நாக்குட்டி – 3

நாக்குட்டி – 3

துளசியிடம் பேசிச் செல்வது எனது தினசரிகளில் ஒன்றானதை உணர்ந்த நாளில், மிகவும் பதற்றமாய் இருந்தேன். தனிமைக்கு இரண்டு பக்கம் இருப்பதை அன்றிரவு தான் உணர்தேன். அவள் எனக்கு ஹெட் போன் ஆர்டர் செய்து வாங்கிக் கொடுத்திருந்தாள். வெறுமனே நன்றி என்று சொன்னால் நெருங்குவதாக நினைப்பாளோ என்ற பயம் தொற்றிக் கொண்டது. எனக்கோ, துளசி தான் என்னிடம் நெருங்கி வருகிறாளோ என்றும் தோன்றியது. ஆனால் அலுவலகம் தாண்டி வேறெப்போதும் பேசிக் கொள்ளவில்லை. எனக்கு அதுவேறு குழப்பமாக இருந்தது. ஒருமாதிரி பிசைவது போலவும், உற்சாகமாக இருப்பது போலவும் தோன்றிற்று. எதுவுமே பிடிபடவில்லை. அவள் கொடுத்த ம்யூசிக்  போல்டரின் ஒவ்வொரு ஆல்பத்திற்கும் இருந்த பெயர்களை கூகுள் செய்து அவர்களைப் பற்றி தெரிந்து கொள்வோமா என்று தோன்றியது. துளசி பேசி நான் தெரிந்து கொள்வது தான் சரியாக இருக்கும் என்றும் தோன்றியது. தெரிந்தோ தெரியாமலோ அந்த இரவு என்னையறியாமல் என்னை ஆக்கிரமித்தது போல் தான் இருந்தது. ஆனால் அது ஒரு சுதந்திரம் என்றும் நினைத்துக் கொண்டேன்.

அடிக்கடி ரூம் கதவைத் திறந்து பால்கனியில் நின்று கொண்டேன். என் தற்காப்பு மனது வேறொரு வகையில் உடலை வியர்க்கவும் வைத்திருந்தது. நான் அவளை ஒருமையில் அழைத்ததை நினைத்துக் கொண்டேன். பேச்சு வாக்கில் எப்போதாவது தான் அதையும் சொல்லி முடிக்கும்போது கண்களால் ஒரு வெட்டு வெட்டுவாள். இனிமேல் சொல்லக்கூடாது என்று யோசிக்கும் அளவிற்குப் பார்ப்பாள். இனிமேல் வா போ என்று சொல்லக்கூடாது என்று நினைக்கும் போது சில நேரங்களில் பருவம் எட்டிய அன்றைய நாளை எண்ணிக் கொள்வேன். அதையும் சொல்ல வாய் எடுத்து எப்படியோ தப்பித்திருக்கிறேன். அவள் பேச வைத்து லாவகமாய் வாயைப் பிடுங்குவாள். இத்தனைக்கும் அவள் பேசாத மாதிரி தான் இருக்கும். இருந்தும் எதற்குச் சொல்கிறோம் என்று யோசிக்கத் தோன்றியதே இல்லை. முகத்தைப் பார்த்தவுடன் எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட வேண்டும்.

“உனக்கு சந்தேகப்படக் கூட தெரியலடா இடியட்” 

ஒரு மாதிரி மூளை செயல் படாதது போலவும், இரத்தம் உறைந்து பின் பீறிடுவது போலவும் அப்படி ஒரு குளிர்ச்சி அப்படியொரு சூடு. அந்தக் குளிருக்கு வாயில் புகை வருகிறதா என்றும் ஒரு முறை ஊதிப் பார்த்துக் கொண்டேன். சம்பள உயர்வு வாய்ப்பில்லை என்றதும், டிசம்பரில் கம்பெனி மாறியது எவ்வளவு நல்லது. ஒன்று அவளை வெய்யில் காலத்தில் பார்த்திருப்பேன். இல்லையென்றால் வேறு எவனோ அந்த வேலையை கொத்திக் கொண்டு போயிருப்பான். வெறிச்சோடிக்கிடக்கும் சாலையை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். எங்கள் ஊர் பனங்காடு போல ஒட்டி ஒட்டி வளர்ந்து நிற்கும் இந்தக் கட்டிடங்கள் எல்லாம் மஞ்சள் விளக்கில் மின்னிக் கொண்டிருக்கிறது. நடமாட்டம் இல்லையெனில் கட்டிடங்கள் சூழ்ந்த வனாந்தாந்திரம்; ஒரு ட்ராக் கூட முழுமையாக கேட்க முடியவில்லை. மாற்றிக் கொண்டே இருந்தேன். கூடவே நாளைக்கு கேள்வி கேட்பாள் என்ற எண்ணம் வேறு.

அவள் மேல் ஏதோ ஒரு ஈர்ப்பு. ஈர்க்கும்படி இன்னும் எதுவும் நடந்துவிடவில்லை என்றும் நினைத்துக் கொள்கிறேன். ஈர்ப்பு செயலிலா இருக்கிறது? தினமும் பேசுகிறோம். பேசும் சூழலை திட்டமிட்டு உருவாக்குவது போலத்தான் தெரிகிறது. இதற்குமுன் தினமும் எந்த நேரத்திற்கு சாப்பிட வந்திருப்பாள்? தனியாகத்தான் வந்திருப்பாள். இல்லையெனில் இப்போது நான் மட்டும் எதற்கு? எப்படி? எல்லாம் அவள் வாங்கிக் கொடுத்த ஹெட்போன் படுத்தும்பாடு. இரவு கண்மூடி படுத்திருந்தது தெரியும் எல்லா அசைவுகளும் சப்தங்களும் துண்டிப்பின்றி இரவினூடே தான் வந்துகொண்டிருந்தது. தினமும் ஆறரைக்கு எழுந்து அலுவலகம் கிளம்பியப் பழக்கம்; மதிய ஷிப்டிற்கு மா(ற்)றியது இன்னும் மூளையில் பதிவாகவில்லை. அத்தனை ஜனங்கள் சாலையில் வாகனங்களாய் கொண்டிருந்தாலும், எனக்கென்னாவோ வெறிச்சோடிக் கிடப்பது போலத் தான் தோன்றியது. இன்னும் நேரமிருக்கிறது. ஹெட்போன் இல்லாமல், அலைபேசியில் ஓடவிட்டுப்பார்த்தேன். இரைச்சலும் இசையும், முகம் சுழிக்க வைத்தன. குறைந்த அளவு சத்தம் வைத்துவிட்டு, அப்படியே தூங்கிவிடலாம் என்று படுத்திருந்தேன். இசையை குறைந்த அளவு ஒலியில் தான் கேட்க வேண்டுமென்று சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. ஹெட்போன்கள் பற்றிப் பேசினாள். இசை பிரிவது பற்றிப் பேசினாள். “Frequency response” என்றாள். மிருகங்கள் உணரும் தன்மை பற்றிப் பேசினாள். அவள் சொன்னது எல்லாம் ஞாபகத்தில் நீண்டு கொண்டே போனது.

அவளை கவனிக்கத் தொடங்கியிருந்தேன். வெள்ளைநிற பிளாஸ்டிக் செவ்வகத் தட்டில் மதியச் சாப்பாட்டை ஏந்திக் கொண்டு வந்திருந்தாள். அவளுக்குச் சுமப்பது பிடிக்காது. அவள் பார்க்காத போது என்னிடம் விட்டுச்சென்ற பையில்  பணம் வைத்துவிடுவது தான் திட்டமாக இருந்தது. அவள் பார்வை அகலமாக இருந்தது. அந்த அலட்சியப் பார்வையை ரசித்தேன். ஏனென்றே தெரியாமல் உள்ளுக்குள் “காது ஷார்ப்” என்று கேட்டது. பணத்தை திணித்திருந்தேன். அவள் ஒரு சுயம்! கருப்பு வெள்ளையில் டீ.வி பார்த்துக் கொண்டிருந்த காலத்தில், ஒளியின் அளவைக்குறைத்து பாட்டி வீட்டீல் மங்கிய ஒளி வெளிச்சத்தில் பேஷன் டீவியில் பார்த்த அதே ஒய்யார நடை. புருவத்தைக் குறுக்கி, கொஞ்சமே கொஞ்சம் தாடை உயர்த்தி என்ன என்றாள். ஃபுட் கோர்ட் நிறைந்து கொண்டிருந்தது. விரலுயர்த்திச் சாப்பிடுவதை விரும்பாதவள். சாப்பிடும்போது பேசினாலும், தலைதூக்க மாட்டாள். பையை கவனிக்க மாட்டாள் என்பது கூட அந்த நம்பிக்கையில் தான். அவளின் வங்கிக் கணக்கைக் கேட்டேன். “எதுக்கு” என்றாள். ஹெட்போன் வாங்கிக் கொடுத்ததுக்கு “தேங்க்ஸ்” என்றேன். அதோடு நிறுத்திக்க போதும் என்றாள். கூடவே “அப்புறம் எதுக்கு அக்கவுண்ட் நம்பர்” என்ற கேள்வியும். “Formalities, courtsey இதெல்லாம் சொந்தத்துக்குத்தான் இங்க இல்ல”. துளசி கைகழுவச் செல்லும்போது பணத்தை எடுத்துவிடலாமா என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். “Any repeat mode” என்றாள் நல்லவேளை சாப்பிட்டு முடித்திருந்தேன்.

“முன் முடிவோட உன்ன டெஸ்ட் பண்ணி, அதுவும் அப்படியே நடந்துருச்சின்னா மனசு அடிச்சிக்கும். நடக்கலானா இன்னும் தீவிரமாகும். இது ஒருவகைல பலி கொடுத்தல் நகுலா.” 

இருவரும் ஒன்றாய் மேலே வந்து அவளுடைய wing-ற்குள் நுழையவும், பையில் பணம் வைத்திருப்பதை வாட்சப்பில் செய்தியாய் அனுப்பினேன். பாட்டுக்கேட்டுக் கொண்டே வேலை பார்ப்பவள் என்பதால், அலுவலகத்தில் இருக்கும்போது ஆன்லைனில் இருக்கமாட்டாளாம்; அணைத்து வைத்துவிடுவாளாம். இரவு சண்டையின்போது தான் தெரியும். “புத்திசாலித்தனமா நடந்துக்றதா நெனைப்பா?” அவள் கிளம்புகிற நேரம் பார்க்கிறாளா என்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். பார்த்தாள், பதிலில்லை. ஆறரைக்கு மெல் வேலை செய்யும் மொத்த மனநிலையும் துண்டிக்கப் பட்டிருந்தது. பார்த்துப் பார்த்து முனகல்கள் நிறைந்த, அதுவும் செயற்கைத் தன்மை குறைவாய் உள்ள, அரை மணி நேரம் தாண்டாத, இப்படியாக சேகரித்த பார்ன் மூவி ஒன்றைய ப்ளே செய்து மொபைலை டேபிளில் கவிழ்த்து வைத்துவிட்டு, ஹெட்போன் மாட்டியிருந்தேன். எந்த சஞ்சலனமும் இல்லை. ப்ராஜெக் இல்லாமல் பெஞ்சில் இருப்பவன் மவுசை ஸ்க்ரோல் செய்து கொண்டிருப்பவன் போல, உருட்டிக் கொண்டிருந்தேன். கோடிங் எதுவும் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் மானிட்டரைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். உடலைத் தடுக்கும் மனம் என்னவாக இருக்கும்?. டீயை உறிஞ்ச உறிஞ்ச பேசத் தொடங்கிய இந்தக் குறுகிய காலத்தில், எல்லாமும் ஞாபகத்தில் வந்தன. ரோலர் இருக்கையின் கால்களில், காலை வைத்துக்கொண்டு இடவலம் ஆட்டிக் கொண்டிருந்தேன். இரண்டு மணி நேரம் பெர்மிசன் வாங்கிக்கொண்டு அறைக்குத் திரும்பி விடலாமா என்றும் தோன்றியது. சிகரெட் நெடியின் தொந்தரவு. லிப்டில் “6”-ஐ அழுத்தியிருந்தேன். மூன்றாவது மாடியை சிகப்பு நிறத்தில் காட்டும்போது நான்கை அழுத்தி, இறங்கி நடக்கத் தொடங்கினேன்.

அலுவலகம் முடிந்து கிளம்பியதும் கிளம்பிவிட்டேன் என்று சொல்லத் தோன்றியது. Cab கிளம்பியதும், அறைக்கு வந்துகொண்டிருப்பதைச் சொன்னேன். டைப் பண்ணும் அளவிற்கு பொறுமை இல்லை என்று அனுப்பினாள். உரிமையாய் சண்டையெல்லாம் போடுகிறாள் என்று மனம் குதூகலித்தது. லைனிலேயே இருப்பாள் என்று துளசியின் ஸ்க்ரீனை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். சென்று விட்டாள். அவள் சாதரணமாய் தான் பேசிப் பழகுகிறாள் என்று மீண்டும் எண்ணத் தொடங்கினேன். முப்பது நொடிக்கொருமுறை அவள் ஸ்க்ரீனை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். இரவு அறைக்குள் நுழையும் நேரத்தை சொல்லியிருந்தேன். ஆன்லைன் வந்திருந்தாள். “கால் பண்ணவா?” என்றேன். “பண்ணனும்னா எனக்குப் பண்ணத் தெரியாதா என்றாள். பொரிந்து தள்ளுவாள் என்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அவள் டைபிங்க்கில் இருக்கும்போது மனம் கூடவே பேசிக் கொண்டிருந்தது. எந்த யூகத்திற்குள்ளும் அடங்கவில்லை. ஒரு கேள்வியோடு நிறுத்திவிட்டு “குட் நைட்” என்று அனுப்பினாள். ப்யித்துவிடலாம் என்று தோன்றியதைத் தவிர்த்து, இடது கையால் தலைமுடியை கோதிக்கொண்டே நானும் குட் நைட் சொல்லிவிட்டு ஸ்மைலிக்காக காத்திருந்தேன்.

என்கூட டிராவல் பண்ணுவனு தோணுது. அவ்ளோ சீக்கிரம் கோபமான குரலோ, முகமோ உனக்கு தெரியக்கூடாதுன்னு நினைக்றேன். Hmmm Yaa! சரியாத்தான் யோசிச்சிருக்கேன்

எனக்கொரு எல்கை வகுத்து அவளாக என்னை நிறுத்தினால் மட்டுமே நான் தப்பிக்க முடியும். எனக்கு அவளைப் பிடித்திருக்கிறது. இப்படியே நட்பென்று நீட்டித்து ஒருநாள், அவளின் திருமண அழைப்பிதழை நீட்டினாலும் சரி, இல்லை இதுவே காதலாக மாறினாலும் சரி, அவள் பிடியில் விட்டுவிட்டு இருப்பதே எனக்கு சரி என்று பட்டது. மிகுந்த பதற்றத்துடன் காணப்பட்டேன். வெகுநேரம் கண்ணாடி பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அக்குளின் கை வைத்துப் பார்த்தேன். மல்லாந்து படுத்திருந்தேன். ஒருவேளை ஆன்லைன் வந்திருப்பாளா என்று பார்த்தேன். குட்நைட் சொன்ன நேரத்தில் தான் இருந்தது. எனக்கு அவளை நகர்த்தத் தெரியாது என்று நம்பினேன். அணைத்திருந்த விளக்கை திரும்பவும் எரியவிட்டேன். அறையின் எல்லா மூலைகளிலும் ஒட்டடை. இரு பாதங்களையும் ஒட்டிப் பிடித்து அமர்ந்திருந்தேன். சில்லிட்டிருந்தது. தொடையிடுக்கில் வலி எடுக்கவும் சம்மணமிட்டு படுத்துக்கொண்டேன். வாட்சப்பில் அவள் புகைப்படம் இல்லை. எனக்கு அவள் முகம் மறந்திருந்தது. அவள் முகத்தை வலுக்கட்டாயமாக நினைவிற்குத் திருப்பதல் போன்ற பிரம்மை. ஸ்பைனல் கார்ட் லேசாக வலித்தது. முட்டியை மடக்கி இடையை உயர்த்தி மூச்சை இழுத்து மெதுவாய் விட்டுக் கொண்டிருந்தேன். அலுவலகத்தில் கேட்ட நீலப்படம் ஞாபகம் வந்தது.

என்னைத் தயார்படுத்தி தோற்றிருந்தேன். “your eyes are so dry” என்று எனக்கு நானே சொல்லிக்கொண்டேன். அவளுடைய அலைபேசி எண்ணை பேஸ்புக் செர்ச் பாக்ஸில் போட்டுப் பார்த்தேன். அவள் ஐடி கிடைக்கவில்லை. அவள் உரிமையாய் பேசியதை எப்படிப் புரிந்து கொள்வது என்ற குழப்பம் தூங்கவிடாமல் இம்சித்துக் கொண்டிருந்தது. என் பதினாறுகளின் முகங்களை நினைவு கூர்ந்துப் பார்த்தேன். மனம் ஒட்டாமல் எரிச்சலுற்றிருந்தேன். விளக்கை அணைத்துவிட்டு போர்வையை மடித்துப் போட்டு அதில் மண்டியின்று அன்னாந்துப் பார்த்து நின்றேன். பருவம் எட்டிய என் பதினான்கு வருட வாழ்வில் தூக்கம் வராமல் நிகழ்த்திய முதல் சுயமைதுனம் அது.

 காதல் வென்றிருந்தது.

 
– (தொடரும்)
ரமேஷ் ரக்சன்
talk2rr@yahoo.com

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *


*