகவும் நம்புகிறேன். வெற்றி பெற்றவர்களின் Patternகளின் ஒன்றாக இதையும் கவனிக்க முடிகிறது.

<<Push>>

அவ்வளவு தான்.

இனித்தொடரும் பதிவுகளில் கிராஃபிக் நாவல் எப்படி உருவாகிறது என்கிற கதையையும் எழுத முயற்சிக்கிறேன்.

ஜீவ கரிகாலன்

யாளி பேசுகிறது – 16

ஸேண்ட்ப்ளாஸ்ட் பண்ணப்பட்ட, தன் அருகினிலிருக்கும்  ரதியைப் பார்ப்பதையே முழுநேரத் தொழிலாகக் கொண்டிருக்கும் யாளி  அவ்வப்போது, கையில் கிடைத்ததையும் வாசித்தும் வருகிறது. புத்தகக்கண்காட்சி அவலத்தில் ஒருவாரத்தாடியுடன் லலித்கலா சென்று வந்தவனின் புலம்பலைத் தாங்க இயலாமல் தானும் சென்று பார்த்திட துனிந்தது. கோயில் பாதுகாப்புக் குழு என்ற ஏதோ ஒரு வரலாற்று அமைப்பு பராமரிப்பு குறித்த அக்கறையோடு தங்களைப் போன்ற ஆர்வலர்களை ஊக்குவிக்கும் நந்திதா கிருஷ்ணா பற்றி பெருமை பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.

INDOLOGY எனும் இந்தியவியல் பற்றிய படிப்பை சென்னையில் கற்பிக்கும் ஒரே நிறுவனத்தின் இயக்குனர்கள் தான், சிந்துச்சமவெளிப் பண்பாட்டின் அடையாளங்களில் ஒன்றாகத் தொடர்ந்து வரும் ஏறு தழுவுதல் எனும் தமிழர் பண்பாட்டு அடையாளங்களில் ஒன்றினை முழுவதுமாக அழிக்க, கோடிகளில் பணம் புரளும் கிண்டி ரேஸ் கோர்ஸில் சொகுசுக் கார்களை பார்க் செய்கின்ற கூட்டம் திட்டமிட்டு வருகிறது. யாளிக்கு வார்னிஷ் அடிப்பது குறித்து சர்வதேச கருத்தரங்குகள் நடத்துவதற்கு மத்திய கலாச்சார பண்பாட்டு மையத்திடம் உதவிகள் பெற்றிட தோதாக அதன் நிறுவனரே மத்திய அரசால் அந்த நிறுவனத்தின் அங்கத்தினரே இருக்கலாம் அதில் நேரடியானத் தவறு என்று ஏதுமில்லை. ஆனால் தொன்மையான கலாச்சாரத்தின் நீட்சியாகத் தொடர்ந்து வரும் ஒரு அடையாளத்தை அழிப்பதில் அவர்களுக்கு ஏன் இந்த அக்கறை.

  1. அது தமிழர்களின் அடையாளம் என்பதை மறுக்க வேண்டுமா
  2. உண்மையில் பீட்டாவோடு கைகோர்த்துக் கொண்டு விலங்குகள் நலம் என்கிற பெயரில் நடக்கும் உலகளாவிய மோசடியா

ஏற்கனவே கீழடி எனும் நாகரிகத்தின் தடையங்களை அழிக்க நினைக்கும் சிந்தனைக்குப் பின்னே ஒழிந்திருக்கின்ற அரசியல் தொலைநோக்குள்ளதாகத் தான் இருக்கிறது என்று உணர்ந்த போதும். அந்த விழுமியத்தின் நீட்சியாகத் தான் இவர்கள் முன்னெடுக்கும் ஜல்லிக்கட்டிற்கானத் தடை என்பதில் உறுதி.

ஆனால் இதற்கெல்லாம் வித்தைப் போட்டிட 2014லேயே ஆயத்தமாகிவிட்டது மத்திய அரசு ABISY எனப்படும் அகில பாரத இதிகாச சங்கலன யோஜனா எனப்படும் சங்பரிவாரின் ஒரு அங்கத்தின் உறுப்பினராக இருந்த YS ராவ் (காகத்திய பல்கலைகழகத்தில் பேராசிரியராக வேலை செய்தவர்)தான் மோடி தலைமையிலான மத்திய அரசு ஆட்சிக்கு வந்ததும் மத்திய வரலாற்று பண்பாட்டு ஆய்வு மையத்தின் தலைவராக அமர்த்தியது. அது 2014ல் மற்ற வரலாற்று ஆர்வலர்கள் மற்றும் ஊடகங்களில் பெரும் அமளியையும் எதிர்ப்பையும் உருவாக்கியது. உடனேயே அவர் தன் பதவியைத் துறந்தும் அதை ஏற்காத மத்திய அமைச்சர் ஸ்ம்ரிதிராணியின் முயற்சியின் படி தங்களது ஒற்றை வண்ணத்தின் கீழ் ஒரு நாட்டின் கலாச்சார பண்பாட்டை மாற்றியமைக்கும் முயற்சிகள் தொடங்கின. இன்று நாம் எதிர்கொண்டிருப்பதும் அப்படியான ஒரு நிலை தான்.

உஜ்ஜைனி எனும் மூன்றாம் அடுக்கு நகரத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து உலகத்தரமான கலைத்திருவிழாவைக் கொண்டாடுவதற்குப் பின்னர் இப்படியான திட்டமிட்ட பண்பாட்டு அழிப்பு நடந்து கொண்டிருக்கும் என்பது தான் நுண்ணரசியல். கலைக்கான கலை என கலைப் போதையில் மிதப்பவர்களுக்கு தங்கள் உல்லாசங்களும், கேளிக்கைகளும் எதனை அடகு வைத்து வாங்கப்பட்டிருக்கின்றன என்று சொல்ல இயலாது.

இப்படியான திருவிழாக்களையும், மாநாடுகளையும் அரசும் பெருநிறுவனங்களும் நடத்தும். ஆனால் மெரினா எனும் கடற்கரையினையே தூரிகையாக்கி வெவ்வேறு போராட்ட வடிவங்களில் கலையுணர்வோடு மக்களுக்காகப் பிரச்சாரம் செய்த பணத்தைத் தேடியலையாத மாபெரும் ஒன்றுகூடலை வரலாற்றில் பதித்த ஓவியர்களுக்கும், இசைக் கலைஞர்களுக்கும், பாடகர்களுக்கும், நடனமாடியவர்களுக்கும், கலாபூர்வமாக ஒருங்கிணைத்தவர்களுக்கும் இந்தச் சமூகம் நிறைய கடமைப்பட்டிருக்கிறது. ஆழ்மனதில் நல்லெண்ணத்தின் விளைவாய் அதைத் தங்கள் கலையுணர்வால் மக்களுக்கு கடத்தியமையாலும் மிகப்பெரிய அளவில் தொழிற்நுட்பத்தோடு ஒருங்கிணைத்தமையாலும் தான் மாபெரும் வரலாறு சாத்தியமானது.

நாம் தோற்கவில்லை ஜெயித்திருக்கிறோம் என்று சொல்லிக்கொண்டே இருக்கவேண்டும். ஏனென்றால் பண்பாட்டை அழிப்பதற்கு நம்மை பயமுறுத்தி வீழ்த்துவதும், குழப்பிவிட்டு சாதிப்பதும் அவர்களது திட்டமாக இருக்கும், அதற்காகவே நிறைய துரோகிகள் நம்முடன் திரிவதும் யதார்த்தமான உண்மை.

யாளி தன்னை உயிர்ப்புடன் இருப்பதாகச் சொல்பவர்களைப் பார்த்து கேள்வி கேட்கிறது ? நீங்கள் அழிந்துகொண்டிருக்கிறீர்கள் என்று அறிவீர்களா?

– ஜீவ கரிகாலன்