தொடர்

அடையாறு ஆற்றின் எக்காளம்

 பாலசுப்ரமணியன் பொன்ராஜ் [caption id="attachment_3358" align="aligncenter" width="300"] Artist : Joseph Cross[/caption]       இரு வருட...

பெரியோரை வியத்தலும் இலமே

நாகப்பிரகாஷ்

ஒரு பெரும் காதலனாகவே எனக்கு தாந்தேவை தெரியும்.  காதல் கொண்ட தன் நகரத்தில் வாழ்வதற்கு இயலாதவனாக, தன் பிரியத்துக்குரியவளை வாழ்வில் கொண்டிருக்க முடியாதவனாக வாழ்ந்து மடிந்த இத்தாலிய கவி. ஆனால், அவனின் வார்த்தைகளில் 800 வருடங்களுக்கு பிறகும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாள் பியாட்ரிஸ். அவளே அவனுக்கு சொர்கத்தில் வழிகாட்டியாய் இருக்கிறாள். கிறிஸ்துவ இலக்கியத்தில் தாந்தேவின் படைப்பு உண்டாக்கிய உருவகங்களே இன்றைய சொர்க, நரகத்தித்தைக் கொடுத்தவை. அதே இத்தாலியை சேர்ந்த இன்னொருவர் தமிழின் தாந்தே எனப்படுகிறார். அவர் காதல் கொண்டிருந்தது ஒரு தந்தையிடம். அந்த தந்தையின் மகனாகவே அவர் இந்திய மண்ணிற்கு வந்தார்.

கோவாவிற்கு வந்து சேர்ந்து அங்கிருந்து கேரளத்தில் இருந்த அவர்களின் நிலையான இடத்திற்கு சென்று பின்னர் தமிழகம் வருகிறார். அவருக்கு முன்னர் வந்து சேர்ந்த அருளானந்தர் (ஜான் டி பிரிட்டோ, பின்னர் புனிதர்), ஒரியூரில் கிழவன் சேதுபதியின் உத்தரவால் தலை கொய்யப்பட்டிருந்தார் என்பது வரலாறு. கான்ஸ்டன்ட் பெஸ்கி எனும் அவர் தமிழகம் வரவிருந்தபோது தொடர்பு மொழியாக தமிழன்றி பிற உதவாது என்று அடிப்படைகள் கற்றே வந்தார். ஆனால், மொழியின் அற இலக்கியத்தோடான அவரது பிற்கால பரிச்சயம் இன்னமும் அவரை ஈர்த்திருக்கிறது. முக்கியமாய் திருக்குறள். மொழியை இன்னமும் ஆழமாகக் கற்கிறார்.

இந்த இடத்தில் அவருக்கு எளிய மக்களுடன் இருந்த நெருக்கத்தைக் காரணமாக சொல்கிறார்கள். இந்த மக்களை நெருங்காமலா, மண்ணோடு உறவு கொள்ள முடியும்? இலக்கியம் இரண்டாவது நிலை.  

அவரது படைப்புகளைப் பற்றி நிறையவே தகவல்கள் உங்களால் பெற முடியும். தேம்பாவணி என்பதே கிறிஸ்துவ இலக்கியம் என்று தமிழில் சொல்ல வெளியில் தெரியும் ஒன்றே ஒன்று. அதே சமயம் அது பெஸ்கிக்கு தமிழ் பயிற்றுவித்த சுப்ரதீப கவிராயரின் உழைப்பில்லாமல் சாத்தியமாகி இருக்காது என்றும் சொல்கிறார்கள், பெஸ்கி சொல்ல சுப்ரதீபர் எழுதினார் என்றும் சொல்கிறார்கள்.

ஆனால், திருக்குறளின் தாக்கம் அத்தனை நேரடியாய் தெரிகிற வரிகள் தேம்பாவணியில் உண்டு. நமக்கு நிறையவே கதைகள் வேண்டியிருக்கிறது. தமிழ் சங்கத்தில் நட்சத்திரங்களை எண்ணக் கேட்டபோது வீரமாமுனிவராகிவிட்ட பெஸ்கி முப்பத்து முக்கோடி என்றதாக ஒரு கதை படித்தேன். அதை சம்பவம் என்றும் குறிக்க இயலவில்லை. அந்த சமயத்தில் தமிழ் சங்கம் என்ற ஒன்று இருந்ததாக ஆதாரம் எதுவும் இல்லை. வீரமாமுனிவரின் எழுத்திலேயே கற்றோர் முன்னால் என்பதாகவே பெரும்பாலும் எழுதியிருக்கிறார். 

வீரமாமுனிவரைப் பற்றிய தகவல்களே அங்கொன்று இங்கொன்று என்று தப்பும் தவறுமாகவே குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. சுப்ரதீப கவிராயர் பற்றி சுத்தமாக எந்த தகலும் விக்கிப்பீடியாவில் இல்லை. வெளியிலும் அதிகம் எழுதப்படவில்லை. இன்னமும் உச்சமாக வீரமாமுனிவரின் கல்லறை பற்றி இன்னமும் நம் ஆய்வாளர்களிடையே தேடலும், சச்சரவும் தொடர்கிறது.

ஒரு விபத்து எப்படியான இடத்துக்கு உங்களை அழைத்து செல்லக்கூடும்? இந்த விபத்து ஒரு கணத்தில் நிகழ்ந்தது அல்ல. வெறுமனே இணையத்தை மேய்ந்து கொண்டிருந்த ஒரு பொழுதில், எதேச்சையாக நாம் அந்த இடத்தைக் கண்டடைந்தால் எப்படி இருக்கும் என்று தோன்றியதே அதன் தொடக்கம். ஒரு மதத்தின் சேவைக்காக இங்கு வந்தவர், மொழியின் சேவகனாக மாறியதை எல்லோருமே ஆச்சர்யமாகப் பேசுவதுண்டு. முன்னூறு வருடங்களுக்கு மேல் ஆகிறது, இறந்துமே இன்னும் சிலமாதத்தில் இருநூற்றி எழுபது வருடங்களை தொடுகிறார். 

இணையத்தின் தலைமுறையாக என்னை சொல்லிக்கொள்ள ஒரு தயக்கம் உண்டு. இணையத்தின் அருகாமையில் அலுவல் தவிர்த்து நான் இல்லாததால் வரும் தயக்கம். ஆனால், தகவல் தலைமுறை என்று சொல்லிக்கொள்ள விரும்புவேன். இன்றைக்கு எங்கும் நிறைந்திருக்கிற தகவல்களால் கொஞ்சம் குழம்பிப் போகாமல் முடிவெடுக்கிற இயல்பை பெற்றிருக்கிற தலைமுறை. ஒரு சில மணிநேர தேடலும், வாசிப்பும் என்னை அவர் புதைக்கப்பட்டிருக்கிற இடத்தை பற்றிய தகவலின் முன்னால் நிறுத்தியது. கேரளத்தின் சாம்பாலூர்.

புனித அருளானந்தரின் கல்லறை அங்கு இருப்பதோடு, இன்னமும் பழைய தேவாலயத்தின் இடிபாடுகளைப் பாதுகாத்து வருகிறார்கள். அந்த காலகட்டத்தில் தமிழிலும் மலையாளத்திலும் புத்தகங்கள் அச்சேறிய ஒரு பதிப்பகம் அங்கு இருந்திருக்கிறது. 

தொடர் வண்டியில் ஏறி உட்கார்ந்த பொழுதே நினைத்துக் கொண்டேன். சரியாக அந்த இடத்தைச் சென்றடைய உள்ளுணர்வை நம்புவோம் என்று. ஏனெனில் கேரளம் நம் மாநிலத்தை போல அல்ல என்பது எனக்கு தெரியும். கேரளம் முழுவதும் சுற்றி அலைந்த அனுபவம் இருந்தது. பொதுவாகவே சுற்றுலாக்கள் எனக்கு ஒவ்வாது அல்லது சாத்தியப்படாது. நான் சென்ற தொலைவுகள் அத்தனையுமே பயணம் என்றே குறிக்கவியலும். முக்கியமாக எந்த பெரிய சுற்றுலாத் தலத்திலும் என் கால் பட்டதேயில்லை. நினைத்தது சரியாகவே இருந்தது. என்னதான் நான் தேடிய இடம் திரிச்சூரில் இருப்பதாக குறிப்பிட்டிருந்தாலும் அது அந்த மாவட்டத்தின் எல்லையில் எர்ணாகுளத்தை ஒட்டி இருந்தது. ஆலுவாவில் இருந்து அரைமணி நேரத்தில் முரிஞ்கூர் டிவைன் இறங்கி (சாலக்குடிக்கும் போக அவசியம் இல்லை) இடது புறத்தில் செல்லும் சாலையில் ஒரு ஏழு கிலோமீட்டர். பேருந்துகள் குறைவு. நான் தொலைவு அறியாமல் நடந்தும், கொஞ்ச தூரம் ஒருவரின் வண்டியிலுமாகச் சென்று சேர்ந்தேன். 

ஒரு புகைப்படத்தில் நான் கண்ட தேவாலயத்தையும் அங்கு காணவில்லை. அதை இடித்து இப்போது புதியதாக ஒன்று கட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். சரியாக இப்போது எழுப்பிக் கொண்டிருப்பது நான்காவது தேவாலயம். தமிழகத்தில் இருந்து வந்திருக்கிறேன் என்றபோது தேவாலயத்தில் இருந்தவர்கள் மகிழ்ந்தார்கள். சரியான இடத்தைக் காட்ட என்னோடு வந்து புதியதாக அந்த இடத்தைப் பார்ப்பதான குழந்தையின் பரவசத்தோடு ஒரு சகோதரி என்னிடம் விவரிக்கத் தொடங்கினார். என்னில் ஒரு வெறுமையே இருந்தது என்பதைக் கவனித்து கொண்டிருந்தேன். எந்த எண்ணமும் இல்லாமல் இருந்தேன். இருட்டத் தொடங்கி இருந்தது. அவர்களுக்கு நன்றி சொல்லி சில புகைப்படங்களை அந்த இருட்டிலேயே எடுத்தேன். கொஞ்ச நேரம் செலவு செய்துவிட்டு கடைசி பேருந்தை பிடிக்கிற அவசரத்தோடு வெளியே வந்தேன்.

அப்பட்டமாக எல்லாம் கண் முன்னே இருக்கிற போதும் நாம் ஏன் எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு மலையளவுக்கான காரணங்களை கற்பித்துக் கொண்டு வெறுமனே உட்கார்ந்திருக்கிறோம்? தமிழகத்தில் இருந்து எவராவது வருவதுண்டு என்றார்கள். அப்போது நினைத்துக் கொண்டேன். இன்னும் எத்தனை விஷயங்களை நாம் என்னுடைய சொத்து என்கிற பாவனையில் ரகசியமாக வைத்திருக்கிறோம்? அல்லது நம்முடைய மக்களுக்கு தகவல்களே சரியாக போய்ச் சேருவதில்லையா? இருக்கலாம். நாம் கதைகளின் மேற்பரப்பிலேயே நின்று சோர்ந்து போகிறோம் அல்லது அவதூறுகள். ஆனால், நான் எழுத விரும்பும் கதைகள் வேறானவை. 

கணியன் பூங்குன்றனின் வரிகள் கண்களில் படும்போதெல்லாம் நான் எவராவது இவ்வரிகளை மேற்கோள்காட்டி பேசுகிறார்களா என்று பார்ப்பேன். ஆனால், கடைசி வரியான சிறியோரை இகழ்வதைப் பற்றி பேசுகிற எவருமே அதற்கு முன் வருகிற வரியை அத்தனை அழுத்தம் கொடுத்து பேசுவதில்லை. அந்த வரியின் மீது நிறையவே காதல். தாந்தேவை போல அந்த வரி தொட்டு மொழியின்மீது காதல். கொஞ்சம் உலகத்தை இப்படியும் தான் பார்ப்போமே, இழப்பதற்கு ஏதேனும் இருக்கிறதா என்ன?
 
யாதும் ஊரே; யாவரும் கேளிர்;
தீதும் நன்றும் பிறர்தர வாரா ;
நோதலும் தணிதலும் அவற்றோ ரன்ன ;
சாதலும் புதுவது அன்றே ; வாழ்தல்
இனிதுஎன மகிழ்ந்தன்றும் இலமே; முனிவின்,
இன்னா தென்றலும் இலமே; ‘மின்னொடு
வானம் தண்துளி தலைஇ, ஆனாது
கல்பொருது இரங்கும் மல்லற் பேர்யாற்று
நீர்வழிப் படூஉம் புணைபோல, ஆருயிர்
முறைவழிப் படூஉம்’ என்பது திறவோர்
காட்சியின் தெளிந்தனம் ஆகலின், மாட்சியின்
பெரியோரை வியத்தலும் இலமே;
சிறியோரை இகழ்தல் அதனினும் இலமே
- கணியன் பூங்குன்றன்
 
 
 
- நாகபிரகாஷ்.
  nagaprakash@outlook.com

 

அகரமுதல்வன் கவிதைகள்

 

 

அகரமுதல்வன் கவிதைகள்

 

குருகுவின் மேல்விழும் பூமியின் மழைத்துளியாய்
குறைவிலா உன் கருங்குழல் மீதென் முத்தம்
உவமினிலிறந்த பித்த வடிவு கொண்டு
மிகு காதல் மேவிய பெருங்கடலே
உன் கால் பெருவிரலிரண்டும்
மலர்க்கழல்கள்
அதனைத் தொட்டுருகி அண்டத்தின்
சோதியில் மாய்வேன்
கலந்தெழும் சலமுகத்தில் மீன்களின் கண்கள்
என் நெஞ்சத்தில் மின்னி
உன் அலையில் பாய்ந்த
நீச்சலின் இச்சையே
ஆழக்கடல் ரகசியம்
சடையாளே!
நீர் அளையும் நீர்ச் சுழலில்
நான் அலையும் தாகத்தில்
ஊனுக்குள் உறைகிறது இரத்தம்
பலமுறை பலமுறை
கனலும் இன்னிசையாய்
உதட்டின் மீதொரு கரி நகரும்
அதை அடக்கும்
அதன் தந்தம் முறிக்கும்
பேருயிரின் காமத்தில்
நீயொரு குயிற் பிள்ளாய்
நானொரு கரிகாலன்
பூங்கொன்றை சூடி
உன்னைத் தீண்டும் பொழுது
எம் கடலில்
சிப்பியைப் போல அறை கனன்றது.

*******

 

துகள் துகளாய் மின்னுகிற ஒரு கிரகம் நீ

குமிழ்களுக்குள் நிரம்பிய காற்றை

சட்டென உடைக்கும்

உன் கூத்திடும் விழிகளை

ஒரு பவுர்ணமி நாளில் ஒளித்து வை

நரம்புகளின் கனிமங்களில் எழும்பும் இனிப்பை

கைக்குட்டையில் முடித்து

கைப் பையில் சேமி

ஒளி பாயும் உன் மூக்கிலிருந்து

மூக்குத்தியை நீக்கி

பகலாயிருக்கும் பூமிக்கு குத்து

உன் மார்பின் வியர்வை

வனச் சுனையின் பால்ய வாசம்

அதிலிருந்து அகாலத்தின் துர்நாற்றம் மாய்கிறது

காலம் கரையும் பதைபதைப்பு

உன் கழுத்தின் வியர்வையில் காட்சிதருகிறது

சரிந்திருக்கும் விரகம் உந்தி உடல் மீதேறி

பிரபஞ்சத்தின் மூடல்களை தட்டுகிறது

நீர் வழிந்துகொண்டிருக்கும்

காதலின் தாழியைப் போல

என்னில் புதையும் உன்னை

வளங்கள் கொழித்து விதையாக்குகிறேன்

என்னைக் காமம் மூடி

காதலாய்  மீட்கும் விசை மூச்சில்

உன் அபிநயங்களின் வாசம்

பூத கணமாய் என்னைச் சூழ்ந்து

கூடியது

கூடியது.

*******

 

கனவேகிப் புகும் சவலையின் மேன்மை

மாருதம் மாய்ந்த இரவை ஒத்தது

நித்திலத்தின் குதுகுதுப்பில்

வெந்நீர் வாய் திறந்த கோரத்தின் சாடை

சந்திப்பின் பின் நாம் பிரிவது

கிளியேயுன் மாயத்தில் நுகர்வித்த

முந்நீர் யாவும் முத்தத்தில் ஊறியவை

பாவகங்கள் பற்றி அள்ளூறும் காதலின்

வாய்விட்டலறும் நெக்கொலியில்

எய்யாது பன்மலர் மலரும்

ஆராது அசையாது பெருகும்

உன் கூடத்தின் விக்குதல்

இறங்குகின்ற காலத்தின் நெளிவில்

என்னை நீ தீர்த்தமாக்கினாய்

வார்புனல் ஊறும் நிலமென

என்னுடல் அணுவாய் அணுவாய்

ஆனந்தம் பெருத்தது

சகியே போற்றி

உன் தாகமே போற்றி

எனதுடலே போற்றி

போற்றி போற்றி போற்றி

******

 

 

முத்தமிடும் ஸ்மைலிகள்

 - ரமேஷ் ரக்சன்

“என்னை மாதிரி ஒரு சோம்பேறி இந்த உலகத்துலேயே கிடையாது” என்று நீ சொன்னதும், “செக்ஸ்ல கூடவா?” என்று எள்ளலாக நான் கேட்டிருக்கக் கூடாது.

மைதிலிக்கு, எப்போதிருந்து தன் புன்னகை பிடிக்காமல் போனது என்று தெரிந்து கொண்ட தேதியை எதன் பொருட்டும் எண்ணத்திலிருந்து மழுங்கடிக்கச் செய்ய முடியவில்லை. தாமதமானதற்குக் காரணம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான். சென்னை சிட்டிக்குள் ஆக்சிலரேட்டரை முன்னும் பின்னுமாக திருகித் திருகி வலித்துப் போன மணிக்கட்டை இடது கையால் பிடித்துக் கொண்டு விரல்கள் மூடியபடி இட வலமாக வட்டம் போட்டுக் கொண்டேதான் காபி கடைக்குள் நுழைந்தான். ஒரு மாலில் இருக்கும் காபிக்கடை அல்லது “காஃபி டே”. உர்ர்ர்ர்ர் என்று இருப்பவளைச் சமாதானம் செய்பவனாய் உள்ளங்கைக்குள் சுற்றியிருந்த கைக்குட்டையை அவிழ்த்து, இந்த நிறம் வேண்டாமென்று அவள் மறுத்த ஹெல்மெட்டிற்குள் கைக் குட்டையை வைத்துவிட்டு, உதட்டுக் குவியல் போலத் தன் ஐ விரல்களைக் குவித்து அவளின் சுண்டுவிரலைப் பற்றி, எழுப்பிவிட்ட பிறகும் தூங்கியதற்காக  மன்னிப்பு கேட்டுக் கொண்டிருந்தான் பிரபு.

“ஷர்ட் கூட நான் சொன்னத போடல” மைதிலி பார்த்துக் கொண்டிருந்த திசையில் இருந்த காதல் ஜோடி அவள் கண்களுக்குத் தெரியாத அளவிற்கு தன் கண்களுக்குள் கோபத்தை சுழல விட்டிருந்தாள். அவன் முகபாவனை கெஞ்சல் தொனியில் இருக்கிறதா, கொஞ்சல் தொனியில் இருக்கிறதா என்று தற்செயலாய் திரும்புவது போல முகத்தைப் பார்க்கும்போது, “எதுக்கு இப்படிச்சொன்ன? வா ப்ரூப் பண்றேன்” மைதிலி வாங்கிக் கொடுத்த மூன்று கீ செயின்களுக்கு நடுவே தொங்கும் சாவியை எடுத்தான் பிரபு. மூடியபடி இருந்த கையை எடுக்கவிடாமல் அவன் மொளி அழுந்த மேசையோடு அழுத்திப் பிடித்தாள் மைதிலி.

கிஃப்ட் ரேப்பர்களில் விருப்பம் இல்லாதவன் பிரபு. பெரு விரல்களின் அழுத்தத்தில் இருந்து ஒவ்வொரு பேப்பராக விடுவித்தாள். வெற்று டைரி என்று உறுதி செய்தவள், “இத என்னனுடா புரிஞ்சிக்கிறது” என்று பேசியபடியே பெயராவது எழுதியிருக்கிறானா? மனதிற்குள் முணுமுணுத்தபடியே முதல் பக்கத்திலிருந்து  புரட்டியவள் பொறி தட்டியவளாய் தன் பிறந்தநாள் பக்கத்தை வேகமாகப் புரட்டினாள். அந்தப் பேப்பர் மட்டும் விடுபட்டிருந்தது.

“ஐடியாமணி யாரு என்றாள்… சாரி சாரி இனி பேச மாட்டேன்” என்று மழலைப் புன்னகையில் அவனை வென்றுவிட்டிருந்தாள். அப்படித்தான் நினைத்திருந்தாள்.

நாம் சந்தித்துக் கொள்ளும் சொச்ச நேரத்தில் அப்பா அம்மா எப்படி இருக்காங்க? அம்மா கிட்ட பேசினியா? என்ற கேள்வி கூடக் கேட்கக்கூடாது என்ற கண்டிசன் இருந்தது மைதிலிக்கும் பிரபுவிற்கும் நடுவில். மெளனம்கூட இருக்குமே தவிர வேறு யாரைப் பற்றியும் பேசிவிடக்கூடாது என்று தீர்மானமாய் அவளையும் வைத்திருந்தான். மைதிலியை வந்தடைந்ததும் அலைபேசியை ஃப்ளைட் மோடில் போட்டுவிடுவான். அவளுக்கு வரும் அழைப்பைக் கூட, தன் பார்வையாலையே எடுக்கவிடாமல் செய்துவிடுவான். வீட்டிலிருந்து என்றால் “அப்றமா பேசுறேன்”.

 மெனு கார்டை மைதிலி பக்கம் பிரபு திருப்பிய விதத்தில் விளையாட்டாகச் சொன்னது விபரீதமாகிப் போனதை நினைத்து உள்ளுக்குள் நொந்து கொண்டாள். மன்னிப்புக் கேட்டால் இன்னும் பெரிதாக ஊதிவிடுவான் என்பது மைதிலிக்கு ஒன்றும் தெரியாதது இல்லை. “கிஸ் மீ” என்று மைதிலி தான் கேட்டிருக்கிறாள். கோபத்தை வெளிப்படுத்த தெரிந்த அளவுக்கு தன் காதலை, தேவையை, அன்பை வெளிப்படுத்தத் தெரியாவன் என்பதை, ஐந்துவருடக் காதலில், முதல் ஆறு மாதத்திலேயே புரிந்து கொண்டாள்.

பிரபுவைப் பழக்குதல், மைதிலிக்குக் கொஞ்சம் சிரமான காரியமாகப்பட்டது. தன்னைச் சோதிக்கவிட அனுமதிக்காத அளவிற்கு அவனுக்கு ஏற்ப பழகிக் கொண்டாள். பின் அதுவே அன்றாடமாகிவிட்டது.

மைதிலி தன் கைகளில் அடுக்கியிருந்த வளையல்களில் ஒன்றைக் கழற்றி அவன் முன் சுழலவிட்டாள். அவன் தேர்வு செய்த சிகப்பு நிறத்திற்கு, சிகப்பு நிறத்திற்குள்ளே வேறு ஒரு பெயர் இருந்தது. நிறம் பிரபுவின் தேர்வு. சுடிதாரும், சுடிதாருக்கு ஏற்றச் சிகப்பு நிற வளையலும். எதிலும் கவனம் செலுத்தாதவனாய் காட்டிக் கொண்டான். காபி நிறமும், மஞ்சள் நிற விளக்குகளும் அடர்த்தியாய் நிறைந்த அந்தக் கண்ணாடி அறையில் சிகப்பு நிறம் எடுபடாமல் போயிருந்தது.

தன் முதுகை நிமிர்த்தி “டேய்” என்று அதட்டிப் பார்த்தாள். “ஷோல்டர் பின் ரிமூவ் பண்ணிட்டு ஷால ரெண்டு பக்கமும் போடு” என்று சிரிக்க முயன்று தோற்றான் பிரபு. மைதிலி விரும்பி உண்ணும் சூடான கேக்கும், கூடவே நுரையில் வரைந்த இதயம் தாங்கிய காபி கோப்பையையும், மேஜையில் வைக்கும் ஓசை கேட்காது வைத்துச் சென்றான் ஒருவன். பிரபுவைப் போலவே மைதிலிக்கும் காபியின் கசப்பு பிடிக்கும். மணி பார்க்கத் தோன்றிய எண்ணத்தை தவிர்த்துக் கொண்டான் பிரபு.

இதயங்களால் நிறைந்த கண்ணாடிக்கதவை பிரபு திறந்து வரும்போது இரு கைநீட்டி கட்டிப்பிடித்து, எதிர் எதிரே அமர்ந்து கொள்வது போன்ற பிம்பம் காபியின் கசப்போடு தொண்டையில் உருண்டு உருண்டு இறங்கிக் கொண்டிருந்தது. இரண்டு கைகளாலும் கோப்பையை ஏந்தி காபி குடித்துக் கொண்டிருந்தாள். கைக் கடிகாரத்தைப் பார்ப்பதை கவனித்தவள, தன் அண்ணனின் ஆன்லைன் ஆர்டர் மூலம் வந்த சர்ப்பரைஸ் கிஃப்ட் என்றாள்.

“உங்க அண்ணிக்கு பயந்தா ஆன்லைன் ஆர்டர்”?

பிரபுவின் காபி ஆறிக்கொண்டிருந்தது.

இரு உதடுகளையும் உள் பக்கமாய் மடித்து கசப்பின் மிச்சச் சுவையையும் விட்டுவைக்காமல் சுவைத்துவிட்டு, தான் கொண்டுவந்திருந்த பர்சில் இருந்து பிரபு வாங்கிக்கொடுத்த வாட்சைக் கொடுத்து மைதிலி கை நீட்டினாள். கழிப்பறை செல்வதாய் எழுந்து சென்றான் பிரபு. பிறந்த நாள் வாழ்த்தாகத்தான் இருக்கும். எதற்கும் மெசேஜ் யாருடையது என எடுத்துப்பார்க்கத் தயங்கியபடி ஒருமுறை திரும்பிப்பார்த்தாள். கண்ணுக்கெட்டும் தூரம்வரை பிரபு இல்லை.

“ஹெல்மெட்ட சீட்டுக்கு கீழ வச்சிக்க சாயங்காலம் ரூம் கிட்ட வந்து வாங்கிக்கிறேன். என்னால கண்ட்ரோல் பண்ண முடியல. கிளம்பிட்டேன்”

மைதிலி ஃபோன் பேசும்போது சத்தமாக சிரிப்பதை தவிர்த்திருந்தாள். பிரபு, மைதிலி பிறந்த நாளில் எழுந்து சென்ற அன்றிலிருந்து, அடுத்த சந்திப்பு நிகழுவதற்காகப் பேசிச் சிரித்த இரவில் தான், எரிச்சல் அடைவதை உணர்ந்தாள் மைதிலி. அந்த மெளனத்தை அனுமதித்தாள். மொபைல் ஹோம் ஸ்க்ரீனை, அழைப்பைத் துண்டிக்காமல் இடவலமாய் மூன்று பக்கங்களையும் மாற்றிக் கொண்டிருந்தாள். ஷேர் இட் ஆப் மூலம் பிரபு இன்ஸ்டால் செய்து கொடுத்த டெலிகிராமில் தான் காண்டக்ட் லிஸ்டில் டெலிகிராமில் இருப்பவர்களை ப்ளாக் செய்தது போக பிரபுவும் மைதிலியும் மட்டுமே.

“கட் பண்ணவும் முடியாம பேசவும் முடியாம, எதுக்குடா இந்த பைத்தியக்காரண காதலிச்சோம்னு யோசிச்சிட்டு இருக்கியா?”

“நீ செல்லப்பேர சொல்லிக் கூப்பிட்டு எவ்ளோ நாள் ஆச்சுன்னு தெரியுமா உனக்கு”

-விசும்பல்

மைதிலியின் தோழியிடம் “ஹெல்மெட்டை கொடுத்துவிடு” என்றனுப்பிய குறுஞ்செய்திக்குப் பிறகு, எதுவாக இருந்தாலும் மைதிலிக்கு அழைத்துதான் பேசியிருக்கிறானே தவிர அவளோடு மெசேஜில் உரையாட அனுமதிக்கவில்லை. ஏதோ ஒரு விதத்தில் மைதிலியின் குரல் பிரபுவிற்குத் தேவையாக இருந்தது. வலியைக் கடத்துவதாக இருந்தாலும் தேவையாய் இருந்தது அவனுக்கு. இது தான் பிரபு பழகியது. மைதிலியின் குரல் அவளின் உச்சக்கட்ட கோபமாகவோ, மனுசனா நீ எனும் வெறுப்பாகவோ, விசும்பலாகவோ தேவை.

-அது ஒரு அடிக்சன். எஸ் ஐயம் இன்.

அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்ட பின் திரும்பத் திரும்ப சொல்லிக் கொள்வான். எஸ் ஐ நீட் இட். பலி கொடுக்குற ஆட்டோட இரத்தத்தைச் சாமியாடி குடிக்கிற மாதிரி. விரும்பியோ விரும்பாமலோ. பிரபுவிற்கு அவனது குரல் அவனைப் புதிதாக அறிமுகப்படுத்திய இரவில் தான் மைதிலியையும் கொன்றுவிட்டு தானும் செத்துப்போய் விடலாமா என்று யோசித்தான். Mad on You என்று குறுஞ்செய்தி அனுப்பினான் பிரபு. கூடவே ஒரு இதயம், முத்தமிடும் ஸ்மைலி.

என்றுமில்லாத விசித்திர பயம் மைதிலியை தொற்றிக் கொண்டது. காதலின் தொடக்கத்தில் அனுப்பிய நோக்கியா போன் குறுஞ்செய்திகளை எக்செலில் கன்வெர்ட் செய்து வைத்திருந்த மொத்த மெசேஜில் பிரபுவின் அன்பை பைத்தியக்காரத் தனத்தை, ஒப்புக்கொடுக்க முன் வந்ததை, மன்னிப்பு கேட்டிருக்கும் விதத்தை, ஒரு முத்தத்தை அடைய விரும்பிய விதத்தை, இனிய இரவு சொல்லி தோற்று, நீண்து கொண்டே போன தொடர் செய்திகளை, நூறு மெசேஜ் கணக்கிற்காக 160 எழுத்துக்களையும் ஒரு மெசேஜில் அடக்க முனைந்திருக்கும் பேராசை, பேச்சை நீட்டிக்க வேண்டுமென்ற தவிப்பு, அவளுக்கான வர்ணங்களை அப்படியான குறுஞ்செய்திகளை பில்டர் செய்து பிரபுவிற்கு மெயில் அனுப்பி வைத்தாள்.

Send this message without a subject or text in the body?

மைதிலிக்குள் கேட்டுக்கொண்டிருந்த குரல், அவள் அனுமதிக்காக எல்லாம் காத்திருக்கவில்லை. அந்தக் குரலை தடுப்பதற்காக வாய்விட்டு எதை எதையோ பேசிப்பார்த்தாள். பாட்டுப்பாடிப் பார்த்தாள். அந்தக் குரல் தான் வென்றது.

“எனக்கு தெரிஞ்சி இந்த 5 வருசத்துல நம்ம பண்ணினது, நம்மனு எப்படி முடிவுக்கு வரத்து? நான் பண்ணின ரெண்டே தப்பு. உன்ன, நம்மோட காதல மீட்டெடுக்கத்தான் இந்த மெசேஜ் எல்லாம் எடுத்து படிச்சேன். உன்மேல இருக்கிற தீவிரம் குறைஞ்சிட்டதா தான் தோணுது. சம்பிரதாயம். ஏதோ ஒரு பாண்டிங். கண்ணுக்குத்தெரியாத ஒரு செயின். செயின்னு எப்டி சொல்றது? விலங்கு. விலங்குனு உணர வச்சது நீயா நானா?”

“என்னோட காதல் குருட்டுத்தனமான காதல்னு நீ அடையாளம் காட்டினதுல இருந்து தான் வீரியம் கம்மியாகிடுச்சி. இல்லனா அந்த நிமிசமே முடிஞ்சிருச்சி. யார் தப்பு?”

தன்னை ஒரு சர்கஸ் கோமாளி போன்று உணர்ந்தாள் மைதிலி.

உள்ளங்கை வியர்வை, பிசுபிசுப்பு என்கின்ற மனநிலையை எட்டியும் கூட கோர்த்த கைகளை விடாது நடந்துகொண்டே இருந்தார்கள் மைதிலியும் பிரபுவும். விவேகானந்தர் இல்லத்திற்கும் கண்ணகி சிலைக்குமான இடைவெளியை திரும்பிச் செல்வதற்கு ஆட்டோ தேவையாய் இருந்தது இருவருக்கும். இருவருமே விரும்பி உடுத்திக்கொண்ட மெளனம்.

ஆட்டோவில் வைத்துதான் பிரபு பேசினான். பைக் சாவியில் கிடந்த மூன்று கீ செயின், அது வாங்கிக் கொடுத்த காரணம், அப்போதைய பேச்சுக்கள், சந்திப்பு நிகழ்ந்த இடங்கள், மங்கலாகத் தெரியும் ஒரு முதியவரின் பார்வை போல நினைவூட்டிக் கொண்டிருந்தான். தன் பைக் சாவியையும் கையில் கொடுத்தாள் மைதிலி. ஐந்து சம்பவங்கள். ஐந்து கதைகள். பிரபுவின் கால் பெருவிலைப் பார்த்தாள். ஆட்டோ டிரைவர் இருக்கைக்குப் பின் கால் தூக்கி வைத்திருந்தான் பிரபு.

தன் பிடியிலிருந்து பிரபு தளர்வை உணர்ந்தாள் மைதிலி. தனக்கு யாருமே இல்லாத உணர்வு மேலோங்குவதை உணர்ந்தவளாய், ஆடுதொடையை அழுந்தப்பிடித்து நான் உன் கூடத்தான் இருக்கிறேன் என்பது போன்ற செய்தியை, செயலில் கடத்த முயன்றாள் மைதிலி. இருவருக்குமே குரல் தேவையற்று இருந்தது. உடல் துடித்து, மழைக்கால புழுக்கம் போல மைதிலிக்கு நசநசத்தது. ஆடைகளை கிழித்தெறிய வேண்டும் போலிருந்தது அவளுக்கு.

“இரு நானே கொடுக்கிறேன்” என்று பிடிவாதமாய் மீட்டரை கட் செய்தாள் மைதிலி. பைக் இருக்கைக்குக் கீழ் இருந்த பர்சிலிருந்து பணம் எடுத்துக் கொடுக்கும்வரை ஆட்டோக்காரன் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். பிரபுவும் தான்.

கட்டிவிடாமல் விட்டுச்சென்ற வாட்சை எடுத்து மீண்டும் கையை நீட்டினாள் மைதிலி. பூனைக்குட்டியை வருடிக் கொடுப்பதைப்போல மென் அழுத்தத்தில் அவள் கைப்பற்றி கைக்கடிகாரத்தை கட்டிவிட்டான் பிரபு.

“வண்டலூர்ல அந்த சிங்கத்த பார்த்து நீ சொன்னது ஞாபகம் இருக்கா?” மைதிலியைப் பார்த்து கேட்டான். இருவர் சார்பாகவும் சிரித்து வைத்தாள். அதில் ஒரு பைத்தியக்காரத் தனம் வெளிப்பட்டிருக்கும் என்று மைதிலி நம்பினாள். மைதிலி கேட்டுக் கொண்டதன்படி, பிரபு கிளம்பிச் சென்றான். சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, தன் அறை நோக்கி நகர்ந்தாள்.

“உன்னோடு நானிருந்த ஒவ்வொரு மணித்துளியும் மரணப்படுக்கையிலும் மறக்காது கண்மணியே”

பிரபுவின் குரலில் இந்த ஒருவரி மட்டும் ரிப்பீட் மோடில் அறைக்கு வரும்வரை கண்ணீராகவும், ஸ்பீடா மீட்டரில் ஏறி இறங்கும் வேகத்தின் முள்ளாகவும், ஒரு விபத்திற்காக ஏங்கித் தோற்றிருந்தது.

பிரபு அடியோடு வெறுத்த வாட்சப்பில், “இனிமேல் நாம பேசிக்கவோ பாத்துக்கவோ வேண்டாம் பிரபு. டேக் கேர்.” என்று அனுப்பிவிட்டு அறையில் இருந்த ஷிவானியை கண்கள் பொங்கிநிற்க, புன்னகைத்தாள்.

காதலிக்கான தயக்கத்தோடு, இருட்டில் ஷிவானி கை நீட்ட, “நீ ரெண்டு வருசமா ஆசைப்பட்ட மைதிலி” என்று மெத்தையில் அமர்ந்திருந்த ஷிவானியின் முன் சற்று உடல் மடித்து அணைக்கையில் ஷிவானி உதட்டில் தட்டுப்படுவது ஏதுவென புரியாமலில்லை.

விசும்பல்…

 - ரமேஷ் ரக்சன்

நீராவிச் சிற்பம்

 

fec1868435b9ab6b37f0e19ac91ed34f

நீராவிச் சிற்பம்

காற்றில்கூடிய அழுத்தம் ஈரப்பதம்
என்னை முன்பொரு நாள் ஈரமாக்கிய
பெருமழைபோல் கிடையாது இது
சூடான
இந்த நீராவியின் அலைகளில்
சிற்பங்கள் செய்பவனை எனக்கு தெரியும்
அவற்றில் வண்ணங்கள் சேர்த்தாலும்
விலைபோனவுடன் தாமே கரைந்தும்போயின
அவை இப்போது இல்லையெனினும்
இருந்தது என்பதால் எல்லோரும்
சுற்றி நின்று ரசித்தார்கள்
அவன் வனைபவற்றில் பிறைசூடியவனின்
நகத்தடம் பதியும்
ஒற்றைக்காலில் சுழன்று அவன்
வெற்றுக்கரங்களால் சிற்பம் செய்வது
மாயை
இப்போது அவன் ஆடுவது ஏதோவொரு
மேற்கத்திய நடனம்
வேர்வை துடைக்க வந்திறங்கிய
மென்வஸ்து ஒன்று துடைத்தெரிந்தபின்
நீலம் பாரித்துக்கிடந்தது
காற்றில்கூடிய அழுத்தம்
மூச்சடைக்கவில்லை
மூச்சிலேறி உள்ளே பயணித்தது

-நாக பிரகாஷ்

nagaprakash@outlook.com

இப்படி நேருமென யாருக்கும் தெரியாது.

 

-வ.கீரா

1

பெங்களூரின் நடுமத்தி அந்த இடம். வானம் பற்றி எறிந்து அணைந்த நிலையில் புகைமூட்டமாக இருண்டிருந்தது. அதன் வெண்ணிறங்கள் புகையோடு கலந்து பசையாக நிலமெங்கும் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது பனி.சாலையோர தூங்கு மூஞ்சி மரங்களின் கிளைகள் வெட்டப்பட்டு, பனியில் நனைந்து அந்தரத்தில் தனித்தனியே நின்றிருந்தன வெண்ணிற நிழல் போல. நிலமெங்கும்  பனியின் கவிழ்ப்பு படர்ந்திருந்தது.வாகனங்களில் வருவோர் போவோரும் அதிர்ந்து பார்த்துச் சென்றார்கள். திடுதிப்பென நடந்ததால் யாராலும் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை.பல வண்டிகள் என்ன செய்வதென தெரியாமல் குவிந்து பின் கிடைத்த வழியில் ஒதுங்கி திட்டியபடியே சென்றார்கள், சிலர் மஞ்சளில். பல வண்ணக்கோடுகள் வரைந்த அந்த லாரியை சுற்றி வந்தார்கள்.கிளினர் பலகையை விட்டு தொப்பென குதித்தோடிய மூர்த்தி லாரிக்கு அடியில் வேகமாக உடம்பை தளர்த்தி படுத்தான்.அவனுக்கு புரிந்து விட்டது. இது எளிதான பிரச்சனையில்லை. லாரியின் கீயர்பாக்ஸ் துண்டாக தரையில் விழுந்து வண்டியின் நகர்வுக்கு ஏற்ப பத்து அடி துரம் தார்ச்சாலையை கிழித்து உழுதபடி தார்க் கட்டிகளோடு மோதி திகைத்து நின்றிருக்கிறது.அவ்வளவுதான்.

ஓசூரிலிருந்து வட மாநிலங்களுக்குச் செல்ல லாரிகள்,  இளங்கருமை புகுந்த பெங்களுரின் தூங்குமூஞ்சி மரங்கள் இலையுதிர்த்து பரவிக்கிடக்கும் உள்சாலைகளை கடந்துதான் செல்ல வேண்டும். ஞாயிறுகளில் கூட வாகன நெரிசலில் விழிப்பிதுங்கும் பல சாலைகளற்ற இந்த நகரத்தில், ராஜஸ்தானிலிருந்து வெட்டியெடுக்கப்பட்டு அறுக்கப்பட்ட நீள நீளமாக மார்பிள்களை ஏற்றியபடி 5 நாட்களை கடந்து வந்த “தென் பாண்டியன்” தனது செயலை இழந்து விட்டது. இந்த லாரிக்கு வைத்த பெயர் “தென் பாண்டியன்”. வண்டிக்கு குலப் பெயர் ஒன்றுண்டு. முப்பத்ததைந்து ஆயிரம் எடை பொருட்களை சுமக்கும் “டாரஸ்” என்கிற பத்துச் சக்கரம் பூட்டிய தேர். இதன் பாகன் ஒட்டுனர் ராமசாமி, வெள்ளை கெளபாய் குள்ளாயை ஒரு பக்கம் மடக்கி தலையில் இருத்தியிருந்த கர்நாடக காவலரிடம் வகையாக சிக்கியிருந்தான். அவர் ஒடி வந்த வேகத்தில் தொப்பையும் தொப்பியும் கழண்டு விழுந்துவிடலாம் எனத் தோன்றியது. இடுப்பு பெல்ட்டை இருமுறை இறுக்கிக் கொண்டபடியே ராமசாமியிடம் ஆவேசமாக கத்திக்கொண்டிருந்தார்.ராமசாமி ஓட்டுனர் இருக்கையை விட்டு இறங்கலாமா வேண்டாமா என்று குழப்பத்தில் “சார்..சார்..சார்” என்று கெஞ்சிக் கொண்டிருந்தான். மூர்த்தி பதட்டமாக ராமசாமியை தேடி ஓடி வந்தான்.

“ராமா. கீர் பாக்ஸ் எறங்கிடுச்சு”

“அய்யோ”

ராமசாமி தலையில் கை வைத்ததை பார்த்து  காவலரே தனது வேகத்தைச் சுருக்கிக் கொண்டார்.

பொதுவாக இந்தியாவின் எந்த பாகத்திற்கும் லாரிகள் சுமையேற்றி செல்லும் வழியுண்டு. வடமாநிலங்களைப் பொறுத்தவரை தமிழ்நாடு, ஆந்திரா, கர்நாடகா, கேரளா வண்டிகள் மதராசி காடியாகவும், ஆட்கள் மதராசிகளாகவும் தான் தெரிவார்கள். இந்த மதராசி காடிவாலாக்கள் பஞ்சாபியர்களைத் தவிர்த்து அனைத்து இந்தியபாக மக்களாலும் வெறுக்கப்பட வேண்டியவர்கள். இராவண மிருகங்கள் என்பதான மனநிலையே இருக்கும். இந்த கணக்கு தென் இந்திய பகுதிகளுக்கு. ஆனால் டிஎன் என்கிற எண் கொண்ட வண்டிகள் என்றால் கன்னடர்களால், குறிப்பாக கர்நாடக காவல்துறை, ஆர்.டி.ஓ க்களால் கேவலமாக நடத்தப்படுவது, மிகக் கடுமையாக அடிப்பது, பெரும் பணத்தை கறப்பது என்பதான மனநிலை படிமமாக படர்ந்திருந்தது. ஆனால் இந்தக் கர்நாடக காவலர் அப்படியில்லை. உடனடியாக பணியில் இறங்கினார். பின்னால் அலறும் பலவகை வண்டிகளின் எரிச்சலான ஒலியெழுப்புதலும் கூடுதல் காரணமாக இருக்கலாம். அது கொஞ்சம் பள்ளத்தை நோக்கிய சாலையாக இருந்ததால் வேலை சுலபமானது.

மூர்த்தி வண்டியின் கேபினிலில் ஏறி தார்ப்பாயை கட்டும் கயிற்றையும் வண்டிச்சக்கரம் கழட்டும் இரும்பு கடப்பாரையையும் எடுத்துக் கொண்டு வண்டிக்கு அடியில் மீண்டும் அடியில் பாய்ந்தான். மூர்த்தியின் பதட்டத்தை  கவனித்தபடி நோஞ்சானாக நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஒருவன் உடன் வந்து கைக் குடுத்தான்.வண்டியின் அடிப்பகுதி செம்மண் படிந்து இரத்தம் காய்ந்து வெடிப்பு விட்டது போல அங்கங்கே உடைந்துவண்டியின் அடிப்பாகங்கள் தெரிந்தன. ஆல்மட்டி டேம் கட்டுகிற இடத்தினருகில் தான் கிட்டதட்ட நூறு கிலோ மீட்டருக்கு மேல் தார்ச் சாலை செம்மண் கோடாக நீண்டிருந்ததை நினைவுக்கு கொண்டு வந்தான் மூர்த்தி.

வண்டியின் வேக அளவை கூட்ட,குறைக்க பயன்படும் விசையின் தொடக்கம் லாரியின் கேபினில் இருந்தாலும் அது பல்வேறு அடுக்குகளைக் கடந்து லாரியின் அடிப்பகுதியில் முதுகெழும்பைப் போல குழலாக நீண்டு பின் சக்கரத்தை இணைக்கும் தண்டில் மனித குண்டியை போல சட்டியாக குமிழ்ந்து கிடக்கும் கோளத்தில் தான் விசை மாற்றியின் இணைப்பு இருக்கும் அந்த கோளத்தின் உள் பகுதியில் இயந்திரங்கள் ஓட்டுனர் இருக்கையில் இருந்து விசையை மாற்றும் பொழுது கோளத்தின் இயந்திரங்கள் அதன் வேகத்தை ஏற்றி இறக்கி சக்கரத்தை வேகப்படுத்தவும் குறைக்கவும் செய்யும். அந்த இடத்தில் தான் தண்டு வடம் கோளத்தின் உள்ளிருக்கும் பாகங்களை இழுத்து தரையில் போட்டிருந்தது. நோஞ்சான் மனிதன் அடியில் அமர்ந்து பலம் கொண்டு கடப்பாரையால் கீர் ராடை நிமிர்த்தித் தூக்க, அதை வடக்கயிறு கொண்டு காலால் உந்தி வெறி கொண்டு இழுத்துக் கட்டினான் மூர்த்தி.

தரையில் இருந்து தண்டு வடம் சற்றே மேழெழுந்து நிற்க, அவசரமாக ராமசாமி வண்டியை இறுக்கி பிடித்து நகரவிடாமல் வைத்திருக்கும் காற்று  விசையை விலக்கி , தடையில் காலை மேலே தூக்க, வண்டி லேசாக குலுங்கியது. வண்டியை ஒட்டி வேடிக்கை பார்த்த கும்பலை பின்னால் இருந்து தள்ளச் சொன்னார் காவலர். வண்டி பள்ளத்தில் மெதுவாக நகர, ஒடிப்பானை இடது பக்கம் ஒடிக்க, வண்டி மெல்ல யானை தன் முகத்தை திருப்பி கடைக்குள் இருக்கும் வியபாரியிடம் பிச்சையெடுப்பது போல நடைபாதையோரம் நகர்ந்தது.

“வரலாம்..வரலாம்..ரைட்..”

இடது பக்கமிருந்து சொல்லிக் கொண்டு வந்த மூர்த்தி “ரைட்ல ஒடி..ரைட்ல ஒடி..” எனக் கத்த, தேரை நிலைக்கு கொண்டுவந்தான் ராமசாமி. கூடியிருந்த கூட்டம் மலையை முடியைக்கொண்டு இழுத்தது போல ஆரவாரித்தது.காவலர் வெற்றிப் பெருமிதத்துடன் ராமசாமியை கீழே இறக்கினார். ராமசாமிக்கு புரிந்தது. காவலர் மக்களைக் கலைந்து போகும்படி சொல்லிவிட்டு, ராமசாமியை ஏற இறங்கப் பார்க்க, ராமசாமி அவரை வண்டியின் முன் பக்கம் சாடை காட்டி அழைத்து, இருநூறு ரூபாயைத் திணித்தான். காவலர் சட்டென வாங்கி பேண்ட்டில் வைத்துக் கொண்டே கிளம்பினார்.

“ஓய்..இரைவரு..பெத்த ஆபிசரு..கம்மிங்..கம்மிங்…நீரு கோயிங்..கோயிங்…ஆவுனா,..”

ராமசாமிக்குத்  தலைவலிக்க ஆரம்பித்தது.ஜெய்ப்பூரிலிருந்து இந்த நடை வந்ததிலிருந்தே பிரச்சனைதான். பின்னத்தி வெளிச்சக்கரம் இரண்டு முறை ஆணியடித்து வழியில் வேலையைக் காட்டி விட்டது. உபரி சக்கரத்தைக் கழட்டி மாட்டி லாரியை கிளப்பி வந்தது பாடென்றால், மகாராட்டிரா சிற்றூரில் நாகாவிற்கு** போக்கு காட்டி ஐந்து ரூபாயை மிச்சம் பிடிக்கப் போய், பின்னால் விரட்டி வந்த ஆள் ஊரின் அடுத்த எல்லையில் மடக்கி தர்மஅடி கொடுத்ததுமில்லாமல் நூறு ரூபாயை பிடுங்கிவிட்டார்கள் வீர சிவாஜியின் மிச்ச சொச்சங்கள். இப்பொழுது லாரியின் கீர்பாக்ஸ் .தொல்லை. தொல்லை மேல் தொல்லை

ராமசாமி குழம்பிக் கிடந்தான். மூர்த்தியை வண்டியில் இருக்க சொல்லி விட்டு ,நாமக்கல்லில் இருக்கும் முதலாளிக்கு வாடகை தொலைபேசி கடையில் இருந்து பேசி,விசயத்தை சொன்னான். முதலாளி ”ஓத்தாம்பாட்டை” அள்ளிவீசினார்.

வழக்கமாக டாரஸ்  லாரி ஏற்றும் எடை என்பது 16 டன் என தமிழ்நாடு போக்குவரத்துத் துறையின் சட்டமிருந்தது. வடக்கே வண்டி போய் வர, ஒரு நடைக்கு  பதினைந்திலிருந்து பதினேழு நாட்களாகும். லோடு கிடைக்காவிட்டால் இன்னும் குடுதல் நாட்கள் கூட ஆகலாம்.பதினாறு டன் எடை ஏற்றினால் வழியில், பாலம், நாகா, ஆர்டிஓ, ஒவ்வொரு மாநில எல்லை, இடையில் காவலருக்கு அழுதது போக,ஏற்ற இறக்கமான டீசல் விற்பனை, பஞ்சர்,டிரைவர்,கிளினர் பேட்டா,லாரி புக்கிங் அலுவலக கமிசன்,லோக்கல் டிரைவர் பேட்டா,பாரம் ஏற்றுக் கூலி இறக்குக் கூலி,வண்டிக்கு ஒரு நடைக்கு ஒரு முறை செய்யப்படும் மேலோட்டமான சர்வீஸ், டயர் தேய்மானம் என அனைத்தையும் கணக்கில் கொண்டால் உழுதவன் கணக்கு தான் இந்த மோட்டார் தொழிலிலும்.தெரியாத பிசாசுக்கு பதில் தெரிந்த பேயே மேல் என்று தான் இந்த தொழில் ஓடிக்கொண்டிருகிறது.எப்பொழுதாவது விபத்து ஒன்று நிகழ்ந்தால் இந்தச்சிறு முதலாளிகள் தலையில்தான் துண்டு விழும். அதனாலேயே பல முதலாளிகள் வண்டி நாமக்கல்லினுடையது என்றாலும் ஹரியானா போக்குவரத்தில் முழு இந்தியா பதிவெண்ணை வாங்குவார்கள். ஹரியானா பதிவெண் என்றால் இருபத்தியெட்டு டன் வரை எடை ஏற்றிக் கொள்ள அனுமதி உண்டு. ஆனாலும் வண்டி தமிழ்நாட்டினுடையது என அதன் தோற்றம் அடையாளம் காட்டும்.

லாரிகளில் ஒவ்வொரு மாநிலமும் தன்னுடைய அடையாளத்தைக் கொண்டிருக்கும். லாரிகளின் தனித்துவம், பண்பாடு, கலாச்சாரம், மற்றும் எடை ஏற்றிக்கொள்ளும் அளவு கூட தேசிய இன மனதோடுதான் இருக்கும். ஹரியானா பதிவெண்ணுக்கு இருபத்தியெட்டு டன் ஏற்றும் நிலை இருந்தாலும் முதலாளிகளின் பேராசை ஓய்வதுமில்லை. ஒரே நாளில் உழைப்பால் உயரும் உத்தமர் கதைகள் அவர்கள் நிறையக் கேட்டிருப்பார்கள் போல. முத்பத்தியிரண்டு டன்னிலிருந்து முத்தியாறு டன் வரை ஏற்றி வரும்படி ஓட்டுனர்களிடம் அடம் பிடிப்பார்கள். இந்த அதிக கொள்ளளவு ஏற்றும் பொழுது வண்டி திணறும்,சில மாநில எல்லைகளில் தொந்தரவாகும்,கூடுதல் எடைக்கு டன்னுக்கு ஆயிரம் ரூபாய் வரை கறக்கவும் சில ஆர்டிஓ -க்கள் முயல்வார்கள். இதனால் சில மாநில எல்லைகளில் குறுக்கு வழியாக மாநில எல்லையை கடந்து வரும் சாகச நிகழ்வுகளும் இடம் பெறும்.

இத்தனையும் கடந்துதான் இந்த ஓட்டுனர் வாழ்க்கை.முதலாளியின் வழக்கமான இந்த திட்டுகள் பலகிப் போன ஒன்றுதான். ஆனால் கீர்பாக்ஸ் இறங்கியிருப்பது பெரும் செலவு பிடிக்கிற வேலை. மெக்கானிக் வந்து சரி செய்தாலும் நாமக்கல் சென்றதும் மீண்டும் கழட்டி மாட்டும் வேலையில் மூன்று நாட்களை தின்றுவிடும்.பட்டறையில் பேசி விட்டு வருவதாகவும் பத்து நிமிடம் கழித்து பேசும்படி முதலாளி சொல்லி விட்டு தொலைப்பேசியை வைத்து விட்டார். இப்பொழுது போல அந்த நாட்களில் அழைபேசிகள் இல்லை.

ராமசாமிக்கு பசி கண்ணை அடைத்தது.விடியற்காலை தாவணிக்கரை சின்னாற்றில் குளித்துவிட்டு,  தமிழர் கடையில் அடுக்கிய இட்லி, கரைந்து காற்றில் வெளியேறி விட்டது. அவ்வப்பொழுது குடித்த தேநீரும் தீர்ந்து நாவறண்டுக் கிடந்தது.பெங்களூரை தாண்டிப் போய் சாப்பிடலாம் என நினைத்து வண்டியை அடிச்சி விரட்டியும் 28 டன் எடையை “ஹ்ம்ம்..ஹ்ம்ம்..”என அரைத்து தேய்த்தபடி வண்டி உருண்டதும்,பெங்களூரின் உலகலாவிய நெரிசல் மாலை ஐந்து மணியை தின்று,ராமசாமியின் வயிற்றையும் செரிக்கடித்திருந்தது.

தொலைபேசிக்கடைக்கு அருகில் இருந்த தேநீர்க் கடையில் ஒரு பன்னையும் தேநீரையும் வாங்கி ,களைப்பை போக்க முயன்று கொண்டிருந்தவன் தன்னை யாரோ கவனிப்பதை உணர்ந்து நிமிர்ந்து பார்க்க,எதிரே வெண்ணையை உருட்டி தேனில் குழைத்து உருவம் நெய்தது போல ஒரு பெண் முறைத்தபடி நின்றிருந்தாள். அவள் முகத்தில் அந்நேரத்தில் சட்டி வைத்து வடை பொரித்து விடலாம்.அவ்வளவு கொதி நிலை. அழுக்கும்,கரியும் புரண்டு கிடந்த கைலியும்,காலர் கருப்பேறி பலநாள் ஆன சட்டையும் போட்டு, பரட்டைத் தலையுடன் நின்று வேகமாக முழுங்கிக் கொண்டிருந்த ராமசாமியை அவள் பைத்தியக்காரன் என பார்த்திருக்கக் கூடும். நடைபாதையில் நின்றிருந்த அவனை எப்படி நகரச் சொல்வது எனத் தெரியாமல் விழி பிதுங்க பத்திரகாளியாகி  நின்றிருந்தாள் அவள்.

ராமசாமி சட்டென நிமிர்ந்தவன் பதறி “க்கியா” என்றான். அவளுக்கு எதுவும் புரியவில்லை.அவளது கைகள் தானாகவே அவளது மூக்கை பிடித்துக் கொள்ள,ராமசாமி பதறி விட்டான்..

“ம்மோவ்..இது..கரி..காடி..மே..”

அவன் முடிக்கவில்லை.அவள் சட்டென கீழ் பகுதியில் இறங்கி ஓடி விட்டாள்.போகும்போது திரும்பி திரும்பிப் பார்த்தபடி பதட்டமாக ஓடினாள் அவள். ராமசாமிக்குப் புரிந்தது.சுற்றிப் பார்த்தான். எல்லோரும் தன்னையே பார்ப்பது போலிருந்தது. தாங்க முடியவில்லை. வேகமாக அங்கிருந்து நகர்ந்து தொலைப்பேசிக் கடையின் அருகில் சென்று எல்லோரின் பார்வையிலிருந்து முகத்தை மறைத்துக் கொள்ள முயன்றான்.

அழுக்கு லுங்கியும்,கரியுடலும் அவனுக்கு மோட்டார் தொழிலுக்கு வந்த பொழுது புதுசு. மலைக்கடை கிரசர்க்காரன் கிட்ட அடமானத்துக்கு மூன்றாயிரம் வாங்கி,கேணி மோட்டு நெஞ்சுமுட்டி மூத்த மகள் திருமணத்துக்கு சீரு செஞ்சது போக இரண்டு பன்னிக் குட்டி வாங்கி, ஆயித் தோப்புல விட்டுப்புட்டு,அரசு பாக்கெட் சாராயத்தை புருசனும் பொண்டாட்டியுமா இராப்பகலா குடிச்சதுல, குடல் வெந்து செத்துப் போனார் ராமசாமியின் அப்பா கூறார் சின்னான். ஆயித் தோப்புல ஊரார் பேண்டத பன்னித் திங்கும். திங்கற பன்னிக்குட்டிய மேச்சுக்கிட்டு, பன்னி விட்டை பொறுக்கி, எரு சேத்து வித்துக்கிட்டிருந்த ராமசாமியின் அம்மா கொசவட்டை , வேற வழியில்லாம கிரசர்க்காரன் கடனுக்கு, பன்னிக்குட்டியையும், எட்டு வண்டி பன்னி விட்டையையும் வித்துக் கொடுத்தார். வித்தும் தேறாம கடன் கழிக்க,கல்லுடைக்க போனார். குன்னுமேட்டு தெருவுல பாதி பேரு இப்படித்தான். கிரசர்காரன் கிட்ட கல்லுடைக்க போய் கடன் அடைச்ச பாடில்லை. பன்னிக் குடிசையை விட கொஞ்சம் உயமான குடிசைதான் குன்னு மேட்டுத் தெருவுல எல்லா வீடும். அம்மா  கொசவட்டை கல்லுடைக்க காலையில போனா நட்சத்திரம் பன்னிக்குட்டையில விழுகுற நேரத்துலதான் வருவார் .அசதிக்கு தக்க பாக்கெட்  சாராயமும் உண்டு.

பள்ளிக்குடம்னா ராமசாமிக்கு உயிர். எக்கேடு கெட்டாலும் பள்ளிக்கூடம் மட்டும் போகாம இருக்க மாட்டான். அதிலயும் சோத்துக்கு வழியில்லன்னாலும் பக்கோசு கடையில் “ரீகல் சொட்டு நீலம்” வாங்கி,பள்ளிக்கூடம் போட்டுக்கிட்டு போறவெள்ளை சட்டையை நீலம் போட்டு  “சொட்டு நீலம் டோய். ரீகல் சொட்டு நீலம் டோய்..” பாட்டெடுத்து கைரேகையெல்லாம் ஊதாவாக பள்ளிக்கு போவான் ராமசாமி. சட்டையில் பொத்தானுக்கு பதில் ஊக்கு குத்தியிருப்பாங்கறது வேற விசயம். அவ்ளோ சுத்தக்காரன்.

பன்னிக்குடிசையும்,பன்னிக்கூண்டும் நம்மள விட்டு போவனும்னா நல்லா படிக்கணும்னு சொன்ன அம்மா கொசவட்டையும் பத்தாம் வகுப்பை தொடும்பொழுது போய்ச் சேர, தம்பி இரண்டு பேருக்கும் வேற ஆளில்லை.திசை நாப்பதா இருக்கு, கல்லுடைக்கத்தான் போவனும்னு முடிவு செஞ்சப்பதான் மாக்கான் கைக் கொடுத்தார் அவனுக்கு. பேருதான் மாக்கான். ஆனா அந்த ஊருலயே கொஞ்சம் விவரமா பேசுறவரு அவருதான். அவரையும் பள்ளத்தெரு பொண்ண காதலிச்சு கட்டிக்கிட்டதுக்காக ஊரை விட்டு தள்ளி வச்சிருந்தாங்க அவரு உறமுறையை சேர்ந்தவங்க. ஆனாலும் மனுசன் கல்லு மாதிரி .இதே ஊர்லதான் இருப்பேன். இங்கதான் எம்புள்ள வளரும்னு நெஞ்ச நிமித்தி நின்னாரு மாக்கான்.

“என் கூட கிளினரா வாடா..உன் தம்பிங்க படிக்கட்டும்..படிப்பை வீட லாரி உனக்கு நல்லா சோறு போடும்”

மாக்கான் தான் ராமசாமியை நாமக்கல் கூட்டிட்டு வந்தார்.  ராமசாமி கிளினராக ஓடியபொழுதே அவனுக்கு பெரும் சங்கடமா இருந்தது இந்த அழுக்குதான்.அவன் அழுக்கை விட்டு ஓடனும்னு ஓடினாலும் அது விடாம அவன தொரத்துது. ராமசாமியும் குளிச்சி சுத்த பத்தமாதான் இருப்பான். என்ன குளிச்சாலும் வண்டியில ஏறி உட்காந்ததுமே அழுக்கு தானா..ஏறிக்கும்.ஆரம்பத்துல கொஞ்சம் வேதனைப்பட்டாலும் பழகிடுச்சி. இப்ப லாரிக்கு அவந்தான் டிரைவர்.காசுப் புழக்கம் நல்லா கையில புரளுது.ஆனா அழுக்கு அவன் கூடவே இருக்கு.

அந்த பொண்ணு பார்த்த பார்வை அவன் நெஞ்சை தச்சிடுச்சி. முள் தொண்டையில் சிக்கி விட்டது.

முதலாளி நாமக்கல்லில் இருந்து எதிர் வண்டியில் மெக்கானிக்கை அனுப்புவதாக சொல்லி அவர்களை காத்திருக்கும் படி சொல்லி விட்டார். மெக்காணிக் வந்து சேர்கிற வரை இங்குதான் என்பது புரிந்து விட்டது. மூர்த்திக்கு இரண்டு பன்வாங்கிக் கொண்டு போனான். மூர்த்தி அதற்குள் வண்டியின் முன்னும் பின்னும் பத்தடி தள்ளி கல் வைத்து வண்டியின் சூழலை சாலைப் பயணிகளுக்கு புரியும்படி உணர்த்தியிருந்தான். ராமசாமி தனது அழுக்கு சட்டைகளில் நல்லதை தேடித் தேடிப் பார்த்தான்.கிடைத்த இடத்தில் உடனே துவைத்து வைத்திருந்தாலும் மீண்டும் தானே கரியாகிவிடுகின்றன. எல்லாம் ஒன்று போலவே இருந்தது. தேநீர்க் கடை வழிமறிப்பில் நின்ற அவளின் நீள மூக்கு ஏனோ அவனை இம்சை செய்தது.

இரவுச் சாப்பாட்டுக்கு ராமசாமி போக வில்லை.மூர்த்தியை சாப்பிட்டு விட்டு ஏதாவது வாங்கி வரச் சொல்லிவிட்டான். வண்டியின் கேபினில் ஏறி தார்ப்பாய்க்கு மேல் படுத்து கடும்குளிரை போர்த்திக் கொண்டுவிழித்துக்கிடந்தான். அவனுள்ளத்தில் சிவகாமி வந்து போனாள். அவன் தெருவில் வசிக்கும் கருத்த பெருங்கண்ணி அவள். பணிரெண்டாவது படிக்கிறாள்.ராமசாமி ஒரு முறை ஸ்ரீநகரிலிருந்து ஆப்பிள் ஏற்றி திருச்சிக்கு வந்தான். வரும்வழியில் ஆலத்தூர்கேட்டை சொந்த ஊரான செட்டிக்குளத்திற்கு வண்டியை விட்டான். தெரு சில்வண்டுகள் லாரியைக் கண்டு மொய்த்துக் கிடக்க,பெருசுகள் வேடிக்கைப் பார்க்க, கிணற்றிலிருந்து நீர் இறைத்து வந்த சிவகாமியின் கற்றாழைக் கண், ராமசாமி சிறுவர்களுக்கு கொடுத்த ஆப்பிளையும் ராமசாமியையும் பார்த்தது.ராமசாமியின் கண்கள் சிரிக்க,சிவகாமியின் கண்ணிழுத்துக் கொள்ள, ஆப்பிள் கன்னிப் போய் விட்டது. ராமசாமியும் மடங்கி கிடந்தான் அவள் பார்வையில்.அவள் தான் அவனை இந்த பனிக் குளியலில் மிதக்க விட்டிருந்தாள்.

மூர்த்தி வாங்கி வைத்திருந்த சாப்பாடு அப்படியே இருந்தது. குளிர் தெளித்த வாசலில் புள்ளிக்கோலமாக துளிகள் படர்ந்திருந்தன. ராமசாமியின் முகம் விரைத்து கிடந்த தார்ப்பாய்க்குள் அழுந்திக் கிடந்தது.

பன்றிகள் மூஞ்சை நீட்டிக்கொண்டு, அடர்ந்த கூர்முடிகளை சிலிர்த்தபடி வந்து முகத்தை ஆவேசமாக நக்கியபடி இருந்தது. அதன் கோரைப் பற்கள் ராமசாமியின் தாடையை தாங்கிப் பிடித்திருந்தது. நாக்கு சுழன்றபடி இருக்க, அந்த கூர் மூக்குப் பெண் அவன் முகத்தில் காறித் துப்பி,முரட்டுக் கண்களை அவன் உடலெங்கும் வீசினாள். அவை ஒன்று பலவாகி, அவன் உடலெங்கும் ஈக்களைப் போல மொய்த்து அழுக்குச் சட்டையை தின்று, அவன் அழுக்கு உடலைத் தின்று சதை, நரம்பு, குடல், குடலிலிருந்த பன்னையும் ஆவேசத்தோடு தின்று கொண்டிருந்தது.

மூர்த்தி ராமசாமியை எழுப்பினான். மெக்கானிக் ஒரு உதவியாளனோடு வந்திருந்தான். வேர்வையோடு மெக்கானிக் லாரிக்கு அடியில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தான். சாலையின் இரைச்சல் கணக்கற்ற ஓநாயாய்களின் பெருங்குரலாக நீண்டு அந்த சாலையில் வழிந்தோடியது.முதல் நாள் அதே நேரத்தில் சரியாக கீர் பாக்சை தூக்கி மாட்டினான் மெக்கானிக் சிவா. வேர்வையும் அழுக்கும் அனைவரையும் நாராக்கி இருந்தது. பெரும் களைப்பு அனைவரின் முகத்திலும் வழிந்தோடியது. ஓசூருக்கு முன்பிருக்கும் கர்நாடக எல்லையில் வண்டி நடை புத்தகத்தை எடுத்துக் கொண்டு மூர்த்தி ஓடினான். வண்டி சில கிலோ மீட்டர்கள் எரும்புச்சாரியாக ஊர்ந்து கொண்டிருந்தன. எல்லைக் கணக்காளரிடம் வண்டி எண் சொல்லி பதிவு போட்டு, அவர்களுக்கான வரும்படியை அளித்து விட்டு மூர்த்தி மெல்ல ஊர்ந்த வண்டியில் தொத்தி ஏறினான். ராமசாமி ஆவேசம் வந்ததைப் போல தமிழ் நாட்டு எல்லைக்கு குறுக்கு வழி சாலையான இராயக்கோட்டை வழியே செலுத்தினான். யாரும் எதுவும் பேசிக்கொள்ளாத அந்த அசந்த பொழுதில் சாலையின் புளிய மர மறைவிலிருந்து மோகினி வெளிப்பட்டாள். மாய மோகினிதான்.ராமசாமி அடித்த பிரேக்கில் அனைவரின் தூக்கமும் வண்டிக்கு வெளியே வீசப்பட்டது.

அகண்ட கண். அவள் சிவந்த வெற்றிலையை துப்பினாள். மெக்கானிக் உறுதியாக சொல்லிவிட்டான்.மெக்கானிக்குகளுக்கு மோகினிகள் அமைவது சிரமம். நேரம் காலமற்று மெக்கானிக்குகள் இரும்போடு பிணைந்திருப்பார்கள். எப்பொழுதாவது வெளியில் வந்தால் தான் உண்டு.சில நேரங்களில் உடல் சூட்டைப் போக்க ஆந்திரா செல்லும் வண்டிகளில் பயணித்து மோகினிகளிடம் வெப்பம்  வெளியேற்றுவார்கள். இந்த சாலையோர ஆந்திர மோகினிகள் பெரும்பாலும் இவர்களின் கரி படிந்த, வெளியேறவே முடியாத இந்தக் கருமையை அவர்கள் உள்ளன்போடு ஏற்றுக் கொள்வார்கள். உழைப்பவர்களின் வியர்வையில் குளித்து குளிப்பாட்டுவார்கள். கருமையை அள்ளி ஊடலோடும் கூடி களித்து இந்த உழைப்பாளிகளின் எண்ணம் ஏற்றுவார்கள். மோகினி வண்டிக்குள் ஏறி அமர்ந்து தேவ உலகம் பயணிக்கத் துவங்கினாள். வண்டியின் கேபினின் மெத்தையில் பின்பக்கமாக இருந்து மெக்கானிக்கின் கை அவளது உடலில் கரப்பானாக ஊர்ந்தது. பழுத்து தடித்து, கருப்பேறிய மெக்கானிக்கின் கை ஊர்வை அவள் செல்லமாக நெளித்து சிரித்தாள்.

ராமசாமி வண்டியோட்டியபடி அவளிடம் கேட்டான்.

“உம் பேரென்ன..”

“சிலுக்கு”

“எந்தூரு..?”

“மேலெருந்து வந்தா ரெண்டு மலை பிரியும்..மலைக்கு இடையில ரோடு போகும்…”

ராமசாமியின் மனக் கிடங்கில் எரிச்சல் சாணியாக அடித்தது. அவனது மனமெங்கும் நீள மூக்கு கீறியபடியே இருந்தது.

“..ஏய்..ஊரைக் கேட்டா கதை அளக்கிற..”

“யோவ்..கேளுய்யா..ரோடு போய் முட்டுற இடம் தொப்புளூர்..”

மெக்கானிக் முனகியபடி..

“அப்புறம்..”

“தொப்புளூருக்கு கீழ எந்தூரு…குழியூருதான்…யோவ்…கதை கேட்டது போதும் அந்த மரத்துக்கிட்ட நிறுத்து…”

மெக்கானிக் அவசரப் பட்டான். ராமசாமி அவள் முகத்தில் தன் முகத்தை தேய்த்தான். அவள் ராமசாமி சட்டையை பிடித்து இழுத்துப் போனாள். எல்லோரும் பதறி நின்றார்கள். மெக்கானிக்கின் கால் வழியே வெப்பம் பரவி ராமசாமியும் மோகினியும் போன திசையை தேடி அலைந்தது.

மரங்கள் மறைத்த வனம் அது. எந்த பறவைகளும்,விலங்குகளும் இடம் பெறாத வறண்ட பாலை மர வனம்.ராமசாமி அவளையே பார்த்தான். அவள் விருவிருவென அவனை இழுத்தாள். அவள் மூக்கு கூர்ந்திருந்தது.வெற்றிலைச் சிவந்து உதடு வெளித் தள்ளிக் கிடந்தது. பன்றிகள் மூஞ்சை நக்கின.அவள் மூக்கு கூர்ந்திருந்தது. பன்றிகள் முடியை சிலிர்த்தன.அவள் முறைத்தபடி நின்றிருந்தாள்.அவள் முகத்தில் ஒரு அசூயை படர்ந்து அவன் உடலை ஊடுருவியது.ராமசாமி அவளைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தான். அவள் இழுத்தாள் வெறியோடு. நாக்கைக் கடித்தபடி அவள் மீது ஏறினான். அவள் ஆவேசமாக அவனை அணைத்தாள். இறுக்கி எழும்புகள் முறிந்துவிழுந்தன. அவனது தசையை, நரம்பை, குடலை, ஈக்களாக அவளது கண்கள் மொய்த்தன.

பன்றி, கிரசர் முதலாளி, அம்மா, சிவகாமி..அவள்..அவள்…பெங்களூரில் முறைத்த நீள் மூக்கு முகம்.அந்த முகம்…

ராமசாமி உடலை வளைத்து முருக்கேற்றினான். காலத்தின் அழுக்குகள் அவன் மீது கவிழ்ந்து அவனை மூழ்கடித்தன. பழமும் பாலும் பிசைந்து கொழகொழவென அவன் பிடறியில் ஊற்றி வழிய வழிய, உடலை தேய்த்து கரியை, நீல வண்ணத்தை, பச்சை திரவத்தை,வழித்து எடுத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவன் செல்லாத கோயிலின்  மந்திரங்கள் ஓதிக் கொண்டிருக்கும் குரல்களின் தீர்க்கம் ராமசாமியின் நகங்களினூடாக அவனது ஆன்மாவை கிழித்து வீசிக்கொண்டிருந்தன. ராமசாமியின் மேற்பற்களிலிருந்து இரு பற்கள் நீண்டன, மோகினியினிடையில் ஏறி அமர்ந்து நீண்ட நாக்குகளைக் கொண்டு ராமசாமி அவளது தேகத்தை நக்கத் தொடங்கினான். அவள் திணறி,திமிற வெறியோடு சொரசொரப்பான நாக்கினால் அவளின் தசைகளை ஒரே சுழட்டில் பிய்த்தெடுத்தான். மோகினி  அதிர்ந்து போனாள். அவள் மூர்க்கமான மனிதர்களை சந்தித்தவள் தான். உச்சமான அனுபவங்களை தாங்கிப் பழகியவள்தான். ஆனாலும் இது  குரூரம். அவளதுவாயிலிருந்து வெற்றிலை இரத்தமாக வழிய வழிய அவள் அலறத் துவங்கினாள. பலம் கொண்டு அவனை எட்டித் தள்ளி காடே அதிர இருளில் கதறியபடி உடைகளேதுமற்று அவள் ஓடிக் கொண்டிருந்தாள்.

மெக்கானிக்கும், உதவியாளனும் மூர்த்தியும் வேகமாக அலறல் வந்த திசையில் ஓடி வந்தார்கள் . ராமசாமி நின்று கொண்டிருந்தான். அவனது முகம் சாந்தமாகியிருந்தது. எல்லாக் காலத்தின் அழுக்குகளையும் துடைத்துவிட்டிருந்தான். தனது உடலை பார்த்தான் கருமை ஒரு பூரிப்போடு கிளர்ந்து அவனை பார்த்து சிரித்தது.

“டேய்..ராமா இப்படிப் பண்ணிட்டியேடா…இனிமே. .நான் என்னடா பண்ணுவேன்…எந்த சந்துலடா வச்சுக்கறது…அப்படி அவ ஓடுற அளவுக்கு அவள என்னடா பண்ணுன… பாவம்டா..இது..”

மெக்கானிக் கேட்டுக் கொண்டேயிருந்தான்.நிதானமாக நடந்து சென்று லாரியில் ஏறி அமர்ந்து, ஹாரன் அடிக்க ஆரம்பித்தான் ராமசாமி.

 ***

(நாகா என்பது ஊராரால் தடுப்பு வைத்துவரும் வண்டிகளை நிறுத்தி பணம் வசூலிக்கும் முறை)

- வ.கீரா

தொடர்புக்கு : keeraaiyakkunar@gmail.com

காற்றாடியின் நிழல்

காற்றாடியின் நிழல், நஞ்சை நடுவதற்கு தொளி அடித்துமுடித்து நீர் தேக்கி விட்டிருக்கும் வயலில் விழத்தொடங்கியது எப்போதிருந்து என்பது நினைவுக்கு வர மறுக்கிறது. திருநெல்வேலி மாவட்டத்திற்குள் இருந்து கொண்டு கன்னியாகுமரிக்குக் கொஞ்சம் பக்கத்தில் இருப்பவன் நான். யாரேனும் திருநெல்வேலியில் எங்கே என்றால் சிலருக்கு ஐ.எஸ்.ஆர்.ஓ, அது தெரியாதவர்களுக்கு, “முப்பந்தல் கேள்வி பட்டதில்லையா? ஆசியாவிலேயே அதிக காற்றாடி உள்ள இடம்: அதற்கு முன்னாடி.” இப்படிப் பதில் சொல்லித் திரிந்திருக்கிறேன்.

முதல் பத்தி எழுதி முடித்ததுமே, கல்விச்சூழல், அரசு, சமுதாயம், என்று எல்லோரையும் குறை சொல்லச் சொல்கிறது மனது..

பனிக்காலத்தில் மடிந்து கிடக்கும் கதிர், வரப்பில் பூத்துக்கிடக்கும் பனி. செம்மண்ணும் வண்டலும் தென்னந்தோப்பிற்குள் கலந்து கிடக்கும் வாய்க்காலில் உணரும் ஈரம், மண்வெட்டியில் மினுங்கும் சில்வர் நிறம். என்னவெல்லாமோ நினைவுக்கு வருகிறது.

திருநெல்வேலிக்கான மொழியை வீம்புக்கென்றே விட்டுக் கொடுக்காமல் பேசும் இந்தச் சென்னையில், சென்னை எனக்கொரு வனாந்திரமாக தெரிவதில் எந்தக் குற்ற உணர்ச்சியும் இல்லை. அலுவலகத்தில் ஒருவர் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். ஊருக்குப் போக ஆசையாக இருக்கிறது என்று. சொந்தபந்தம் விட்டுப்போய் இன்னார் மகன் என்று சொன்னாலும் அடையாளம் காணமுடியாதொரு வாழ்விற்குள் நுழைந்துவிட்ட பின்பு பத்து நாட்கள் யார் வீட்டில் இருந்துவிட்டு திரும்ப முடியும்?

“ஊர்ல ஒரு நாலு ஏக்கர் நிலம் இருந்திருந்தா நான் ஏன் சார் இங்க வந்து கஷ்டப்படப் போறேன்” என்று படித்ததற்கு நொந்து கொண்டிருந்தான். நானும் அதே மனநிலை கொண்டவன் தான்.

நிலமிருந்தும் விவசாயத்தின் மீது ஒரு மிரட்சியை, பயத்தை விதைத்த வெள்ளந்தித் தகப்பனுக்கு மகனாய், அதே வேளையில் தன் மண்ணை விட்டுக்கொடுக்க முடியாமல் பொழுதுக்கும் கலப்பையை இறக்கிப்பார்க்கும் ஒரு விவசாயியாய், நெஞ்சுமுடி நரைக்கத் தொடங்கிவிட்டபோதும் நீட்டித்துக் கொண்டிருக்கும் அதே தகப்பனின் மகனாய் இருப்பதே இப்போதைய ஒரே ஆறுதல்.

இன்னும் கொஞ்சம் இன்னும் கொஞ்சமென “6 இஞ், 610அடி” ஆழம். போர் போடப்பட்ட அன்றே தென்னந் தோப்பிற்குள் எந்த சலனமும் இன்றி தன்னைத்தானே மண் தன்னை மூடிக்கொண்டது. “கடனே” என்று தோட்டத்திற்கு காலையில் எழுந்து சென்ற காலத்தில் நான் மிகவும் உடைந்துபோனது அன்று தான்.

ராட்சத காற்றாடியின் றெக்கை சுற்றிக்கொண்டிருக்கும்போதே, தன் பிடியிலிருந்து விலகி ஊருக்குள் வந்து விழுவது போன்று எத்தனையோ நாள் காட்சி வந்திருக்கிறது.

வராண்டாவில் நடக்கையில் எல்லா கதவுகளிலும் பூட்டு தொங்குவதைப் பார்க்கும் போது, மலைக்கு மேயச்செல்லும் மாடுகளின் புழுதி வாசனை நினைவுக்கு வருகிறது. ஆமாம் இப்போதைய தார்ச்சாலையை பியித்தெறிந்துவிட்டு நினைவுக்கு வருகிறது.

வண்டல் மண் நிறைந்த ஆற்றில் மூட்டு அளவிற்கு ஆழம் தோண்டி, கானும் பொங்கலுக்காக முந்தைய நாள் இரவில் வாங்கி வைக்கும் பியர் பாட்டில்களும், மறுநாள் காலையில் சுண்ணாம்புப் பையில், பாட்டில்கள் மோதிக்கொள்வது சத்தமின்றி தெரு வழியே மலையேறும் காட்சியும் பொங்கல் என்பதால் நினைவுகளின் இடுக்குகளில் துணைக்குச் சேர்ந்து கொள்கிறது.

என்ன செய்வது? எல்லோரிடமும் சொல்வதற்கு காரணம் இருக்கிறது.

புளியந்தோப்பிற்கு நடுவே, பனைமரக் காட்டிற்குள்ளிருந்து விடலியில் வெட்டிவந்த பனையோலை மடல் விரித்து குவித்துப் போட்டிருந்த சிக்கன் வறுவலும், உறவுமுறை, வயது மூப்பு பாராமல் பாரபட்சமின்றி உருண்டு எழும் கபடி விளையாட்டும், என் நாசியை தொந்தரவு செய்கிறது.

நான் முந்தி, நீ முந்தி என்று வேகமாய் சைக்கிள் ஓட்டவேண்டும் போல இருக்கிறது.

கழிவறையில் இருக்கும்போது மட்டுமே முட்டி மடங்க வாய்ப்பு கிடைக்கும் இந்த வாழ்வை வைத்துக்கொண்டு…

அனைவருக்கும் பொங்கல் வாழ்த்துகள்.

-ரமேஷ் ரக்சன்